19 januari 2018

BRIEFGEHEIMEN

Zonde van Angèle.



Alle kommer komt doordat een mens niet zomaar eindeloos binnenkamers kan zitten niksen. Ten eerste omdat verveling hem dan uit de leeshoek jaagt. Ten tweede omdat hij dan rare gedachten krijgt omtrent thanatos en als de lente komt omtrent eros. Blaise Pascal constateerde het. Ignaas Devisch schrijft er zeer lezenswaardige boeken over. Ik denk eraan nu uw tachtigjarige uitgeverij bij wijze van postuum cadeau wordt opgezadeld met uw voornaam als imprint. Angèle.

‘Tja’ schrijft Peter Jacobs in de Standaard der Letteren, ‘er moest inderdaad iets gebeuren met het merk Manteau dat fataal ‘veraspt’ lijkt. Maar dat het fonds een allegaartje is geworden en niet meer de literaire glans van toen heeft, los je toch niet op met een naam? Moet Manteau daarvoor plaats ruimen, de uitgeverij die mee het gezicht van de naoorlogse Nederlandse literatuur bepaalde? Het klinkt een beetje alsof Gallimard het stof van zijn imago zou blazen door te beginnen met een uitgeverij die Gaston heet'.

Juist Jacobs Peter.
Edition Gaston.
Let wel: van Gallimard
niet van Lagaffe
(aka Guust Flater).

Zelf heb ik u ontmoet op een prachtig geslaagd zomers feest in uw bucolische Pajottenlandse hovingen. Uitgeverij A. Manteau - u schreef die voornaam nooit voluit om heel consequent gendergelijkheid af te dwingen in de machistische uitgeverswereld van toen - mocht dan al door Jeroen Brouwers totaal onbewoonbaar verklaard zijn, zelf werd ik er door de ingoede Ward Ruyslinck, door de gezellige fietsfanaat Jos Vandeloo en de perfectionistische germanist Jef Geeraerts als beginner heel hoffelijk en altijd fair opgevangen. Om nog te zwijgen van de oeverloos geduldige begeleiding die me er wachtte door Myriam Libert, juweel van jade in uw statige uitgeverstempel aan de Antwerpse Beeldhouwerstraat.

Wat er toen toe deed, dat was La petite musique. Dat je er als auteur volkomen vrij van boekhouders en businessplannen schrijven mocht over verdwenen werelden. Over de schone schijn van gisteren en vandaag. Over alle tinten wit zwart en grijs in tijden van oorlog. Over de stormen in je eeuwige puberhart. Altijd ging het om de tekst en alleen om de tekst. Auteurscontracten en verkoopcijfers werden er getekend met een hartelijke handdruk op vertrouwen.

Wel werd er wekenlang gekibbeld over bijvoorbeeld die ene vraag of ik ‘Madame Valentine’ al dan niet een raam rond mijn verhaal meegeven zou. Liever dan dat ik mijn personages zoals in het ingeleverde typoscript rechtstreeks vanuit hun monologues intérieurs tot leven zou brengen. Ik zie me daar nog lopen in het Kluisbos met die ene vraag in de kop. De goede Lionel Deflo kreeg tenslotte zijn zin en zijn raampje rond Madame Valentine. En ik kreeg een fijne recensie van Jooris Vanhulle in De Standaard. Op één bezwaar na weliswaar. Hij vond die raamvertelling overbodig. Publiceren in uw roemrijk uitgevershuis was voor mij behalve een jongensdroom pure quality time. Met dank aan al de mensen daar wie het om de trage opbouw van mijn geschreven wereld te doen was. Roman na roman. De hele Belgétude. Verhaal na verhaal.

Maar zie, op dat tuinfeestje zag ik toen ook de eerste glimmende Jaguars komen voor schuiven uit de wereld van de ‘Sterke Merken’ . Het huis werd een stripfabriek en een kookwinkel. Kort daarop werd ik door de Nederlandse opvolger van Lionel Deflo gevraagd om in Brugge het thrillerdebuut voor te stellen van Aspe. Sterk merk. ‘Stef, ik ga die Jef Geeraerts met zijn Vyncke & Verstuyft vol luste van de markt schrijven’, zei me sterk merk Pierre Aspeslagh op de volgende boekenbeurs waar ik naast hem achter mijn bescheiden stapeltje stond te staan. Met veel tederheid, geen sterk merk maar wel oprecht.

Ik geef het hier allemaal cru en sans rancune. Recht vanuit mijn lang vergane romans. De rechten ervan heb ik inmiddels allemaal wel weer in eigen huis gehaald. Veilig weg van bij de ‘boekhouders’ die je boeken drukken in print on demand op imprints. Nini, Valentine & les autres ik koester ze hier nu net als de dierbaren om me heen groot en klein.

Het ga u goed, mevrouw Manteau, in één van uw zeven hemels boven de mijne. Zonde van Angèle, uw aldus te grabbel gegooide verzwegen voornaam. Als een stuk zeep in de zee van Sterke Merken. Kiekeboe. Suske & Wiske. Jeroen Meus.

Ook op dat punt ziet Peter Jacobs dat bijzonder scherp: ‘Het is vast goedbedoeld. Sympathiek. Maar of ze gelukkig geweest zou zijn met zo’n familiaire merknaam durf ik te betwijfelen.’


Aan wijlen mevrouw A. Manteau.
Uitgeefster. Noblesse de Plume.

18 januari 2018

BESTEMMING RONSE

ALS DE NOOD HET HOOGST IS



Hoe krijg je het contrast scherper in beeld dan met een foto waarop je het vredegerecht en het prestigieus privéproject Obelisk bijeen ziet? Het Ronsese vredegerecht behandelt jaarlijks 1200 zaken. Brakel en Geraardsbergen samen 600. Toch kunnen de Ronsenaars voortaan met hun betwistingen opkrassen: eerst naar Brakel, dan naar Geraardsbergen. De toverwoorden reorganisatie en schaalvergroting verdoezelen de systematische plundering van Ronse.

Niet dat het de Ronsese bestuurders al die decennia aan vet bezoldigde zitjes ontbrak in de bestuursraden van al die nutsdiensten. Niet dat we geen dozijnen Ronsese parlementsleden hebben gehad. Ronse kreunt vandaag onder foute cijfers, laagste koopkracht, sluitingen van koopcentra en garages, leegstand. Electorale hoera’s omtrent privéprojecten als Obelisk of Clédor kunnen het vertrek van diensten en serviceverlening niet verhullen met mooie plaatjes. De window-dressing staat daarvoor in al te schrijnend contrast met de leegstand van andere woonprojecten en de oorverdovende stilte van het stadsbestuur tegenover krantenverhalen omtrent vertraging in de Stadstuin.

Ronse is doodziek aan persoonlijke belangenpolitiek en individuele imagebuilding. De ene doet dat met digitale promoplaatjes van zichzelf. De andere gaat zeer onrationeel uit de bol bij alles wat de goed nieuws show ook maar doorprikt met de Ronsese realiteit. Elk verhaal dat vandaag afwijkt van het voorgekauwd unisono partijscenario of potsierlijke marketing van musketiers - één voor allen en elk voor zichzelf - wordt weg gezet als het doelbewust bashen van de ene partij in functie van de andere.

Deze indivualisering en particratiesering van het Ronsese algemeen belang is wat Ronse naar de palliatieve zorg rolt. De doodsteek is de desinteresse van Brussel en de onaantastbare bestuurlijke klem waarin Ronse aldus dood gaat. Met als toemaat het leedvermaak van al wie het worst zal wezen dat Ronse straks 13 miljoen euro misloopt wat de koopkracht nog harder zal uithollen. Brussel dat Ronse als allemansland en niemandsland hiermee grondwettelijk zeer ongrondwettelijk onrechtvaardig het recht ontzegt zich in te passen in het snelgroeiend Vlaams welvaartverhaal.

Eigen schuld dikke bult? Ja en nee. Ja voor het verleden. Nee voor het nu en al zeker nee voor de toekomst. We hebben in dat verleden dozijnen Ronsese parlementsleden gehad. Nooit één eensgezind verhaal. Moties om er palliatief nog wat aan te doen worden door Brussel as usual gemakzuchtig in de prullenmand gemikt, in functie van het grote politieke evenwicht.

Tijd voor dat sterke grote eigen Ronsese verhaal waarin Ronse alle treurnis van hierboven cash factureert aan Brussel en boter bij de graten van de vis eist. Het is de verdomde plicht van al wie zich geroepen voelt op welke lijst ook te staan in oktober. Van al wie ondanks alles en voor altijd zielsveel van Ronse houdt. Van al wie met Ronse bezig is als werkgever, werknemer, zelfstandige, netwerker, Twitteraar, Facebookie of vermaledijde commentator.

Nooit eerder in de recente geschiedenis van Ronse hebben verandering, vernieuwing, verjonging, vervrouwelijking meer hoop en talent in zich gedragen. Wie het Ronse van vandaag afschrijft op grond van het inderdaad eigen falend verleden tegenover die Brusselse bestuurlijke wurgklem, ontzegt de jonge Ronsenaars vol energie en vertrouwen hun eigen toekomst en onderschat de kracht van hun veerkracht.

De sterkste bestuursploeg uit de na-oorlogse geschiedenis van Ronse zit er nu aan te komen . Jong en minder jong. Frisse vernieuwing. Bekwame degelijke bestuurservaring. Veelzijdig bestuurstalent dat de rug recht voor een veilig, hoffelijk, duurzaam, rechtvaardig Ronse elk vanuit de eigen opinie. Die nieuwe generatie gaat ervoor vol vertrouwen voor het Ronse van morgen dat niet langer met zich laat sollen. De oude generaties hebben gefaald van hier tot Brussel en retour. De nieuwe generaties Ronsenaars verdienen beter. Ze krijgen nu hun droomkans om er zelf voor te gaan. Zonder peptalk. Met een frisse visie en vanuit een stevige dossierkennis, gekoppeld aan gedegen bestuurservaring. Met één unisono masterplan dat het wondermooie Ronse eindelijk zijn rechtmatige plaats op de kaart geeft in het groenste dal van Vlaanderen.

Bestemming Ronse. Onafhankelijk verkiezingsdagboek.

17 januari 2018

VADERLANDSE PLICHTEN



De Blote Pompier is ons dodenmonument dus geen naakte brandweerman de reputatie van onze gemeenschap blijft zonder kleerscheuren overeind. Ons buitengewoon bekwaam brandweerkorps staat bekend tot ver buiten de grenzen van dit tranendal. Nog nooit is het gebeurd dat het er niet in slaagde een of ander lopend vuur te doven. De blaaskapel wordt gretig gevraagd tot in de grootsteden Kluisbergen en Maarkedal. De Blote Pompier is onze local hero zegt mijn grootvader. Ook bij onverwachte zwangerschappen wordt naar hem verwezen. Is ze alweer in positie? Het zal van de Blote Pompier zijn. Als rust brengend monument bevestigt hij hoe monumentaal vredelievend en gastvrij onze stad is zonder aparte loketten of niks bijvoorbeeld voor mensen met schoenmaat 40-45. In de armen klemt de Blote een vlag alsof die op elk moment kan wegvliegen naar Noord-Korea. Het is vandaag volkomen windstil zelfs de vlinders ondervinden geen hinder van turbulenties. Zo bloedheet is het dat ik kriebels krijg in het gebied waarvan mijn grootvader zegt dat zijn galstenen er dringend dienen te worden weg gesneden. Binnenkort gaat uw eigen vlees wakker worden zegt mijn grootvader. Ik heb liever dat het nog wat blijft slapen ik voel me te leeg om iets anders te doen dan hier vanop mijn bank naar de Blote Pompier te kijken. Als ik de ogen halfdicht knijp lijkt de Blote op een kloeke kaatser van Pelote Pinguins. Hij trekt een fruute alsof zijn lief er vandoor is met een wever op zeven getouwen. Goede redenen die verklaren waarom de Blote geen kleren draagt. Ten eerste hebben goden ook geen kleren aan vanwege de zwoele temperaturen aan de Exegetische Zee. Wat niet wil zeggen dat het daar nooit eens regent ge moet niet alles geloven wat De Vlaamse Toeristenbond ons wil wijsmaken zegt mijn grootvader. Ten tweede werkt een echte kunstenaar graag op blote modellen om de anatomie van Vesalius te kunnen blootvieren met het puntje van zijn beitel.

Op het monument staan alle namen van de helden die zijn gaan liggen doodgaan om er hun vaderlandse plichten mee te vervullen. Hun alfabetische volgorde houdt geen rekening met de ernst van hun sneuveling. Van Kerrebroek Ferdinand kan bijvoorbeeld perfect gesneuveld zijn vanwege een dikke kanonbal op zijn wachtpost. Toch komt hij op de kolom achter de pompier zijn blote achterkant diep onder Delbar Désiré die mogelijks maar een heel onnozel kogeltje in één van zijn vitale orkanen heeft ontvangen.

De schamelheid van de Blote staat symbool voor de opoffering van onze Onbekende Soldaten aan het front. Volgens mijn grootvader zit daar de totale onthechting in voor het Hoger Doel zelfs al hebt ge nog van alles te doen een werkmanshuisje kopen en uw eigen opwerken tot conterbaas. Maar als ge naar het front moet is het enige wat u nog recht houdt als ze niet schieten van aan de overkant een kruiske van uw moeder met haar god zegene en beware u doorheen de suizingen in uw oren en een foto van uw lief achter uw geschouderd geweer aan het schietkraam van de zomerkermis.

Elk jaar worden er bloemen neergelegd aan de blote voeten van de Pompier. Lang blijven ze niet vers. Dan volgt het volkslied van ons nationaal vaderland zoals voor een match van de Duivels tegen Duitsland. Jonge mensen moeten altijd goed onthouden dat hun voorvaderen gesneuveld zijn voor dit monument zegt mijn grootvader. Ik had die Van Kerrebroek wel eens willen vragen hoe het voelt om hier als held helemaal aan de onderkant van het alfabet te hangen.

‘Vaderlandse Plichten’ verscheen als novelle in Het Laatste Nieuws. Dit is een herwerkte ingekorte versie. (Illustratie Michel Provost).

09 januari 2018

SELECTIEF GEHEUGEN

ALS EEN BEER OP EEN IJSSCHOTS



Verjaardagsfeestje. Vrolijke vrienden, dat zijn wij. We meten de schade op. We zien generatiegenoten wegschuiven en oude netwerken verdampen. Gaandeweg voelen we ons zoals Sandra Lee Bartky het schrijft (in haar ‘Mother Time: Women, Aging and Ethics’) ‘als beren op een ijsschots’ .

Bartky:‘Er sluiten zich jonge mensen aan die de organisatie een richting uit willen sturen waar wij het misschien niet mee eens zijn. De oude strijdbaarheid lijkt te verdwijnen. Ook als de problemen die ons strijdbaar maakten nog niet zijn opgelost.’

Aldus wordt idealisme banaal tafelgenoegen, ontvoogding cafétheater. Wat ooit op grafzerken gebeiteld werd, wordt eerst weg gewalst dan finaal vermorzeld. Samen met de laatste concessie van het oude naar het nieuw kerkhof.

Oud worden is je wereld zien wegzinken in het Atlantis van de verloren tijd. Wie zelf niet tijdig opzij wil, wordt weg gezet vanwege de houdbaarheidsdatum. Simonne de Beauvoir (‘La vieillesse’) wist daar wel weg mee. Net als de immense Marguerite Yourcenar en de in de schaduw van Jean-Philippe Smet (‘Johnny’) onlangs met nationale eer ten grave gedragen Jean d’Ormesson. Schrijft de Beauvoir: ‘Om te voorkomen dat ons leven verwordt tot parodie van het voorgaande is er maar een antwoord: een doel blijven nastreven dat ons leven zin geeft.’

Wat mij betreft is dat altijd voort schrijven. Wat anderen dan misschien achteloos lezen. Eén vlugge blik op de smartphone. Meer moet het niet meer zijn. Vanwege al het vorige. 'Het leven is een ongeneeslijke ziekte', zegt een arts me op het verjaardagsfeestje van onze gemeenschappelijke vriend.

Jean Améry daarover: ‘Alle symptomen van die ongeneeslijke ziekte zijn terug te voeren tot de onbegrijpelijke uitwerking van het doodsvirus waarmee we op de wereld komen. Het was aanvankelijk niet besmettelijk. We wisten wel dat het bestond. Maar het ging ons niet aan. Bij het ouder worden komt het uit zijn verborgenheid tevoorschijn. Het is onze zaak, onze enige zaak, ook als het niets is'.

Voort schrijven zal ik dus. Altijd voort.
Tegen de sterren op. Of om het met Dylan Thomas te schreeuwen:

‘Old age should burn
and rave
at close of the day’.


In zijn terecht gelauwerd boek ‘Rusteloosheid’ brengt Ignaas Devisch me op het spoor van Baltasar Gracian. Met driehonderd tijdloze overpeinzingen roept Gracian de toorn van zijn Spaanse jezuiëtenorde over zich. Schopt hij het tot ‘cruz de los superiores.’ Heerlijk wat je dan ook in zijn zalig fout ‘Handorakel’ en ‘Kunst van de voorzichtigheid’ voorgeschoteld krijgt. Neem deze: ‘De dingen gaan niet door voor wat zij zijn, maar wat zij lijken te zijn. De meeste mensen oordelen alleen naar de buitenkant; een klein aantal ziet daar doorheen. Goede bedoelingen halen niets uit als de daad vijandig lijkt’. Een regering komt er tot vandaag mee weg. En deze zet me al helemaal weer op de weg die de mijne is. Dicht bij de eeuwige Stormvogels in mijn hart:

‘Wanneer moeten we
het tegenovergestelde denken?
Als mensen die ons
slecht gezind zijn
tegen ons in spreken.’


Selectief Geheugen.
Fakebook-notities.

04 januari 2018

REQUIEM VOOR RONSE



De bedoeling van Erik Tack's voorstel om een apart loket te organiseren voor Franstalige Ronsenaars komt vandaag helemaal boven in een brief van Luc De Medts aan ’t Pallieterke. Zélf scoren met provocatie. De Ronsese bestuurspartijen opjutten en voor joker zetten. Opdracht volbracht.

Luc De Medts : ‘De knuppel die het Vlaams Belang in het hoenderhok had gegooid, kon eerst rekenen op de nodige commotie. Maar bij de volgende zitting van de gemeenteraad op 18 december stemden alle partijen (behalve de sp.a-fractie) voor het opstellen en versturen van een nieuwe motie naar de overheid. Door hun 'provocerend' voorstel heeft het Vlaams Belang in de eerste plaats de kat weer eens de bel willen aanbinden’.

Wat gepatenteerd scherpschrijver Luc De Medts er niet bij schrijft is dat Tack zijn voorstel inmiddels alweer ingetrokken heeft. Weliswaar mét het aureool van Vlaamse patroonheilige van Ronse op zien huufd. Zoals wij, de laatsten der Ronsese wieties, in onze onnavolgbare thuistaal plegen te zeggen.

Het bewust foute voorstel van Erik Tack maakt ons vooral duidelijk waar het dus bij de verkiezingen in oktober om draaien zal. Veel meer nog dan om de privatisering van de zorg of de stadsontwikkelking wacht ons de strijd op leven en dood tussen de CD&V van Luc Dupont en bestuurspartner N-VA. Met de sjerp als inzet en Tack als Zwarte Piet met zijn zweep. Achter de Vlaamse Leeuw van de Ronsese bestuurspartijen lopen de rangen immers in zeer verspreide gelederen. Beetje lauw, beetje blauw, beetje straf, beetje flauw, beetje links, beetje rechts en de grote hoop in het midden van al de rest.

N-VA kopstukken Brigitte Vanhoutte en Wim Vandevelde worden daarbij zwaar onder druk gezet op de extreme rechterflank van het Ronsese populisme door de ophitsende provocatiepolitiek van Tack. De CD&V van 'burgemeesterbonus'Luc Dupont worstelt dan weer intern met de hoogst individuele interpretatie van twee van de vier musketiers omtrent het Allen Voor Eén en Eén voor allen . Om nog te zwijgen over zijn hopeloze zoektocht als de Dartagnan van Ronse naar zijn geschikte Angélique Marquise des Anges. Ter bezetting van de lege stoel op de gretig gisteren verspreide Facebookprofielfoto's van Joris Vandenhoucke, Jan Foulon en Ignace Michaux. Tout le monde il est beau, tout le monde il est gentil. Geloof wat je wil.

N-VA en CD&V kregen met hun overhaaste paniekmotie meteen het deksel op de neus. Desinteresse in Brussel. Misprijzen voor Ronse van buren Kluisbergen en Maarkedal. De motie legt bovendien pijnlijk een bovenlokale interne N-VA broedertwist bloot. Binnen de vierentwintig uur was er immers al een wetsvoorstel dat de motie armslag geven moest van voormalig kamerfractieleider professor staatsrecht Hendrik Vuye die zijn ei prompt in Terzake dropte. Vuye werd echter zelf op zijn beurt rapper dan rap teruggefloten door diens opponent en opvolger N-VA kamerfractieleider Peter De Roover.

Erik Tack wint bij dit alles op punten, trekt zijn voorstel weer in en schraapt zijn geoefende stem voor Het Requiem voor Ronse van eigen makelij. Of we daar als Ronsenaars een meter mee opschieten, is maar zeer de vraag. Een ding weten we vandaag zeker : we zijn met zijn allen alweer eens in de zak gezet door de lokale en bovenlokale politieke spelletjes. Erik Tack zal het ongetwijfeld worst wezen. Hij heeft, zoals hij zich al eens fier laat ontvallen, zijn vet parlementair pensioen toch al op zak.

Bestemming Ronse. Onafhankelijk verkiezingsdagboek.

27 december 2017

GENERATIE 9600



Het water tussen Ronse en Brussel heeft dus nog altijd de diepgang van de Schelde. De faciliteitenmotie is als een boomerang op de kop van de Ronsenaars teruggekeerd. De machthebbers van Brussel halen de neus op voor de grondwettelijk ingebouwde hinder van Ronse. De plundertocht van Ronse kan vrolijk worden voortgezet.

Onze zelf gretig gefusioneerde buren van Kwaremont tot Etikhove haasten zich daarbij om zelfgenoegzaam en hautain de neus op te halen voor het vernederend isolement van Ronse. Waarvan akte.

De oude politiek omtrent Ronse is definitief ten grave gedragen. We zullen als open minded Ronsenaars die motie dan maar op haar kop keren. Verre van ze te schorsen, gaan we onze traditionele openheid, gastvrijheid en taalhoffelijkheid als Ronsenaars uitbreiden naar alle mensen van de planeet. Rekening volgt.

Elk nadeel heeft zijn voordeel. Want zie, tegelijk met de eerste klas begrafenis van de oude politieke cultuur meldt zich in Ronse nu net de generatieswitch van de eeuw aan. Aan de kop van die nooit eerder geziene, super gemotiveerde jongerengolf maken Aaron Demeulemeester en Ignace Michaux zich al op voor de grote doorbraak. Inbegrepen de rush naar het roer van Ronse.

Hun frisse verhaal wordt zeer breed gedragen door hun eigen nieuw kiezerspubliek dat hiermee prompt al de desillusies van de babyboomgeneratie van zich afgooit. Die nieuwe jonge kiezers weten bovendien zeer ontwapenend ook hun ouders thuis en grootouders duidelijk te maken dat er voor alles een tijd is van komen en gaan.

De generatie van de oude politiek heeft haar tijd gehad en wordt bij deze geacht de jongeren nu maar een keer zelf de kans te geven om het beter te doen. Bovenop die generatieve switch wacht Ronse trouwens ook een gendertoets: cherchez la femme.

Met zogeheten jeunisme of met vrouwvriendelijkheid heeft dat alles niks te maken. Het is de gewone gang van komen en gaan. Ontvoogding en voortschrijdend inzicht. Dat Ronse vandaag met fierheid kan uitpakken met zo'n ongemeen sterke talentrijke en begeesterende jongerengeneratie al dan niet met Toepe Vuir Ronse op de kop of 9600 op de borst, hoeft daarom nog niet te betekenen dat de ouderengeneratie wordt weg gezet. Want…

‘Spreek ook niet zomaar over oude mannen. .. Zij beheren het onzegbare, het collectief onbewuste, al wat je beleeft in je dromen.’

Ik lees het in ‘De Mensengenezer’ van Koen Peeters, een zeer terecht met de ECI-literatuurprijs gelauwerd boek dat nog nazindert. Zo sterk en zo mooi dat het is. ‘De genius is de plaatsgeest. De genius loci. We zijn niet zomaar wie we zijn. Soms raken mensen elkaar aan, omdat plotseling blijkt dat ze zich in dezelfde stroom bevinden.’

Zelf duik ik als Ronsese schrijvelaar ondertussen in mijn schrijfschelpje. Het was een zeer gezegend jaar. Eerst dat redelijk overrompelend derde Tavi-avontuur, dan de hartverwarmende respons op ‘Hermes’, mijn zoektocht naar de diepste roots van ons wondermooie wereld erfgoed.

In mei 2019 volgt ‘Wittentak’ theaterstuk voor VTV dat ik met het grootste schrijfgenoegen samen met mijn schrijfbroer Geert Desmijtere inmiddels af heb. Wittentak gaat over onze gedeelde verwondering om het mysterie van het onzegbare en hoe mooi het wonder in en om Wittentak toch kan zijn. De koning der Belgen vraagt om verwondering? Hij mag afkomen. Of nee toch liever niet.

In afwachting van dat nieuwe moment om tuupe te koesteren voor later schrijf ik voort aan van mijn ‘Selectief Geheugen’. En omdat ik het sinds mijn zeventiende niet laten kan krijgt u daar bovenop van mij - via mijn auteurssite www.stefvancaeneghem.be - en de sociale media in 2018 op tijd en stond Bestemming Ronse mijn vermaledijde verkiezingsdagboek.

Ik wens alle Ronsenaars van hier en elders de kracht en de moed om van elk moment een mooi te maken. Met knipoog naar ons aller dode dierbaren boven de sterrenhemel van Wittentak.

(Foto met dank aan Ronny De Coster. Het Laatste Nieuws).

21 december 2017

BESTEMMING RONSE

KETTINGBOTSING
ACHTER DE SJERP
VAN LUC DUPONT




De top vijf van de CD&V lijst Ronse is een casse-tête Chinois. Vooral de zoektocht naar De Vrouw op twee en veelzeggend pijnlijk afwezig op het mannenonderonsje hierboven - is allesbehalve een evidentie. Een paar dames werden extern al aangezocht tot ongenoegen van de oudgediende kandidates op de lijst die zich gepasseerd voelen.

Een paar van die aangezochte dames willen niet zomaar voor excuustruus spelen en eisen in ruil spijkerharde garanties. Variërend van een schepenambt tot een job. Dat laatste is uitgesloten vanwege totally not done en een schepenambt is veel minder evident dan het lijkt.

Bovenaan de lijst staat Luc Dupont die met zijn burgemeestersbonus de partij aan zet moet houden voor de bestuursonderhandelingen. Op twee komt dus de gezochte dame. Die zal al pardoes als nieuwkomer moeten opboksen tegen de concurrentie aan de overkant van de bestuurstafel: Brigitte Vanhoutte van N-VA die daar de lijst trekt voor Wim Vandevelde en Aaron Demeulemeester.

Op de derde plaats van de lijst komt schepen Ignace Michaux. Het razend populaire stemmenkanon wacht een persoonlijk duel met de al even populaire coming copain van velen Aaron Demeulemeester. Ignace Michaux steekt het niet weg dat hij burgemeestersambities koestert. Die legt hij volledig in handen van de kiezers.

Op plaats vier komt de verdienstelijke en charismatische dubbelschepen van sport en cultuur Joris Vandenhoucke die zowel zijn kiezers als zijn partij ter wille wil zijn, perfect leven kan met de hem toegewezen plek en rustig afwacht wat het verder wordt.

Op plaats vijf komt dan eerste schepen Jan Foulon die zijn ambities voor de opvolging van Dupont hard op tafel gooit en de opvolging van Luc Dupont lokaal en boven-lokaal uitspeelt. Jan Foulon voert daarbij zowel zijn juridische opleiding, een globale beleidsvisie op Ronse en een breed netwerk aan.

Alles bijeen dus teveel kandidaten voor iets te weinig te begeven topmandaten. Daar zitten dan ook nog een paar haantjes tussen die het vanzelfsprekend lijken te vinden dat die hard gezochte vrouw dan wel op twee komt staan maar daarom als nieuwkomer niet teveel eisen moet stellen. Geen vrouw die zich daar nog aan laat vangen natuurlijk. En zeer terecht.

De overstap van Brigitte Vanhoutte destijds vanuit de CD&V en Vrouw en Maatschappij naar N-VA zorgt na de eerdere heisa rond het mandaat van Agnes Van Crombrugge deze keer dus voor filevorming achter de sjerp van Luc Dupont. Mét kettingbotsing en openlijk gemelde collaterale schade.

Volgens eerste schepen Jan Foulon die vanochtend zijn ambitie voor het burgemeesterschap van Ronse voor deze blog nog een keer formeel bevestigt, ligt er over de top van de lijst nog niks vast. Overigens kan Luc Dupont met zijn sjerp, gesteld dat hij die na oktober 2018 houdt, altijd nog alle kanten uit. Hem aan de wilgen hangen bijvoorbeeld en hem doorschuiven aan zijn eerste schepen.

Bestemming Ronse. Onafhankelijk Verkiezingsdagboek.

19 december 2017

RONSE VECHT VOOR VOORTBESTAAN



Als Ronse niet loskomt van zijn nepstatuut verdwijnt 9600 samen met zijn vredegerecht en al de rest. Kunnen we met zijn allen sous l'arbre aan de Boekzitting gaan zitten spoken. Dan wordt Ronse met zijn Ommegang en zijn Bommels een curiosum voor Vlaanderen Vakantieland. Erkend Unesco Erfgoed tussen Collines en Vlaamse Ardennen. Met de huifkar langs de inmiddels al gesloten dekenij van het oude Kapittel, de straks allemaal afgedankte kerkjes van Klijpe, Louise-Marie, Lorette en Wittentak. Bokrijk tussen onze grote gefusioneerde buren Geraardsbergen, Brakel, Oudenaarde, Kluisbergen, Maarkedal en Frasnes.

Het wurgstatuut van Ronse is een ingebouwd grondwettelijk onrecht. Straks loopt Ronse alweer 13 miljoen euro mis in de nieuwe fusiegolf die er zit aan te komen. Omdat de Wetstraat vindt dat we als inwoners van de grootste stad op de taalgrens niet alleen meer bestuurskosten horen te (ver)dragen, maar daar ook nog eens gestraft moeten voor worden. Dit is het onrecht dat Ronse vandaag niet langer pikt.

Mijn leven lang ben ik een spontaan taalhoffelijk Ronsenaar. Check. Als auteur van deze stad heb ik me naar aanleiding van mijn meest recente boek Hermes (omdat me zoals dat gaat alweer naar het volgende werd gevraagd) ‘ge-out’ als verwoed liefhebber van de Franse cultuur, wekelijks gevoed door mijn bezoekjes aan Le Furet du Nord in Lille, mijn lieve familie in Parijs, onze vakanties in Frankrijk.

Vandaag sta ik achter de rechtmatige claim van mijn stad om die bestuurlijke achteruitstelling van Ronse ongedaan te maken. Als zelfverklaard chauvinistisch Ronsenaar schuw ik daarbij op mijn auteursblog de hyperbool niet. Voor mij mag er zelfs een miljoenen schadeclaim aan de motie worden toegevoegd. Achterstallige miljoenen euro die kunnen dienen ter compensatie van de armoe en het verwaarlozen van de ontsluiting van het dal.

Het recente schandalige voorstel daarentegen vanuit de donkerste extremistische hoek voor een apart loket voor Franstaligen heeft me voor de rest van mijn leven iets goed duidelijk gemaakt: oprechte spontane taalhoffelijkheid zoals ik het mijn leven lang huldig, volstaat niet. Toch niet tegenover het extreme haatverhaal dat als sluipend gif doorheen alle tijden sluipt en de mensen telkens weer opnieuw verdeelt in plaats van verbindt. Taal is in die duistere hidden agenda alleen maar de smoes. Weggestopt achter onze rechtmatige claim als taalhoffelijke Ronsenaars loert in die extreme donkere hoek een heel andere agenda waarin onze openhartige vanzelfsprekende verbondenheid al meteen onder de karwats van de populistische haatpraat wordt weggeschoven.

De motie van Ronse zal daarom door de Wetstraat met de grootste zorg moeten worden gecapteerd en behandeld. Het zal er vooral op aankomen de verdoken valstrik van het om de hoek loerend extremisme en obscurantisme keihard terug te fluiten en te counteren met eindelijk een volwaardig stevig onderbouwd statuut voor Ronse. Een dat dan na een halve eeuw nepstatuut deze keer zowel de rechten van alle Ronsenaars garandeert als de bestuurlijke beperkingen voor Ronse wegneemt.

Het is puur zelfbedrog ook maar één moment te geloven dat het recente aparte lokettenvoorstel van de extreme separatisten alleen eventjes dienen moest om het status quo rond het bijzonder statuut van Ronse te breken: om achteraf de pluim van Beste Vlaming aan het eigen Vaandel te hangen.

Gegarandeerde taalhoffelijkheid voor alle Ronsenaars. Zonder bestuurlijke beperkingen die de groei en de bloei van Ronse in de weg staan. Voor minder kan een stad die Unesco-erkenning claimt voor zijn Ommegang als werelderfgoed niet gaan. De politieke spelletjes daarrond boven het hoofd van de Ronsenaars kunnen me van Ronse tot Wetstraat en terug gestolen worden. La politicaille politicienne je m'en bats... l'oeil. Taalhoffelijkheid voor eenieder die van Ronse houdt. Grondwettelijke gelijkheid. Rechtvaardigheid en verbondenheid jazeker wel. Verdeeldheid: jamais.

13 december 2017

9600 BY NIGHT



Goed dat het gezond verstand
van de Ronsese Gemeenteraad
mensonwaardige apartheid
voor Franstalige stadsgenoten
geen kans geeft.

Obscure provocatie
heeft gelukkig ook
haar lichtende ommekant:
voortschrijdend inzicht
bij alle Ronsenaars
van goede wil.

Beter een definitief
grondwettelijk
beschermde
taalhoffelijkheid
met bestuurlijke
compensaties voor Ronse
dan blootstelling
aan walgelijk extremisme.

Illustratie: Ronse by night. Michel Provost.

11 december 2017

GEBRUIKSAANWIJZING VOOR RONSE



Dartel dansen de vlokjes aan mijn schrijfstek onder de balken voorbij. Broos als hapjes Hubertusbrood. Volatiel als één Warmste Weekje. Net voor De Nacht van de Lange Laguiole’s wordt ingezet op Het Geslacht Kalkoen. Barmhartigheid voor de goedgelovigen. Mededogen op de meditatiemat. Solidariteit vuir noog ne kalant of twie. Alles aan braderieprijzen. In afwachting van de stormloop op de solden.

Stijlvol siert de stad zichzelf in het Winterlicht. Onze beste stadsfotograaf capteert de magie van dit dal, gevat in tijdloze schoonheid. Hier houden we ons we jaar na jaar wat langer jong. Hier doen we stoer, tonen we ons sterk al zijn we nog zo zwak.

Hier worden we boos en gaan we uit de bol, al dan niet voor de lol. Hier waren we ooit klein groeiden we groot en gaan we vroeg of laat dood. Elk met ons hoogst subtiel of futiel plan en onze netwerkjes. Met zijn allen of bijna willen we ons al te lang ondergeschoven stadje redden.

Het mirakel van Ronse heet fierheid. Mooie herinneringen, hoge verwachtingen. Diepe ontgoochelingen, onwrikbare hoop. Troost en trots. Volharding en verbondenheid. Dolle avonden vol vreugde uit vijfduizend kelen, dan weer stille schrijfnachten alleen.

Op ons bakkes, recht krabbelen en weer voort. Ons grandioos vergissen. Het grote gelijk aan onze kant maar het niet krijgen. Het grote ongelijk vergeten. De ene stap overmoedig te ver. De andere stap deemoedig terug. Een stap opzij. Een stap vooruit.

Ronse is nooit saai, telkens weer zo anders. Ge zaut vaan Ronse oos ge gisteren fabrieksschoorstenen hebt weten ontploffen en vandaag Oude Vrijheden ziet herrijzen. Wat elders bestuursmatig vanzelfsprekend geldt voor elke Belg, torst hier nog altijd dat lastig Brussels slakkenhuis.

Gelieve om dit alles eerst zorgvuldig de gebruiksaanwijzing van Ronse te willen lezen. Ronsenaars laten zich niet kisten als een lading afgedankte schietspoelen in de grote schaalvergroting aan 500 euro per afgekochte burger.

Een halve eeuw nu al heeft de kerstman de 1000 lichtjes van Ronse aan zijn laarzen gelapt. De sterrenlucht boven Wittentak gemeden als een no fly zone. Voor ons Ronsenaars daarom liever geen leeg kerstpakje meer met wurgend strikje om. Geen kerstkitsch maar cash.


Ronse Winterlicht. Foto Fabrice Gevaert