Stef Vancaeneghem

DE RECONSTRUCTIE

2012-02-06T11:00:00.014+01:00

5.

Als een rivier van confetti baant de mozaïekvloer zich door de vestibules van Ronse. Italiaanse vaklui, van wie het adres op het gesteven tafelkleed tussen Saint-Estèphe en Poire Williams met een Pelikan op de achterkant van een menu in versjes wordt gemikt, trekken hun spoor van kleurhoekjes door de stad.

Wie nu, een eeuwigheid later, in de gang van Hotel Remington naar beneden kijkt ziet ze nog, die zeshoekjes. Slingerend door de gangen van de voormalige patriciërswoning 'Lambert Entrepreneurs'. Op hun weg naar de beste kamer. De Remington verenigt vandaag aldus met zijn Hotel en Salons het hele feestelijke Ronse van vroeger en nu. In eindeloos voortdurende Bommelsfestijnen aan de ene kant, in gered schitterend Ronsies erfgoed aan de andere.

Marmer van Carrara.
Wanden van edelhout.
Luchters van kristal.
Gebisoteerd glaswerk.

Doorkijkglas naar salons met meubles d’époque vol bladgoud. Kussens waarin je wegzakt. Met Helena van Troje. Muren van waarop ancêtres je vervloeken, om de vervlogen illusies van hun absolute zekerheden.

Mochten wanden spreken, ze zouden je vertellen dat het vroeger voor de meeste Ronsenaars lang niet beter was en de nostagiekelingen van het Oude Avondland zichzelf wat voorhouden. Tussen de realiteit van een extreme weelde, vernederend paternalisme en onrechtvaardige miserie zonder sociaal soelaas. Zonder centrale verwarming. Alleen wat stoofhout. Zonder lopend water. En nog niks geen wooncomfort, zoals weldra in de wijken van '‘t Staad’.

Lang voor die prins uit het Hof van Cleve in het dorp van de Eikoningin, heeft Ronse haar eigen kookprinses. Zij komt aan huis. Doch niet, zoals Piet Huysentruyt, voor de show op de buis. Chris Lomme is dan nog geen jongensdroom van kreunende pubers. Televisie moet nog eerst door sneeuwstormen. Voor Thierry La Fronde, met zijn Ronsiese roots langs de kant van ‘de Drouotsies’ en voor Schipper naast Mathilde is het nog te vroeg. In afwachting van Sander en Hippoliet komt de lol van de Expo’58. De bollen van het Atomium en de kremkar.

Ze komt her en der aan huis, de Ronsiese kookprinses. Zij kiest zelf waar wel, waar niet. Ze brengt haar sterren mee en strooit ze uit, voor opgezwollen Michelin-mannekes rond de gastentafel. Met haar potten van koper en haar pannen vol savoir-faire wringt ze zich door binnenkoeren vol imposante Dodges, Buicks en Chevrolets. Onder tafereeltjes van Delfts blauw vult ze voor eventjes, de tijd van weer een feestavond, van glazuur glanzende keukens met de heerlijk geurende geheimen van haar kunst. Zachtjes maar zelfverzekerd geeft ze daartoe haar instructies aan het huispersoneel dat voor haar ’t groensoo’ wast, voorsnijdt, in doeken droogt.

Maria Van Liefde heet ze. En ze kookt met haar achternaam. Haar reputatie als onbetwistbare kookprinses van Ronse gaat haar voor in huizen waar ze weken op voorhand is gevraagd, niet zomaar geboekt. ‘Boeken’ staan immers nog niet voor orderboekjes en commerce maar voor meterhoge wanden vol vuistdik werk van Russen, Fransen, Goethe en Scott Fitzgerald. De Gatsby’s van Ronse zitten vooraan. Nippend aan Moët & Chandon Brut Impérial. Ronse reddend met de luchtbellen van de leegte. Onder de wegtikkende tijd van de genadeloze wandklok. Het is een wereld die zichzelf alleen nog even overleven zal in The Remains of the day.

In de keuken lacht onderwijl de koekoek in zijn pootjes. Daar, in de achterplaatsen van de weelde, tikt de tijd alleen voor de oven en het moment waarop er zal worden opgediend. Traag suddert het bestaan er voort in lekkers dat straks nog even zal geflambeerd worden. Daar, in de verdoken achterkamers van de weelde, zorgt het jachtseizoen voor bloedbaden.

Er wordt gekeeld. Gepluimd. Gemaald. In vleesmolens gedraaid.
Genoeg bloed om voor altijd halve vegetariër te blijven.

Maria Van Liefde. Ze had model kunnen staan voor Karen Blixens ‘Babette’. Wat rest, is een herinnering die vervaagt en snel verdwijnt. Samen met de laatste getuigen van haar festijnen. Dit Ronse heeft ooit bestaan maar het is weg.

Noch ‘Moeder Angèle’ noch ‘’t Oud Konijntje ‘ zullen de tijd kunnen tegenhouden. Hij zal steeds harder gaan versnellen. De koekoek zal verdwijnen en de wanklok ook. Een TGV van haast en spoed zal ervoor in de plaats voor komen. Sterrenschefs zullen hun maaltijden in diepvriesfolie mikken. Er zal nog nooit zoveel exotiek in rekken hebben gelegen. Op elke hoek van Ronse zal je brood uit de muur kunnen halen. En groensoo van de Olifantstraat kunnen plukken.

Maar voor één bord van Maria Van Liefde stroopt de jager zelf al zijn hazen.

‘De Reconstructie’. Een digitale tijdreis door Ronse.

DUPONT WIL TOCH BURGEMEESTER BLIJVEN

2012-02-05T12:25:00.003+01:00

Luc Dupont is toch weer kandidaat voor het burgemeesterschap bij de verkiezingen van 14 oktober.

Luc Dupont: 'Na de verkiezingen van 2006 had ik aangekondigd dat het mijn laatste mandaat zou zijn. Eind dit jaar ben ik inderdaad 30 jaar in de gemeenteraad, 6 jaar als fractieleider in de oppositie (1983-1988), nadien 12 jaar eerste schepen en dit jaar 12 jaar burgemeester. Dit jaar word ik ook 60 jaar. Ik wou plaats maken voor ander beloftevol talent. Ook ik heb destijds de kans gekregen om reeds vrij vlug een uitvoerend mandaat op te nemen en ik wil die kans anderen niet ontzeggen. Een andere reden was dat het ambt van burgemeester zeer veel tijd en energie opslorpt, je steeds beschikbaar moet zijn en er quasi geen tijd rest voor jezelf en je familie.Op unanieme vraag van het partijbestuur en na de afgelopen maanden steeds opnieuw van alle kanten aangemoedigd te zijn om toch door te gaan als burgemeester, heb ik dan ook aanvaard om voor de zesde keer op rij het lijsttrekkerschap op te nemen. Op die manier hoop ik er mee voor te zorgen dat de CD&V de grootste partij blijft, dat zoveel mogelijk CD&V-ers verkozen geraken en dat we zo als sterkste fractie het beleid van de afgelopen jaren kunnen verder zetten.Nu de beslissing is genomen zal ik mij, als de kiezer het wenst, verder voor 200% als burgemeester blijven inzetten voor onze geliefde stad. Veel is al gerealiseerd, doch veel ligt nog te wachten op afwerking en is nog te doen. Bovendien wil ik graag de nieuwe verkozenen coachen om op die manier optimaal de toekomst van CD&V en van onze stad te verzekeren.Ik dank allen voor het in mij gestelde vertrouwen en zal dit bij de volgende verkiezingen niet beschamen'

DE RECONSTRUCTIE

2012-02-01T19:42:00.014+01:00

4.

Het staat op pellicule en zit in gigantische metalen kokers van de Cercle Cinématographique. Het vertrek van de ‘nonettes’ lijkt op hun vlucht uit de Congo Belge na collectieve verkrachtingen door de Simba’s. Mère Supérieure heeft een kap zo groot als Zuster Kamikaze in Le Gendarme de Saint-Tropez. Waarbij hoofddoeken, die je vandaag bij elke totale uitverkoop in Ronse ziet, op dartele bandana’s lijken. Geen haan die er dan om kraait, om die kappen. Ha nee want dat zijn de dienstmaagden van Onze Lieven Heer. Dat is de fine fleur van ons ene ware geloof. Uitgedragen door Monseigneur Callewaert. In zijn zwarte limo met chauffeur komt hij die zondag de poort van het Bisschoppelijk College binnenrijden. Een klets voor het vormsel. Een aai op het bleske dat Coiffeur Torkie mei zien eurgookie zo schoon recht voor je getrokken heeft. Nee geen kat die er dan graten in ziet. Want de drie G’s regeren het land. Morgen als Callewaert weer weg is naar zijn Bisdomplein in Gent, zullen gefrustreerde priester-leraren uit Sint-Lievens-Esse en erger de betere burgerjongens die het ook niet kunnen helpen dat hun papa notaris is weer naar believen kunnen treiteren.

Van ‘de Roosten’ zoals de superior op de schoolkoer wordt genoemd is dan weer bekend dat hij de machtigen der aarde in ’t algemeen en die van Ronse in ’t bijzonder slijmt. Er zijn ook schitterende leraren met veel liefde voor hun vak. Ze doen je de klootzakken van dienst vooraan vergeten. Ook als die zomaar puur voor de lol je communievulpen door het raam keilen.

De drie G’s. God. Geld.
En de derde G, waaraan gekrabd wordt als het jeukt.

Gretig gesubsidieerd, ondersteunt de culturele wereld of wat daar wil voor doorgaan de hele zuilengalerij Grote Verhalen. Katholicisme. Socialisme. Liberalisme. Van de enige bekende communist van Ronse Gaston Vandekerkhove is vooral bekend dat hij de nazikampen overleefd heeft, daarover niet onverdienstelijke dingen heeft geschreven en naast Van Overtveldt-Weymeels Brandstoffen zijn eigen hout-en plastic-handel runt: bovenaan de Bredestraat alwaar de Stadstuin nu tot beneden aan de Kloef totale kaalslag veroorzaakt.

Weg de Fietsen & Motocycletten Demeyer.
Weg de coiffeur pour dames met zijn exclusieve haarlak.
Weg Café Musical met hoempamuziek en boel op zondag.
Weg de camions van Stas-Delooze die dan ze nog geen Datra heten.

Absolute waarden. Convictions en convenances. Welwelwel. Die van het Vermeylenfonds en Hostekring worden neerbuigend bekeken door het alleenzaligmakend Davidsfonds. Vanwege zoveel meer leden en ‘consultanten’ die de deuren van de leden platlopen met hun aanbevolen lectuur. Bergen leesvoer. Nihil obstat. Ontvoogding van het volk via gestroomlijnde bevoogding.

Eind de jaren zestig van de vorige eeuw zie je hier de eerste Tunésiens stranden onder een handgebreid mutske op de getaande kop in hun lange grijze wat afgedragen par-dessus. Aan de Oude Dragonder bezoek ik hun zelfverklaarde burgemeester Missieu Mohammed Gammoudi. Hij ontvangt me gastvrij in zijn beste kamer van naar schatting twaalf vierkante meter. Min het tweedehandsstoofke en een fauteuil uit de Openbare Verkoop voor ‘t stadhuis. Hij heeft last van de longen door ’t klimaat en werkt zoals de anderen bij Utexbel. Iedereen content niks geen problemen. De Belgen hebben hem via d’ambassade de Belgique gevraagd van hier te komen werken. Dat kwam hem goed uit. Een hele nest kinderen: fais-moi du couscous. Vijf jaar later zie ik hem op de markt. Oliecrisis. Autoloze zondag.

‘Missieu Stéphane,
nous avons le pétrole.
Un jour nous tiendrons le monde.’

Veel van de Tunésiens zijn hier sindsdien in alle peis en vree oud geworden. Voorbeeldig. Met een schepen van Integratie als bewijs van zelfvervulling. Niks voor nodig dus om zoals de NVE (De Nieuwe Vlaamse Elite) kindjes uit de Ronsese scholen te gaan plukken om de lieverdjes af te schermen op 'veilige' blanke eilandjes die hen daar dan wereldvreemd en 'allochtoonvrij' kweken. Heel kwetsbaar voor de uitdagingen van morgen.

Het Ronsese onderwijs respecteert zoals elk onderwijs de eindtermen. Al de rest, dat vluchten voor de realiteit, dat struisvogelgedrag is puur elitarisme en bescheten opportunisme. De mensen van het Ronsese onderwijs – overheen de netten - hebben het natuurlijk niet altijd gemakkelijk. Met soms bazige, aanmatigende probleemouders en al eens heel agressieve macho's van papa’s. Maar ze leven wel in de realiteit van de wereld van vandaag. En ze werken plichtsbewust op het terrein van morgen. De nieuwe elite vlucht voor zichzelf naar nergens. Op een eiland dat alleen nog bestaat in hun zelf bedachte ideale waanwereld. Ze maakt zichzelf wat wijs en kweekt ondertussen haar wereldvreemde broze plantjes. Heel heel kwetsbaar.

Godsdienstwaanzin. En het omgekeerde ervan. Vandaag zie je in Ronse hier en daar een nepkerk, een of ander Huis van God. Geestelijke wellnesscentra, met zweverig gewauwel voor een wereld zonder diepte en de valse hoop op redding in een hiernamaals dat het ervoormaals verdoven wil met angst.

Als de begrafenisondernemer zijn Rouwcentrum neerpoot aan ‘Het Witte Paard’ boven Hogerlucht, komt er straks allicht zelfs een nieuw tempeltje voor de logebroeders. Want ik zie ze daar dan niet direct in hun schortje met passerken en bouwkundige parafernalia op zomerzonnewende-dagen een varkentje aan ’t spit draaien, naast de dierbare overledene van de dag.

Ondertussen hollen de Fiertelkannunik en de deken van de ene lege kerk naar de andere. Voor een laatste eerbetoon alhier en kijk hier zie, toch nog eens een katholieken trouw aldaar. Zonder toeters en bellen door de straten van Ronse.

*

Maar voorlopig trekken de Zusters van Liefde dus weg uit het hospitaal. Er wordt een indrukwekkende cortège opgezet. Veel Geel & Wit. De kleuren van het Vaticaan. Uitgeleide met de drumband van den Tap. En alle Pax Christi-drapoots net niet halfstok. Een speech van een of twee van de katholieke notabelen.

‘Notre Sainte Mère l’église catholique et apostolique.'
'Adieu chère Soeur Marie-Louise’.

Schande over het goddeloze geuzenbestuur van Ronse dat zoiets tolereert. Wat zeg ik: provoceert.

Le chagrin des Renaisiens.
Dieu est à nos côtés.
Des larmes. Dans de la dentelle de Bruges.

Veel tranen, geen krokodillen. Ronse is rood. En dat zal hier nog eens dik in de verf gezet worden. Met gebeitelde namen op marmeren inhuldigingsplaatjes. Een nieuw Burgerlijk Hospitaal. Hoger dan de radars van d’Americains in Flobecq. De skyline van Ronse, voor het eerst doorprikt met een building vol burgermanstrots. Geen zoveelste kerktoren. Burgerlijk Ziekenhuis. Ni Dieu ni Maître. Eindelijk een stervensplek voor wie op zijn gemak wil dood gaan. Zonder paster aan zijn lijf en een kruiske op zijn voorhoofd. Dokters van de Broederschap der Mensen. Onder Kinderen van Hiram.

(Alleen Meneer Amelinckx zal er later in slagen de skyline in het dal mee te domineren aan het station. Zoals later 'Les Moulins Spileers' in Anvaing dat zullen doen voor de hele vallei. Als tussenstop naar de vijf imposante kathedraaltorens van Doornik).

Het lijkt op een vlucht van de nonnen door de Ronsese Rode Zee. Weg naar veilige oorden, ter hoogte van de grot van Oostakker. De laatste ziekenzusters van het hospitaal worden begeleid tot aan de stadsgrenzen. Allemaal uitwuivende kindjes langs de kant. Schooluniformpjes. Het is het begin van de grote religieuze leegloop die voortduurt tot op vandaag. Eerst de zusters van het hospitaal. Dan de priester-leraren van het College. Dan de Arme Klaren van Nancy. Dan de onderpasters van het oude Hermes Kapittel. Dan de paters van de Barrière de Fer. Nu de Broeders van Liefde.

Lege kloosters. Lege schoolgebouwen. Lege kerken. En een lingerieshow in de crypte. Wie niet content is, kan Ronse verlaten. Om dan, zoals directeur Croksken van de Broeders, nog liever dood te gaan dan hier uit Ronse weg te zijn. Want oude bomen verplant je niet.

‘De Reconstructie’. Digitale tijdreis.

FIERTEL GEFLEST ALS WERELDERFGOED

2012-01-30T11:27:00.012+01:00

HERKANSING IN SEPTEMBER

Op 4 juli besliste het schepencollege van Ronse om bij de Unesco een aanvraag te doen tot opname van de Fiertel als werelderfgoed. De vraag kwam er nadat de Ommegang eerder op de Vlaamse Lijst van het Immaterieel Ergoed was gezet. De bevoegde Vlaamse instanties werden benaderd en er werd een werkgroep opgericht om het dossier op te volgen. Op 1 september werd de kandidatuur van de Fiertel ingediend via de Vlaamse Gemeenschap. Op 6 december kreeg het college in de zak van Sinterklaas het bericht dat het dossier niet werd goedgekeurd: vanwege te lokaal gericht en te weinig Vlaamse, Belgische en internationale duiding. Zo verneem ik uit eigen bron.

Tegen september dit jaar kan een nieuwe vraag worden ingediend. Als die verworpen wordt, duurt het dan wel nog eens vier jaar eer Ronse een nieuwe vraag mag indienen. Op een Unesco-conferentie in Bali in november is immers beslist dat er enkel nog erkenning komt via ‘clusters’ van kandidaturen. De Unesco wil vermijden dat er duizenden individuele erkenningen van over de hele wereld binnenstromen waarin niemand nog een lijn kan trekken.

Uit de contacten die Ronse heeft met de Vlaamse diensten blijkt er grote onduidelijkheid over de af te leggen weg omdat er binnen de Unesco nog volop wordt gewerkt aan een lange termijnvisie. Hier alvast mijn suggesties voor zo'n 'cluster-aanvraag' uit Ronse: De Fiertel, de Bommels, Tavi Kloef, Buuntsies Nuitsies, de canards van d’Hoge Mote , de Staande Wip van den Bruul, de Passerelle. En waarom niet de nu al legendarische vulpen van mijn straks negentigjarige goede vriendin Marie-Mathilde Ketels.

(Cartoon met dank aan Glenn Elet)

STORMLOOP VOOR TAVI BUIRGEMIESTER

2012-01-26T15:15:00.011+01:00

Ien Ronse ees dat iet. Al meer dan 3000 Ronsenaars willen de politieke entree van de populairste Ronsenaar allertijden in geen geval missen. Vier weken voor de premiere hebben ze ‘vuir ’t zeikerste’ al hun zitje gereserveerd. Uitroeptekens bezig ik zelden vanwege al te lang journalist geweest allicht. Maar dit is…du jamais vu! Regelrechte rush dus.

Verontruste lezers die mij en de VTV-vrienden bestoken omtrent hun nog te boeken reservatie: toet toet der ees noog pleeke. Niet dat er daarvoor tot aan de Fiertel zal worden doorgespeeld. Maar dat er genoeg plaats zal worden gemaakt zit er wel aan te komen voor de kranige honderdjarige VTV die nu net dit jaar haar jubilee viert.

(Surf naar www.theatervtv.be. Klik er op ‘reserveer’. Je krijgt er alle info over de speeldata en de nog beschikbare plaatsen per vertoning. Al zijn er al een paar data helemaal uitverkocht.)

Geen paniek dus: ‘’t Komt alemoele ien eurder’.
Om het met de gevleugelde woorden van Guti te zeggen.

’t Komt alemoele ien eurder’. Dat laatste is wat Den Hoalegen Heermees nu dag en nacht Tavi-regisseur Koen Lauwereyns influistert in diens daydreams en …nachtmerries. Het zal je maar overkomen om 100 acteurs, muzikanten en medewerkers uit het paradijs naar Ronse te halen om er met Tavi een gok te wagen naar de burgemeesterssjerp van de zogezegd meest te mijden stad van Vlaanderen.

Ik zie hem daar bezig, Koen. Uren en uren lang. Overheen pech, ziekte, afwezigheden wegens ….afwezig. Niks maar dan ook niks, geen detail, geen pasje teveel of te weinig, geen aarzeling, geen dode hoek ontgaat hem. Niks ontsnapt aan zijn alziend oog. Puur levend theater op zich. Hoe hij dat eindeloos bijspijkert. Herziet. Herpakt. Welke meerwaarde hij geeft aan de tekst. Waar hij het allemaal haalt. Hoeveel geduld. Hoe correct met eenieders zorg.

Zigeuners zeggen dat de reis zelf de bestemming is. Als dat klopt, dan is Koen al honderd keer ter bestemming…maar ik geloof dat ik zelf nog liever helemaal in mijn eentje naar Compostela stap, dan deze helletocht. Hij ziet dingen die je zelf niet ziet. Hij bedenkt stunts waar je nog niet eens aan denken durven zoude. Ik wil het hem niet vragen vanwege te persoonlijk maar ik denk dat hij dat Alziend Oog van God op zijn gat heeft geplakt voor deze regie. Ongeveer één miljoen redenen heeft hij al in de schoot gesmeten gekregen om deze dobberende Ark van Tavi 'vui mei perruusjen' te verlaten en eindelijk eens met mij dat joggingparcours door 't bos boven de Kraai helemaal uit te lopen. Doch dit is geen Ark. En al helemaal geen Italiaans cruiseschip. Dit is Tavi, het vlaggenschip van Ronse.

Ik ben zelf ongeveer in den Tap gekweekt. Net als Koen nu vervloek ik er al mijn leven lang de akoestiek voor minder dragende stemmen en voor de - schitterende - arrangementen van Mandolinenchef Johan Vanderaspoilden. Mijn halve familie speelde of regisseerde er 'conceer' en ‘tooneu’. Van kindsbeen af heb ik er alles gezien en gehoord. Teejoeter. Operettes. Revues. De Drie Sjaaroost. Robertie, dansuir de sjarme. Bobbejaan Schoepen. En natuurlijk Tavi, Tavi en nog eens Tavi. Maar wat ik er Koen Lauwereyns nu zie bolwerken is meer dan dit alles bijeen. Theater. Stand-up comedy. Revue. Operette. Dance. Music-Hall. En daar bovenop: de mooiste Tavi-mimiek uit de geschiedenis van het theater in Ronse. Raimu? Bourvil? Fernandel? Louis de Funes? Wim Van Coppenolle alias Tavi Forever.

Betekent het dat Koen nu op zijn twee oren slapen mag? Wat zoude hij? Zolang die stroefste ‘robot’, die langste stilte, dat laagste stemvolume niet staan waar hij ze in die visionaire keikop van hem hebben wil, zal hij geplaagd blijven door spoken. Zoals Guti, in zijn wildste droom van Ronse.

Goet snootie, goet. Je zal er op de eeuwige jachtvelden van den Huugerleucht voor beloond worden. Mei beeskies van Madleenekie, Mathilde, Tifanie, Emeranse, Stanse, Clementiene en … Oeze Lieve Vrouwe van Wietentaak.

DE RECONSTRUCTIE

2012-01-24T12:44:00.021+01:00

3.

Le Beaulieu. Au Beau-Séjour.
Le Rome. Le Ritz.
Le Renard. Le Rami.

Op het moment dat commercant Danny Van Coppenolle van de Quality Shoes en de ‘building’ aan ‘de Plaas’ de haut-parleur op het dak van zijn Mercedes 220 laat kraken en ‘le micro’ geeft aan Emile Cuvelier duikt Renaix daarmee in de derde crisis van haar na-oorlogse geschiedenis. De derde, na de scheur tussen witten en zwarten en bovenop de textielcrisis die er al zit aan te komen.

De oorlog veroorzaakte diep wederzijds wantrouwen tussen de ‘wiete en de zwarte brigaade’. Wie fout zat en wie niet. Er wordt geleden, gezwegen en gefluisterd. De ene ziet af van verloren dierbaren in de nazi-kampen. De andere zweet de repressie uit en sluit zich op in het eigen gelijk op verdoken Oostfronters-reunies hier en besloten nostalgieke koffietafels daar. Ronse komt zwaar verdeeld uit de oorlog. Vindevogel is geëxecuteerd. Maar het spook van rancune blijft hangen.

De wevers weven de fabrikanten fabriceren. Dokter Antoon Beck is tegen posters van Che Guevara en chirurgien van de kliniek. Dokter De Veyt is er de grand patron. Huisdokter Cuvelier is de held van de Lions en de president van de Club. Deken Lust lust wel wat betere miswijn zijn opvolger Van Melckenbeke nog meer. Ephrem Bayens bouwt de nieuwe Delhaize en giet de bovenkant van Sint-Hermes vol beton. Tot grote koleire van Paster Mol.

Van pasters gesproken: Ronse heeft dan meer onderpasters dan het halve bisdom Gent vandaag. Marchand, Vanderstuyft, Pot: hun preken beloven een beter leven na de dood en verdoemenis in de hel voor de vervloekte goddelozen. Et pour les fidèles Flamands la même chose ou l’enfer sur terre. Wie genoeg betaalt krijgt zijn eigen stoel met een koperen plaatje en een kussentje van fluweel voor de zere knieschijfjes.

Want de ene Ronsenaar heeft geld en de andere niet. De ene baadt in weelde en de andere leeft van den Openbaren Onderstand. De ene geeft aalmoezen, de andere (sur)vit de la charité chrétienne. Saint-Vincent à Paul. Stortbaden in de Muziekacademie: tegen de luizen, van d’arme luizen. In de cite’s komt de warmte van stoofhout. Voor Spiers Charbons is er geen geld. Ze vertellen dat Hilaire Spiers zijn buurman Chaplin uit Zwitzerland naar Ronse heeft gehaald. Dat 'Charlot' hier gelogeerd heeft in d’ouwe posterij 'an ’t kierkhoof.' Dat Enrico Macias gepokerd heeft in de Rami. En 'daat hie ne zuirbook ees.' Maar ze zeggen zoveel.

Tennis Club Assa.
Tennis du Parc.
Hockey Club de Renaix.
La Scuderia Rothnacum.

De fabrieken draaien op volle Picanol. Al valt er hier en daar al eens een stil. Niet de Picanol, de fabriek. Chômage technique. Familietwisten.

‘A ce qu’il paraît qu’ il demanderait sa part.’
‘Il sort ses marrons du feu.’

Als Danny met zijn Quality Shoes op de Grote Markt het startsein geeft voor ‘La Grande Manif de Renaix-Bilingue’ fluit hij daarmee tegelijk het einde van de Ronsiese belle époque af. Niets zal ooit nog zijn als vroeger. De taalkwestie delegeert talrijke Ronsese député’s naar Bruxelles. Van Ronse zullen ze daar alleen maar onderlinge rivaliteit horen. Ja maar wat is het nu? Wat willen ze eigenlijk in Ronse?

Charcuterie Ardennaise.
Chez Marietsie Konoan.
Garage du Collège.

Zo verdeeld zijn de Ronsiese politiekerst dat er op Emile Cuvelier na geen stem uit Ronse zelf harder klinkt dan de zijne. De socialisten hebben het voor het zeggen. Zij moeien zich niet. Ondertussen kunnen de slimmekes van ’t Fiestpaloas als délégei en secretoeries vanuit Bond Moyson en ABVV-FGTB hun eigen ding doen. En alleman zijne Mercedes, gelijk Danny Le Bleu.

‘Woerom maag ne soos niet mei ne Mercedes roaen?’

Als hij die zelf betaalt en niet de kameraad-arbeiders met hun bijdragen waarom niet? Wie buiten de rode lijntjes kleurt of al te populair blijkt, die wordt genadeloos uitgerangeerd.

Polie ‘Sap’ Van Mierhoege.
Germain Derouck.

‘Noer oes poapen dansen oof boaten’.

Later zullen de affiches van Orphale Crucke op de koer van het Feestpaleis 's nachts in een ton verbrand worden. Het zal hem niet beletten.

Chez Van Grootenbrul. A l’Utex.
Au Textile Belge. Chez Cambier.

Ook bij de katholieken zit Ronse verdeeld. Jacques Piessevaux overleeft de scheur tussen Volksbond en Patria. Hij laat zich – met dank aan zijn collega Adiel Dupont - tot burgemeester van Ronse pollen. Ook daar geldt het recht van de slimmekes. De populairste zijn of willen zijn of dreigen te worden is er veeleer een rechtsreeks ticket naar het rangeerstation. Volksvertregenwoordiger Michel Van Caeneghem (jawel een nonkel, mag het even) kan dank zij zijn vriendschap met Théo Lefèvre van al die orchestral manoeuvres in the dark in het 'kuiderkie van den taap' beter gaan bekomen op het kabinet van minister Bertrand. Populair zijn is geen zegen. Nedia Gmati-Trabelsi en Ignace Michaux hebben er alle belang bij de petite histoire van hun partijen te kennen. Vragen aan Agneskie van Crombreuge.

Le Biarritz. Le Gogo.
(‘T’ as le look coco’).

De liberalen danken aan schoenmaker Omer Van Oudenhove van de Shoe Post hun hergeboorte in de PLP-PVV. Parti Pour La Liberté et Le Progrès. Partij Voor Vrijheid en Vooruitgang. Guy Verhofstadt zal die later omtjoenen tot de Open VLD van vandaag. Voorlopig vindt de Belgische en dus ook de Ronsiese francofonie een nieuwe thuis en kan Cuvelier klare taal spreken. Ronse moet tweetalig zijn. Waarmee hij Renaix Bilingue bedoelt. Waarmee hij Renaix Unilingue bedoelt. Zijn kreet staat echter voor francofonie & bourgeoisie.

Aux Trois Pommes. Chez Bouton.
Au Comptoir Musical Joris.
A La Botte Rouge. Maison Vandesande.

Nooit heeft Emile Cuvelier het soort van Nederlandsonkundigheid kunnen voor ogen hebben die je vandaag ondervindt bij de eentalige vendeusekens van den Ava, de Match en den Action. (Zelf helaas ervaren, in alle drie deze zaken). Cuvelier, sénateur et grand chasseur, staat voor het Ronse dat hij altijd heeft gekend. Celui du Beau Lange …par le beau Monde. Dat Ronse wil hij voor altijd vasthouden. En door het te willen fixeren, veroorzaakt hij de perceptie van een tweetalige, lees francofone stad. En veroorzaakt hij een invasie van andere eentalige francofone gelukszoekers dan de bourgeoisie die hem op handen draagt. Eerst uit Tunesië . Pour Vivre et Travailler en Belgique.

Tailleur Mortier.
Café du Boulevard.
Au Gambrinus.

Dan uit de hele Magreb, via Bruxelles. Tenslotte uit de Waalse Collines.

Voorlopig is de betoging Renaix Bilingue een groot succes. Alle Unizo’ers van die tijd, alle commercanten, alle bons pères de familles al het schoon volk gaat ervoor. Een paar Volkunie-ers zoals de Nieuwe Vlaamse Alliantie dan nog heet, maken er een vuist tegen en zingen Le Lion Flamand op de hoek van de Rue du Poivre. Ze worden net niet opgepakt. Ze doen hun ding en gaan naar huis. Iedereen content.

Maar Ronse dommelt in op een tijdbom. Une bombe à retardement.

‘De Reconstructie’. Een digitale tijdreis.

BLOGBOEK

2012-01-20T10:31:00.005+01:00

WHO'LL STOP THE BRAIN DRAIN?

Vanop de zevende verdieping van TIO3 de herwonnen textieltrots van Ronse in het voormalig Burgerlijk Hospitaal bekijk je de wording van de nieuwe stad. Je hoort er helemaal bij. Je zit bij Unizo. De Jaycees. The Round Table.

De Bommelsstoet bekijk je met vrienden vanop balkons. Je zit in alle nieuwe netwerken. Je organiseert congressen. Charter days. Studio Brussel Muziekjes voor ’t goede doel. Geen nieuwjaarsreceptie of je hoort erbij.

Je hebt door gestudeerd. Vlerick gedaan. Vele buitenlanden verkend. De wereld is je stad. En deze stad is er een van de wereld. Jouw stad. Voor de toekomst van je kinderen wil je ze heropbouwen. Parallel met je eigen zaak.

De verkiezingen? Ze vragen je op de lijst. Je mag zelf kiezen welke. Multiple choice. De verbrokkeling van het politieke landschap. Erosie van oude zuilen. Verdamping van haatpraat. Zelfs het nationalisme serveren ze je nu , in Weight Watchers-versie.

Je wil bouwen op degelijk onderwijs en zoveel mogelijk werk voor eenieder. Zo dat je jonge alfa-knobbels en beta-keien van Ronse na hun briljante studies hier kunnen blijven. Dat deze stad wordt heropbouwd met het beste wat ze zelf heeft voortgebracht: haar eigen knapste intellect.

Dat wil je. Dat de brain drain van Ronse nu stopt.

BLOGBOEK

2012-01-16T19:01:00.011+01:00

Zo. Nog wat onbetamelijk nieuws uit Ronse. Als mijn bronnen kloppen en doorgaans heb ik daar geen klagen over, dan is er een trainerswissel op komst bij KSK Ronse.

Als mijn bronnen kloppen en doorgaans... juist dan zou gewezen schepen van openbare werken Bernard Van Den Daele een terugkeer naar de politiek niet meer helemaal uitsluiten. En dat ware schitterend nieuws: voor een transparant proper bestuur van Ronse.

Panamarenko als erelid van de Bommels, mooi. Al zie ik zo’n kunstenaar niet graag knielen voor wie dan ook. Overigens waren dit de meest schitterende Bommelfeesten sinds Koning Albert Noël.

Politiek, het is me wat. Wat er zit aan te komen is dat CD&V en SP.a in de grootste ‘discretie’ een pre-electoraal bekokstoven waarbij ze vooraf overeenkomen dat de partij met de meeste stemmen ook als eerste de mandaten kiest. Zeg maar het burgemeesterschap. Hopelijk komen ze dan deze keer ook – op papier – eens overeen over de taalkwestie.

Als het van Alexander De Croo afhangt, dan komen de liberalen van Ronse samen op. Heeft hij me zelf gezegd. Dat zou dan een blauwe Jump moeten geven.

De geruchten – dezer dagen vrolijk verspreid ter hoogte van de Stoesiestroete- dat een razend populaire gewezen burgemeester van Ronse overleden zou zijn, dienen bij deze fel te worden tegengesproken. Een uur geleden nog zelf bestatigd. Alive and kicking in Ronse . Zo te zien en te horen nog altijd amateur van gekaptbouletten met spruitjes: op de oude Ronsiese wijze. Zo gezond als ’n Zoonebloome. Al kan roken de gezondheid ernstige schade toebrengen, mijn gedacht.

Ik zoude graag van al die kandidaat-burgemeesters eens hun visie op Ronse vernemen. Gunther mag beginnen.

De mensen met wie ik praat en van wie me ooit verteld werd dat ze overleden waren zouden een veteranenteam van KSK kunnen vormen.

Meer dan tweeduizend plaatsen zijn er nu al gereserveerd voor Tavi. Ge zijt het niet wijs. Zeggen dat Valère Depauw zijn Tavi een jeugdzondeke noemde. Na tachtig jaar is het Tavisme springlevender dan ooit.(www.theatervtv.be)

Die nieuwe trainer. Voor alle gokchinezen en den dezen: zou dat daar wel eens Francky Cieters kunnen zijn?

DE RECONSTRUCTIE

2012-01-16T11:51:00.012+01:00

LE LION EST MORT CE SOIR

2.

Stickers heetten nog auto-collants . Ze vertelden dat Renaix bilingue diende te blijven. Als betere burgerdochter was je een ‘brave fi-fille’ wanneer je je lading auto-collants onderweg naar school stiekem op de verkeersborden van Ronse-Renaix durfde te kleven. Papa sterkend in zijn familiale zekerheden als bon père de famille. Voor de rest werd je als burgermeisje van Ronse vooral geacht altijd je eigen collants onder je opwaaiend Schots rokje (extra beveiligd met een mega 'toespelde') aan te houden in Mini Coopers ter hoogte van Wittentak, le 'bois Samain' of 'le bois Meulenyzer'.

Later zouden politiek geladen auto-collants vervangen worden door commerciële stickers. Van VTM (kant Vlaamse Ardennen) die beloofden je dag te kleuren met onzin. Van RTL (kant Collines) die je bergen goud voorspiegelden uit de canyotte. Tot ze helemaal uit het straatbeeld verdwenen en de autobestuurders weer naar de weg keken in de plaats van naar slogans.

'Renaix-Bilingue' dus. Want Renaix dreigde gecoupeerd te worden van zijn Waalse klandizie. Alsof de chefs d’entreprises hier nog niet genoeg aan hun hoofd hadden met de textielcrisis en de concurrentie van de fibrane.

Wie als homme d’affaires een beetje voor vol wou aanzien worden, had het op de 'Foire Commerciale' aan de Hoge Mote in hoofdzaak daarover. De onrust over de dreigende Flamandisation werd gevoed door 'Le Journal De Renaix' en 'Le Courrier de Renaix'. Zij bekampten de baarlijke duivel Jan Verroken die week na week in 'De Ronsenaar' de bonne bourgeoisie ondersteboven schreef. De socialistische 'Verbroedering' preekte de internationale...verbroedering met een lidkaart van de BSP-PSB.

'Le Journal De Renaix' kleurde blauw en stond voor Vrijheid en Vooruitgang. 'Le Courrier de Renaix' was dan weer de profane bijbel voor de bons pères de familles van de katholieke 'Patria': dan nog een mooi stukje erfgoed in de stijl van Saint-Martin. Het gebouw werd neergekletst om er een building vol appartementen neer te zetten. Een hardnekkig fluisterverhaal gaat dat toenmalige politieke bonzen voor deze aanslag op ons erfgoed beloond werden met eigen flats, in de kuststreek.

De spanning steeg. In de patroonsvereniging 'UPRAF' aan het College kwamen de patrons bijeen om de ernst van de toestand te bespreken. Idem in de 'Chambre de Commerce' . In de 'Lions Club de Renaix' aan de 'Bouquet Roubaisien' tegen de flanken van de Kluis groeide het verzet tegen de flamingants.

Wie als jongen van Vlaamsen huize zijn oogske liet vallen op een meisje met auto-collants en collants kon het wel schudden. Met of zonder Mini Cooper.

De pap werd gepapt. Hij plakte straffer dan op die affiches van Tavi Buirgemiester vandaag. Henri Salvador bracht zijn versie uit van The Lion sleeps tonight.

Dans la jungle
l’immense jungle
le lion est mort
ce soir.

Een hit op de schoolkoer. Tijd voor Twist à Renaix.

‘De Reconstructie’. Een digitale tijdreis.

DE RECONSTRUCTIE

2012-01-09T11:49:00.019+01:00

1. Mega Bonux

De zekerheden waren nog zeker. Dexia heette 'Het Gemeentekrediet' met veilige kasbons. Fortis was de 'ASLK' met een spaarboekje dat oogde als een notariële akte en waarop je van kindsbeen af na nieuwjaar al je zakgeld dropte. Inbev was 'de Stella Artois'. Een Mega Bonux was een doos waspoeier. Met speelgoed erin.

God keek je aan met een boos cyclopenoog vanuit zijn houtsnijwerk boven de Surdiac van je bompa. De koning lachte je toe op koekendozen. Hij droeg een zware zwarte bril zoals de gitarist van The Shadows. Hij speelde eerste viool in zijn rijk. De akoestische gitaar liet hij over aan Soeur Sourire die ‘Dominique Nique Nique Nique’ zong in de hitparade van Amerika. Hoewel DSK er lang nog niet aan de slag was als bestierder van het Internationaal Monetair Fonds.

Boudewijn was een vroom man. Als hij met zijn kevertje in gezelschap van kardinaal Suenens langs de Vlaamse wegen toerde, er aan een oude hoeve huis of stronk Maria tegenkwam en zag dat er iets los zat, geen vijs of zo maar een oude dakpan, dan kroop hij zelf op risico van zijn eigen koninklijk bestaan op het gammele dak, trok hij de pan weer in de haak.

Toen hij jaren later de weg van alle vlees ging nadat hij op het dakterras van zijn buitengoed in Mortril onwel was geworden, wilden de mensen hem op zijn begrafenis in de Sainte Gudule al meteen heilig verklaren omdat hij geweigerd had de abortuswet te tekenen. Hij had even de andere kant op gekeken, terwijl premier Wilfried Martens deze heidense klus klaarde. Als gewetensbezwaarde katholieke koning dien je altijd te kiezen voor het minste kwaad. Bijvoorbeeld in Kongo voor de godvrezende CIA-marionet Désiré Mobutu, in de plaats van voor de volkse voorman Patrice Lumumba.

Een Filippijns meisje dat uit haar zondig bestaan was gered vertelde op de begrafenis van de koning dat ze hem missen zou. Will Tura ook, zou hem missen. Hij zong het.

‘Ik Mis Je Zo.
Ik mis je meer en meer.
Ik mis je zo.
Ik mis je keer op keer.’

Iedereen was ontroerd. En miste hem zo. Meer en meer en keer op keer. Behalve Jean-Pierre Van Rossem die ‘Leve de Republiek!’ schreeuwde. Een rock ’n roll-attitude die volgens senaatsvoorzitter Frank Swaelen het parlement onwaardig was. Waarop de republikein in verzekerde bewaring werd genomen en even later weer vrijgelaten werd. Er waren nog zekerheden ik zei het je toch.

De Ronsese socialisten bestuurden al jaren de Koningin der Vlaamse Ardennen vanuit het Feestpaleis waar het alle dagen carnaval was. Zelfs de patron speelde er accordeon. De socialisten waren voor Leo Collard en tegen het zieltje van het kind. Ze scholden je uit voor kaloot als je in de processie Kindje Jezus was. Of wanneer je de Rerum Novarum-optocht voorging. De knotwilgenscheut torsend voor de meiboomplanting aan Wittentak. In de Wijnstraat liepen ze je na en schreeuwden je toe dat als je dood gaat er gewoon gras je buik groeit en tengels op je gat. En niks geen hemel of geen hel.

Het was not done om van zuil te ruilen. Tenzij op zondagochtend in de Sint-Hermeskerk. Pluralisme was een woord dat nog niet bestond. En als het dan veel later toch al mode werd: hoe dan ook niet te vertrouwen. Pluralisme was van alles een beetje en eigenlijk niks. Voor slappelingen.

Eugène Soudan was de mythische staatsman van alle Ronsese socialisten. Hij had gedaan wat hem te doen stond als burgemeester van Ronse in oorlogstijd. Hij was eerst naar het zuiden gevlucht dan opgepakt door de nazi’s, weggevoerd naar de kampen waar hij de kampoverste dankte voor de goede behandeling van de Ronsenaars, bevrijd door de geallieerden en teruggekeerd naar Ronse. Hij kon door de geschiedenis van stad en staat als groot staatsman.

Bij de katholieken lag het een ietsepietsje anders. Er waren diepe wonden geslagen na het collaboratieburgemeesterschap en de executie van Leo Vindevogel. Dat het Middenbestuur van de Volksbond de voorman nog voor zijn proces in een stemming desavoueerde werd door zijn aanhangers geïnterpreteerd als verraad. Terwijl de Volksbonders met de stemming daarentegen wilden duidelijk maken dat Vindevogel zijn eigen gang met de nazi’s was gegaan zonder zijn achterban te raadplegen en daardoor de statuten van de Volksbond had verraden. Het gaf rancunes en haat die de geschiedenis van Ronse in de tweede helft van de twintigste eeuw en tot op vandaag zwaar zouden bepalen.

Maar ook onder de Vlaamse en Franstalige katholieken kwam het na Vindevogel nooit meer goed. Patriamensen en Volksbonders zouden mekaar nooit nog het licht in de ogen gunnen. En er was voordien zo al geen overschot.

Jacques Piessevaux kon dan nog wel als minzaam verzoenend man burgemeester worden de tous les catholiques, de definitieve breuk zat er al aan te komen en ze kwam er. Voorlopig ging het om de splitsing van het onderwijs. Bart De Wever zat nog in de savooien.

Eerst was er een taalwet die van Ronse een faciliteitenstad maakte. Als Ronsese schoolboy zou je gauw genoeg gaan merken wat dat betekende. De makker uit Maulde die je tot gisteren nog op de schoolkoer elke ochtend hartelijk begroette met ‘ça va biloute’ werd plots een soort ‘vijand’. Gaandeweg geraakten je wonderjaren helemaal gekleurd door het groen-wit van Renaix Bilingue. Versus het geel zwart van Ronse-Vlaams. Het kon je worst wezen. Je was verliefd op een meisje dat Frans sprak thuis. So what. Maar zoals voordien zou het nooit meer worden.

‘De Reconstructie’. Een digitale tijdreis.

DE RECONSTRUCTIE

2012-01-07T11:47:00.014+01:00

Ruim een half miljoen keer heeft u mij hier de afgelopen jaren vereerd met uw bezoek aan deze blog. Waarvoor mijn oprechte dank.

Liever dan hier nu - in dit verkiezingsjaar - mee te gaan in een feuilleton over de strijd om de sjerp die zich overigens aanmeldt als de 'sjerpste' ooit, neem ik u de volgende maanden graag mee op reconstructie. Letterlijk en figuurlijk. Ver van de kleine botsing der grote ego’s.

Een eigenzinnige speurtocht zal het zijn, naar de voorgeschiedenis. Spitten wordt het in brokstukjes (blogstukjes) archeologie van ons materieel én immaterieel erfgoed. Op ontdekkingstocht gaan we naar het Ronse van morgen, vanuit gisteren.

De metamorfose acteren van deze unieke stad op de grens van meer dan twee culturen. Hoppen gaan we samen doen vanuit de zekerheden van ons verleden naar de onzekerheden van het heden en onze verwachtingen voor morgen.

Hoop is wat me bij deze tijdreis drijft, beste lezer. Hoop en toegegeven: een diepe honkvaste verbondenheid met en een onwrikbare liefde voor onze mooie stad met haar duizend lichtjes in het dal. Vijf generaties diep alreeds.

In mijn schrijfatelier, wat deze blog toch is, krijgt u zoals vroeger natuurlijk ook verder inzage in mijn occasionele ‘Briefgeheimen’, mijn lectuurflarden (in ‘Aangetekend Schrijven’), mijn sporadische dagboeknotities (in mijn ‘Blogboek’ ) en vanzelfsprekend al het relevante nieuws wat me ondermeer dank zij uw vele spontane meldingen bereikt.

Tuupe op naar De Reconstructie van ons geliefd Ronse.

BOMMELS GESIGNALEERD IN RONSE

2012-01-05T10:56:00.012+01:00

ZATERDAGMORGEN

° 10 u. Vertrek morgenstoet aan de Zottenmuur. Op het Churchillplein wordt een bloemenkrans neergelegd aan het standbeeld van den Bonmoh

° 11u. De stoet komt aan op de Grote Markt.

° Na de machtsoverdracht staat de burgemeester de macht over de stad symbolisch af aan het Koningspaar door het overhandigen van de stadssleutel.

° Vervolgens wordt het uittredend koppel opgenomen in de Orde der Koninklijke Bommels.

° De marktkramers brengen hulde aan het vorstenpaar.

° Daarna volgt voor de genodigden een academische zitting met receptie in de trouwzaal van het stadhuis.

ZATERDAGNAMIDDAG

Omstreeks 15 uur brengt het Koninklijk Hof, vergezeld van enkele leden van de Stedelijke Raad der Bommels, een bezoek aan het OCMW rusthuis.

ZATERDAGAVOND

° Om 18 uur vertrekt de grote Bommelsstoet in de Zonnestraat, voorafgegaan door de publiciteitscaravan. Reuzen, Bommelsgroepen, carnavalorkesten, fanfares, majorettes, praalwagens en duizenden bommels trekken door de centrumstraten.

° Rond 19u30 is er de apotheose op de grote markt met gedurende méér dan één uur podiumoptredens.

° Na de optredens en de toespraak van de Koning en de Koningin volgt de caramellenworp met de gouden Bommel.

° Een muzikaal reuze vuurwerk, aangeboden door het Stadsbestuur, zal als slot de hemel met een vurige gloed vullen.

ZONDAGNAMIDDAG

De zondag is traditioneel voorbehouden aan de Bonmokies.

° Om 14u30 gaat het feest van start. Clown Rocky is top animatie en entertainement voor de kinderen. Het hoogtepunt is de verkiezing van jeugdsprins en -prinses. Tienjarige jongens en meisjes (geboren in 2002) bekampen mekaar op een sportieve manier met enkele leuke spelletjes.

° Later op de namiddag volgt nog de play-backshow van het vorstenpaar.

° De namiddag wordt besloten met het uitdelen van balonnetjes aan de kinderen en goed gevulde snoepzakjes.

(Volwassenen € 5 - kinderen € 3) .

MAANDAGNAMIDDAG

Met het verplaatsen van de stoet naar de zaterdagavond is de eigenlijke zotte maandag een beetje in de schaduw komen te staan. Sinds de jaren negentig is men eigenlijk zotte maandag als volwaardig onderdeel van de Bommelsfeesten gaan aanzien. Daarom spreken we niet echt meer van het Bal der derde Leeftijd maar van het Zotte Maandagbal.

° Tijdens dit bal wordt de schoonste Bommel verkozen. Daarom een warme oproep om zoveel mogelijk verkleed als bommelnaar het bal te komen.
Bobby Setter en Swoop zorgen voor de nodige stemming.

° De namiddag wordt afgesloten met de play-backshow van het vorstenpaar.

MAANDAGAVOND

° 23 uur. Grote Markt. Het vorstenpaar geeft de stadsleutel terug aan de burgemeester en samen steken ze vervolgens een grote bommelpop in brand.
° Een laatste en zwaarste Bommelsnacht kan beginnen...

BRIEFGEHEIMEN

2012-01-02T11:53:00.016+01:00

RIGOREUS EN ONVERVAARD

In schokgolven van verbijstering wordt het ons als Ronsenaars voor de voeten gerold. Dat er aan de Kruissens een kind van twee door het raam is gesmeten, in een poging om het uit een aangestoken brand te redden. Eerst hersendood dan dood.

Dat er in de Hermes Van Wingenestraat een vrouw is overklopt door haar stiefzoon. Eerst hersendood dan dood. Dat er in de Olifantstraat een jonge politieman het ziekenhuis in is geslagen: door een agressieve vader na een interventie bij een zoveelste familiale twist. Hersenschudding.

Dat er op Kerst is ingebroken bij een dierbare. Plundering van lang gekoesterde familiestukken vol persoonlijke herinneringen. Voor altijd geschonden geborgenheid.

Doodslag, brand, agressie, inbraak is wat je over Ronse leest. In dagen die feestvreude en meer licht hoorden te brengen. Voor ons Ronsenaars komt dit alles bovenop de ‘shit that happens’. Bij familie, vrienden en kennissen met wie je machteloos meevoelt in hun harde persoonlijke confrontatie met ziekte, brute pech, tegenslag.

Voor ons Ronsenaars komt dit alles bovenop journaals die maar blijven doorgaan over de dreigende ondergang van de euro, de aangekondigde recessie, de torenhoge energiekosten.

Dit alles wordt bovendien dag na dag nog eens opgekoterd en gevoed door niet aflatende haatcomments op krantensites en Facebook-posts waarin de zelfverklaarde herauten van de Apocalyps al dan niet onder schuilnamen hun pikzwarte plaatjes van Ronse larderen met persoonlijke frustraties en hun blinde haat voor al wie anders is of wie anders denkt dan vanuit hun kleinburgerlijk domdenken en haatdiscours. Aan de horizon ontwaar je daarbij de contouren van wat je ooit geleerd hebt uit de geschiedenis van de jaren dertig. Je leest zo de remakes van extreme mirakeloplossingen uit de wereldgeschiedenis die altijd en overal uitlopen op dood en vernieling, getto, genocide en ellende.

Neen, dit alles wil je natuurlijk niet, fidele lezer en beste Ronsenaar. Je wil gewoon wat orde en netheid in je stad. Zonder dat monster van Law & Order. Zonder dat je stad daarom een repressief krampachtig politiestadje wordt waarin geweld steeds meer geweld gaat genereren. Je wil hier simpelweg vrede en veiligheid voor de mensen. Camera’s die werken waar nodig als het echt niet zonder kan. Dieven die gepakt worden en die de hun toegemeten straftijd in den bak blijven. Je wil hier rust. Je wil een goed leven. Je wil een schoon bestaan, in een zich steeds verder renoverend Ronse. Je wil de Renaixance van Ronse en dat iedereen hier komt en ziet hoe mooi het echte Ronse toch kan zijn en hoe gastvrij en oprecht de Ronsenaars.

Je hoort bij die brede, leeggezogen, moegetergde, uitgemolken, opgeschrikte middenklasse van Ronsenaars. Je hebt geen huis staan in Toscane. Je bent god noch klein Pierke. Maar je klaagt niet. Anderen zijn er erger aan toe. Je hebt hard gewerkt. Je hebt je gesmeten en gegeven voor je stiel, dag en nacht. Nu, in de herfst van je bestaan zie je hoe het plaatje lang niet meer klopt. Hoe dat ooit correcte productieve sociaal geïnspireerde, zo nodig gecorrigeerde kapitalisme, gaandeweg vervangen is door puur plat brutaal financieel roofzuchtig eigenzuchtig neo-kapitalisme. Je ziet hoe de westerse economie ten onder gaat aan rommelkredieten en bankcrashes. Hoe de eigen Belgische welvaartstaat ten prooi valt aan fiscale fraude, notionele nep-aftrek, belachelijk lage nucleaire intrest, schandalige megabonussen, parlementaire megapensioenen, verwerpelijke belastingparadijzen, laffe concurrentie uit lage loonlanden gestoeld op kinderarbeid en pure exploitatie.

Lange tijd vroeg je je, JFK achterna, bij dit alles niet eens af wat Ronse voor jou kon doen, veeleer wat jij als positivo voor Ronse zou doen. Dus zit je bij de vrijwillige brandweer. Bij de Bommelsvereniging. Bij het Rood-Kruis. Bij de jeugdvereniging. Bij alle Goede Doelen. Bij de buurtwerking. Maar je pikt deze blinde agressie en dat zinloos geweld niet. Je pikt de verloedering van je stad niet. Je pikt de verzuring door de fluitspelers van het eigenbelang niet. Je wil alleen maar je rustig Ronse terug. Hoop, vertrouwen, moed en een onwrikbare wil is wat je daarbij drijft.

Bij leven en welzijn zullen jij en ik daar samen voor blijven gaan, fidele lezer. Dag na dag. Straat na straat zullen we Ronse heroveren op het canaille, de fluitspelers van het eigenbelang en de doodgravers van Ronse. Buiten komen zullen we. Er zijn en er staan. Voor Ronse. Rigoreus en onvervaard. Tot we tuupe ons geliefd Ronse daar hebben, waar we het koesteren in ons mooiste lied.

(Aan de geschokte, verontruste, verontwaardigde Ronsenaar )

TUUPE VUIR RONSE

2011-12-22T14:53:00.015+01:00

Vijf jaar geleden tikte ik hier deze drie woorden voor het eerst. Als oproep tot alle Ronsenaars van hier en elders. Tegen de systematische vermaledijding van Ronse van buitenaf als zogenaamd ‘meest te mijden stad’. Als antigif tegen het sluipend doemdenken dat Ronse van binnenuit ondermijnde.

Op alle mogelijke - soms onmogelijke - plekken werd de kreet 'Tuupe Vuir Ronse' inmiddels van de daken ‘gebeurood’. Tot in godbetert Oudenaarde toe. Via de wonderen van internet en de Facebook-hype galmde hij algauw doorheen de wolken naar de verste plekjes, alwaar Ronsenaars hun liefde voor hun roots in het dal blijven koesteren.

De afgelopen jaren is die hartekreet een eigen leven gaan leiden. Is hij geworden wat je van zo’n simpele kreet tegelijk verwachten kan en vrezen moet: gemeengoed. Gemeend goed voor de meesten. Gerecupereerd door enkelingen. Of erger, verworden tot hol cliché voor de eigen politieke agenda.

Een copyright op hartekreten claim je natuurlijk niet. Wel wordt het voor mij de hoogste tijd om die cri de coeur hier een keer en voor altijd terug te brengen tot zijn initiële betekenis en daarbij formeel afstand te nemen van elke poging tot oneigenlijke recuperatie. En dat doe ik hier samen met jou lezer die zich net zomin als ik laat inpakken.

‘Tuupe Vuir Ronse’ is een schreeuw van verontwaardiging om de wurggreep waarin Brussel dit Ronse meer dan een halve eeuw vastklit in een stiefmoederlijk verwaarloosd niemandsland. Tussen een halfslachtige taalwet en een insluitende fusiewet. Een schreeuw van woede om de vernedering van Ronse door misleidende media. Door al diegenen die Ronse en de Ronsenaars minachten. Een schreeuw van woede tegen het eigenbelang. Het politiek cliëntelisme op de miserie van Ronse. Het opgeklopt chagrijn. Het doemdenken. De belangenvermenging. De verdoken partijfinanciering met returns na. De parallelle geldstromen. Het affairisme. De vriendjespolitiek van verborgen Loge- en Octopus Dei-klieken. Tegen de persoonlijke verrijking op de kap van de Ronsenaars.

Ik zal mijn hartekreet hier nooit afvallen. Ook achtervolgt hij me tot ‘bauvenop den Hugerleucht’ en komt hij me, toegegeven, soms zelf de strot uit. Ook al krijg ik hem op mijn talluure gesmeiten door een zich wat verongelijkt of geviseerd gevoelde lokale politieker. Ook al lijkt hij soms haaks te staan (quod non) op elke kritische analyse waarin ik hier bikkelhard het verlangen vertolk naar grotere transparantie en voortreffelijkheid van bestuur.

Het chagrijnverhaal over Ronse is, in die afgelopen vijf jaar en ruim een half miljoen bezoeken aan deze blog later, nu teruggebracht tot zijn ware proporties. Meer dan duizend (veelal jonge) Ronsenaars hebben van hun kant de vervloeking van Ronse kordaat van zich af geworpen. Door hun geslaagde mars door de straten van Ronse zal eenieder nu geweten hebben dat je Ronse en de Ronsenaars niet langer zomaar kan blijven bashen met goedkoop infotainment, riooljournalistiek en politieke mediamanipulatie onder schuilnaam.

'Tuupe vuir Ronse' is en blijft voor altijd de hartekreet van eenieder die het goed meent met deze stad en die daarbij elke vorm van uitsluiting…uitsluit. Leve Ronse.

OP NAAR NIEUW.

2011-12-19T11:26:00.002+01:00

IK WENS U ALLEN
HEEL FIJNE FEESTEN
LEVE RONSE EN...
DROEGT ZUIRGE!

BLOGBOEK

2011-12-16T10:45:00.014+01:00

LUC DUPONT IS STEKEZOT VAN RONSE
EN GAAT VOOR EEN NIEUW MANDAAT
ALS BURGEMEESTER

Ze zullen het - nog - niet toegeven. Ze zullen er nog mee wachten. Wie weet, zullen ze de boodschapper een beetje vermaledijden. Zullen ze het nieuws dat ik u hier in volle onafhankelijkheid meegeef, ontkennen in alle toonaarden. (Wat schrijft hij nu? Hoe kan hij dat weten? Er is nog niet eens vergaderd over de lijstvorming. Enzovoort.) Maar neemt u van me aan dat u deze twee Ronsenaars volgend jaar op twee sleutelplaatsen van de CD&V -lijst vindt. Luc Dupont als kopman én kandidaat voor de verlenging van zijn burgemeesterschap. Yves Deworm, huidig schepen van Openbare Werken: als lijstduwer. Samen ziet u ze hier uitkijkend op wat één van hun grootste verwezenlijkingen worden zal. De Stadstuin.

Dat Luc Dupont nog wacht met de bekendmaking van zijn kandidatuur heeft alles te maken met timing. De eindeloze aansleep van de rechtszaak over de politiekazerne speelt daar ongetwijfeld in mee. Dupont wacht allicht op de hopelijk definitieve afhandeling van die - helaas tegen het algemeen belang in van alle Ronsenaars - zwaar politiek uitvergrote Reseco-affaire. Dat hij hierna zijn Strategisch Plan helemaal wil uitvoeren, de stapstenen ervan zelf voort wil sturen is de logica zelf. Het weze hem helemaal gegund. Dit plan is dan ook mooi aan het slagen.

Het Stadstuin-project blijft alle kansen in zich dragen om het prachtige groene hart van Ronse te worden. Het best is dat al zichtbaar vanop de bovenste verdieping van het nieuwe TIO3. Ik schreef hier eerder al hoe het faillissement van ‘de Hollanders’ dan wel voor vertraging zorgt, maar aan de andere kant welgekomen kansen biedt om het project bij te sturen en te updaten aan de noden van deze (crisis)tijd.

Het werkt wel.

Niemand kan er nog naast kijken. Luc Dupont is er samen met zijn compaan Yves Deworm met brille in geslaagd Ronse weer helemaal op de kaart te zetten als mooie gerenoveerde stad. Nooit tevoren was de kersttijd in Ronse zo mooi. Wie dat niet zien wil, kan de kleine boom aan de Plaats in.

Het Plan om Ronse de lang verhoopte Renaixance te geven is dus aan het lukken. De ronduit schitterende Sportzone wordt almaar voort uitgebouwd met oefenvelden en looppiste. Het Starters Bedrijvencentrum mag gezien worden. Daar zit bergen werk achter. Het vorige week geopend TIO3 Textiel Innovatiecentrum is een parel. Pol Kerckhove mag hier zeker als OCMW-voorzitter mee tekenen voor het welslagen van deze realisatie. Zuust ees zuust. De nieuwe Academie kant Beekstraat kent wat vertraging. Maar dat het grote klasse wordt, is daar nu al zichtbaar.

Ondanks de interne ‘diversiteit’ binnen zijn bestuur voornamelijk omtrent de taalproblematiek (men herinnere zich de brief van Dupont aan Leterme en de stemming met wisselmeerderheid) is Dupont erin geslaagd zijn ploeg overeind te houden. Tegen alle betweterig chagrijn en doemdenken in.

Hij heeft zich hierbij ontpopt tot kapitein van het schip, met Yves Deworm als een ervaren eerste stuurman. Diens mindere bladzijde met de inmiddels doorverkochte BVBA Residas (legaal dan wel ok maar bestuursmatig en qua politieke transparantie allesbehalve opportuun) weze hier en bij deze alvast wat mij betreft omgedraaid. Yves Deworm heeft zich immers als ingenieur en schepen jarenlang biezonder hard ingezet om Ronse mooi te maken. En hij blijft dat doen. Dag na dag. Niemand kan er vandaag naast kijken. Ook die waarheid heeft haar rechten en wie ben ik om hem die te ontzeggen.

Inside-informatie leert me dat het duo Dupont-Deworm op vrijdagse middagen sturing geeft aan de investeringsstroom in Ronse. Het onzichtbare werk waarvan de resultaten voor de Ronsenaar pas zichtbaar worden wanneer hij weer eens een nieuw bedrijf of zaak geopend ziet. Denk aan ‘Match’ en ‘Ava’.

Maar de grote uitdaging, dat wat Luc Dupont allicht het meest drijft om door te zetten als burgemeester, blijft echter de redding van het winkelcentrum en de renovatie van de Oude Vrijheid. En hij heeft marge. Als Louis Tobback als 74-jarige nog een nieuw mandaat beoogt als burgemeester van Leuven, dan heeft Luc Dupont nog zeeën van tijd om Ronse helemaal tot een stad te maken waarvan je meer nog dan vroeger…stekezot wordt.

Maar tussen dromen en werkelijkheid staat de kiezer. De strijd om het burgemeesterschap wordt er een van kantje boordje. Dupont versus Deriemaker. Met bij beide coalitiepartners een paar jokers. Dat de vrouwen op de lijst een verplichte tweede stek toegewezen krijgen, kan voor aardige verrassingen zorgen om niet te schrijven: voor onderlinge rivaliteiten . Bij de CD&V komt die stek vanuit haar kiezersbestand Agnes Van Crombrugge toe. Al zal haar challenger Brigitte Van Houtte (en entourage) zich niet zo gauw gewonnen geven. Al was het maar om het populaire stemmenkanon Agnes weg te krijgen.

Bij de SP.a is men er gaarne bij om Suzy Arijs die tweede stek te gunnen, liever dan Nedia Gmati-trabelsi. Het is er een traditionele truc om populaire bedreigingen ver van de eigen machtsposities te rollen en te pollen. Het gerucht dat Nedia er om die reden mee dreigt met een eigen lijst op te komen is niet meer dan… een gerucht. De juriste die sinds kort als stagiair-pleiter aan de slag is in het advocatenkantoor van voormalig burgemeester Orphale Crucke kiest alvast voluit voor Ronse. Tot spijt van wie het benijdt. Het wordt een meer dan boeiend verkiezingsjaar.

Tuupe vuir Ronse.

BRIEFGEHEIMEN

2011-12-15T11:47:00.029+01:00

Vous permettez
monsieur le maire?

Behalve stekezot van Ronse ben ik mijn leven lang al smoor op de ‘Mont de L’enclus’, zoals uw gemeente kant Walen heet. Al van in de tijd dat mijn vrolijke Tante Yvonne er zalige zomers doorbracht in een sprookjeshuisje aan de boskant en ze ons, haar neefjes en nichtjes uit Ronse en Kwaremont, meenam voor onvergetelijke nachtelijke verkenningen rond de toren.

‘Allez hop
en file Indienne
les enfants!
Grands derrière,
petits devant!’

Tante vertelde ons onderweg verhalen van 'Le Petit Chaperon Rouge' en 'Les Trois Petits Cochons'. Ze maakte deel uit van la branche francophone van de familie. Maar in sprookjesland spreekt eenieder de taal van Mowgli. Wij hingen aan haar lippen, hielden ons dicht bij elkaar, stapten dapper door het bos, bootsten de kreten na die ons uit de donkere diepte bereikten. Het kwam er op aan de 'Grand Méchant Loup' op afstand te houden. Er was altijd wel een grote broer die beweerde dat hij Izegrim en Reinaert had zien dansen achter de grote eik.

Veel later ging ik er zelf wandelen met mijn eigen hummeltjes. Ontmoette ik er op mijn tochtjes wel eens uw collega burgemeester Philippe Willequet van Kluisbergen: zoals de Kluis kant Vlaanderen heet. Philippe en zijn neef Piet, met wie ik als spelende sloeber de bossen rond ‘Willequets Hof’ indook. In verdoken vijvers kikkers van de kant afduwen. Aan de takelketting tot boven in de hooizolder. Om maar te zeggen dat u mij niet hoeft te komen vertellen hoe mooi de zomers er wel zijn.

Al die tijd bleef ik me afvragen waar dat toverhuisje van Tante Yvonne zou gestaan hebben. Tot ik het onlangs wist te situeren aan L’Horlitin. Op dezelfde plek waar ik in wonder years met mijn maats van het Collège Saint-Antoine de Padoue ( ik wil taalhoffelijk blijven, ik) op expeditie trok naar het vlinders-in-de-buik-gevoel. Zwoele zomerslows door danste, op onwaarschijnlijk melige Teppaz-krakers van Percy Sledge en Hervé Vilard.

Nu nog trek ik wekelijks op zondag naar het Kluisbos. Weer of geen weer. Om er de overtollige Toblerone-laagjes af te zweten.Om al de hierboven beschreven redenen is de Kluis voor mij heilige grond.

Met welk recht reduceert u Ronsenaars tot afvaltoeristen? Omdat het tegenwoordig ‘de bon ton’ is neer te kijken op Ronse ?

Maar vandaag beschaamt u dus die liefde en bederft u mijn lang gekoesterd groot genoegen met regelrechte electorale trash aan het adres van al mijn stadsgenoten en mezelf. In de ochtendkrant beschuldigt u ons ervan dat we als Ronsenaars stiekem ons huisvuil komen dumpen op uw grondgebied:

'Onbekenden geven aan familie of vrienden hun afval mee of laten clandestien restafval op het trottoir achter. We zijn met dat afvaltoerisme niet gediend.’

Meneer de burgemeester mij moet u een keer iets uitleggen. U heeft het over ‘onbekenden’. Over ‘geruchten’. Met welk recht beschuldigt u dan zomaar alle Ronsenaars? Met welk recht neemt u ons zomaar met zijn allen in het vizier met uw eerrovende veralgemening? Met welk recht reduceert u Ronsenaars tot afvaltoeristen? Omdat het tegenwoordig ‘de bon ton’ en electoraal opportunistisch is neer te kijken op Ronse ? De Ronsenaars te associëren met afval? 'Des quart mondiens... avec papiers'?

Vraagje. Bedoelt u dan ook al onze Waalse stadsgenoten? Al onze Nouveaux Renaisiens qui sont arrivés uit uw eigen Collines en die wij hier als gastvrije Ronsenaars met ons OCMW opvangen? Ha ja: als u a zegt, dan moet u b erbij denken. Zal ik u vertellen waartoe uw aanval op de Ronsenaars - als hele bevolkingsgroep - leidt? Tot het aanzwengelen van haat en erger. En het is hier zo al niet simpel om die haatgevoelens te bestrijden. Gelooft u me vrij: ik weet waarover ik spreek. Doch dit terzijde. Ik zal u hier, bij wijze van besluit, antwoorden met de mooiste frase van Tavi, de kandidaat buirgemiester van Ronse:

‘Menier Boerdedwie,
daade van doomegied
koost grooien
goa zoet oat
oa korniessie
kuinen eiten.'

Traduction sur demande. Ware het niet dat ik mijn oude liefde voor de Kluis niet wil laten bezoedelen door 'tristes sires' van uw slag, ik zou uw grondgebied voortaan overlaten aan uw quad-terroristen die uw boslucht en mijn longen komen vervuilen als ik er kom joggen. Aan uw in het wild schietende jagers met hun zwaar bezoedelende 4X4’s. Misschien kan u zich daarmee beter bezighouden, liever dan ons met zijn allen als Ronsenaars te bashen.

U beledigt ons ? U noemt ons afvaltoeristen? Bon. Dont acte. Ik vraag me hierbij dan wel af of de vriendelijke exploitanten van 'Palace', 'Giftshop' en zoveel andere leuke en gastvrije horecazaken op de Kluis zelf gediend zijn met uw regelrechte aanval op hun niet onaanzienlijk Ronsies cliënteel. De groeten van uw afvaltoeristen.

(Aan Jean-Pierre Bourdeaud'huy.
Burgemeester van Mont de l’Enclus).

AANGETEKEND SCHRIJVEN

2011-12-14T16:29:00.007+01:00

Dit valt me tegen. Dat Jacques Lanzmann, de vaste tekstschrijver van Jacques Dutronc voor Paris s’éveille’ zelf de mosterd haalde bij Marc-Antoine Désaugiers. Meer bepaald uit diens ‘Paris à cinq heures du matin’ uit 1808. Ik lees het in ‘Chanson’, een gezongen geschiedenis van Frankrijk. Van Bart Van Loo.

Van petite histoire gesproken, Lodewijk XVI stelt zelf nog de verbeteringen voor aan de guillotine (dat ze een schuin aflopend mes krijgt zodat de hals efficiënter middendoor wordt gesneden) waaronder hij op 21 januari 1793 zelf een kop kleiner wordt gemaakt.

'De grootheid van de mens ligt in zijn besluit om sterker te zijn dan zijn lot.' Albert Camus.

‘Schrijven op zich is erg egoïstisch. De idee dat mijn gedachten zo interessant zouden zijn dat iedereen mijn boeken zou moeten lezen is waanzin. Voor mij is het enorm belangrijk deel uit te maken van een gemeenschap.’ De Amerikaanse schrijfster Vendela Vida.

‘Darwinistische en neurobiologische verklaringen van de liefde en andere menselijke aandoeningen zijn me te voorspelbaar en te armzalig. Ze komen altijd op hetzelfde neer, op verbetering en overleving van de soort. De verspilling en destructie die de kunst aankleeft, is er niet mee verklaard, noch de liefde die niet de instandhouding van het genetische materiaal nastreeft, maar het tegendeel ervan, in iemand opgaan, er zijn door te verdwijnen.’ Connie Palmen.

'Ik zeg het niet graag maar eigenlijk vind ik die Socrates
ook maar een lul. So altijd van krommen haas gebarend (Vondel)’
Faceboekparel, van auteur Koenraad Goudeseune.

‘Ik mis God. Ik vind het zo jammer dat Hij niet bestaat. Ik ben kwaad omdat Hij niet bestaat.’ Hans Van Mierlo.

En dan zegt iemand me
jij bent de liefde zelf
dat zijn woorden die ik nu
in de zoom van mijn ziel naai
met een dubbele steek
en de regen kietelt erop.

(Facebookpost, van Inge De Winter).

EEN NIEUW HART VOOR RONSE

2011-12-12T11:10:00.004+01:00

EXCLUSIEF EIGEN NIEUWS
VOORMALIG UUTVERCOREN HEROPENT IN APRIL
DE OUDE SINT-MARTENS WORDT ‘PASSAGE’
MET ORANJERIE, WARME BAKKER.
STADSBESTUUR PAKT OUDE VRIJHEID AAN.

Een bijzonder theehuisje waarin je terecht kan voor artisanale koekjes (van eigen deeg), speciale bieren en nu en dan een tentoonstelling. Dat wordt vanaf april de nieuwe bestemming voor de inmiddels totaal gerenoveerde galerie Uutvercoren. Zo verneem ik vanochtend uit een eigen goede bron.

Aan de overkant wordt, met de renovatie van de Oude Sint-Martens gemikt op de zomer van 2013 voor de opening van een polyvalente zogeheten ‘Passage’ van 1000 vierkante meter commerciële ruimte.

De naam passage is niet toevallig gekozen. Als alles stedebouwkundig meezit, wordt de voormalige kerk immers de poort tussen de Grote Markt, de site van Sint-Hermes en Klein Marktje. Het winkelcentrum van Ronse kan aldus eindelijk een gezellige doorgang en rondgang worden.

Aan de kant van de tingieterij De Cock wordt voor de invulling van De Passage zelf gedacht aan een brasserie. Kant park is er sprake van een Oranjerie, patisserie en artisanale bakkerij.

Van zijn kant heeft burgemeester Luc Dupont inmiddels met het schepencollege diverse ontwerpbureaus aangesproken die het beste voorstel moeten uitwerken voor de volledige renovatie van de Oude Vrijheid. Inbegrepen de doorsteek van Markt tot Marktje.

Na de geslaagde renovatie van de Markt en omgeving nieuwe grootse plannen dus. Waarin privé en bestuur mekaar ontmoeten om ‘tuupe vuir Ronse’ de oude binnenstad de glans terug te schenken die haar toekomt.

BLOGBOEK

2011-12-09T09:12:00.017+01:00

LE PERE NOEL EST UNE ORDURE

Ronse. Trouwzaal Stadhuis. Meer blauw op straat. En een goeie communicatie. Dat is waartoe Patrick Boel, de nieuwe politiechef zich engageert bij de start van zijn opdracht. Kan best wel eens gaan kloppen. Sinds de aanvang van zijn activiteiten in Ronse krijgt de pers systematisch correct en accuraat verslag van politionele acties, controles, interventies allerhande en cijferresultaten.

Gisteren alvast veel blauw ten stadhuize: voor een fijne receptie naar aanleiding van de eedaflegging van de nieuwe politiepatron. Het feestje werd vereerd met de aanwezigheid van al wat ons gerechtelijk arrondissement telt aan justitionele fine fleur. Procureur en vrederechter incluis. Plus vanzelfsprekend: de vele pleiters die de gemeenteraad van Ronse bevolken en dag in dag uit voor hun Ronsiese bajesklanten naar Oudenaarde trekken om die daar zo rap mogelijk weer vrij te krijgen. Zodat ze weer heu…aan het werk kunnen.

Meer blauw op straat komt er in Ronse door de herschikking van de administratieve rompslomp. Ondermeer door de aanwerving van twee nieuwe administratieve krachten. Ronse heeft een korps kroezjige sampeeters als je al dat blauw op het stadhuis zo bijeen ziet. Alle succes gewenst.

Het is hoogstnodig. Op Facebook circuleert al dagen de videofoto van een onverlaat die deze week de kassa van Spiers Slaapconfort is komen plunderen. Ik kom eens rondneuzen zegt hij. Neust wat rond. Piekt de kassa en weg. Zoekactie met foto op Facebook. Het BIN wordt aldus het FIN: Facebook Informatie Netwerk. Waarmee de discussie over bewakingscamera’s een nieuwe dimensie krijgt.

Wie voortaan een winkel binnenstapt, doet er als brave Ronsenaar goed aan zich eerst te gaan melden voor de camera:

Iek koome de keesse nie pieken zeu!
Zuust ’n soerge kuupen en 'n koertepuinte en ’n keussie mei ploamen !

Eer je het weet, word je anders internationaal geseind via Facebook. Pakken ze je met je kindsies ter hoogte van Disneyland Parijs.

Meer blauw op straat. Als het aan de nieuwe kerstversiering ligt, zeker. Dat valt dus mee. Al kan dat niet gezegd worden van het Klein Marktje. Uitgerekend de plek waarover zoveel te doen was dit najaar. Locatie voor ‘degoutante geweldcultuur’ in Terzake, in de versie van een flauwe Flikken-aflevering. Niet eens goed genoeg voor de afgedankte Kerstboom van de Grote Markt. Ha nee want die verhuist op de 'Plaats': bij wijze van spreken in de living van de Eerste Schepen...

De hele Oude vrijheid ligt er overigens verloederd bij. Schandvlek op de mooie plannen van de Ronsese renovatie. Alles valt te herdoen. De Sint-Martensstraat is een regelrechte ramp voor voetgangers, meer bepaald voor mama’s met kinderwagens. Zevenduizend wagens die er dagelijks door scheuren. Maar geen trottoir breed en degelijk genoeg voor poussettes of rolstoelen. De vroegere zagerij die de oude Sint-Martens flankeert, kan dienen als Western-set voor een duel in het park. Achter de Sint-Hermes kant park worden de voetgangers het verkeer in gestuurd en gestuwd. Werk aan de winkel voor de nieuwe schepen van Openbare Werken: vanaf volgend jaar.

Het gaat vooruit met de kennis van het Nederlands bij Action. Op mijn vraag waar ik een kerstster vinden kan, antwoordt de vendeuse van dienst:

‘Vous voulez un pelle? Pour la neige?’

Gelukkig zegt ze het erbij. ‘Pour la neige.’ Voor hetzelfde geld bedien je haar op haar wenken en krijgt ze er eentje gedraaid van Papa Noêl, une pelle. Zit je zelf met een klacht à la DSK, in de plaats van met een glinsterende ster voor boven Petit Jésus. Jouez hautbois, résonnez musettes. Als je het mij vraagt: le Père Noêl est une ordure.

(De foto van die vermeende dief op Facebook werd inmiddels verwijderd vanwege het risico van inbreuk op de wet op de privacy. De privacy... van de inbreker. There is something rotten, in The State of The Invaders.)

BLOGBOEK

2011-12-05T18:49:00.023+01:00

DEEP IN THE HEART OF RONSE

Vanop de bovenste verdieping kijk je uit op al wat de Oude Vrijheid van Ronse zo authenthiek maakt. Waar is de tijd denk ik. Dat Willy De Praeter bij Paulke Dubar in de Zoonestroete op veel te vroege ochtenden ‘De Mascotte’ in elkaar flanste, het toenmalig clublad van KSK Ronse.

Ik kwam aandraven met de kopij van Christian Boelaert en alle die hards van het Ronsese voetbalwezen en Willy had maar een half woord nodig om alles in kolommen te boetseren. Een vakman. Met voorgeschiedenis bij De Morgen. Een grafisch talent dat ik alleen bij de allerbesten van Het Volk (Mieke Dobbelaere, Suzy Devos) in dienst van de ingehuurde New Yorker en wonderboy Phil Nesbitt heb bezig gezien. Vakmanschap.

Vanaf de eerste Mascotte die we samen maakten wist ik dat Willy niet te houden zou zijn. Wat hij als Grafoman in de vingers zitten had. Zijn werkgever Paul Dubar verdween naar zijn welverdiende rust aan de kust. Zelf verhuisde ik met de krant van Gent naar het Groot-Bijgaarden van de Vlaamse Uitgeversmaatschappij (nu Corelio). En Willy, de grafoman? Hij lanceerde zijn eigen Grafoman: deep in the heart of Ronse. En De Belleman. En de Randeevoe. En zijn Design & Publishing Group. En nu dus een prachtige kunstgalerij hartje Ronse voor zijn nijvere Nathalia Tsala.

Waar is de tijd denk ik dan. Hij staat niet stil. Willy & Nathalia zijn van elders. Maar ze zijn van Ronse als geen ander. Nieuwe Ronsenaars? Ronsenaars tout court. Ronsenaar ben je door de keuze die je maakt om van deze biezondere stad in het dal tussen alle werelden in te houden. Met haar geschiedenis. Met haar lastige maar prachtige ligging. Met haar vaak gekrenkte maar steeds herwonnen trots.

Vrijdagnacht. Onderweg met de 'Vliegende Tavi Buirgemiester Plakploeg'. In de camionette van Donaat denderen we door de nacht van Ronse. Duuzend leuchtsies . Het A-Team onderweg naar het Paradijs genaamd Ronse. Hier en daar poten potige kerels palen in de grond met erboven ’t weizen van Tavi. Doet me denken aan dat spel op de kermis vroeger. Met de voorhamer zo hard mogelijk slaan. De grond aan het verdwenen Zwarte Paard zit vol bietounk. We verplaatsen het bord. Tavi Buirgemiester. In tienvoud. Straks wordt hij nog verkozen.

Maar eerst even langs het TIO3. Met de stadsontvanger vlieg ik naar de bovenste verdieping. Majestueus zicht op de mooiste stad van heel de Vlaamse Ardennen. Dit TIO3 is de derde poot van de Renaixance. Naast het Rosco voor de sport. Naast De Ververij voor de kunst. Dit wordt het innovatieve kloppend hart van de business waarin Ronse (met het wielrennen) de onbetwistbare number one van dit land is.

TIO3: Textiel voor de toekomst. Toepassingen die je niet voor mogelijk houdt. Intelligent textiel. Luchtregulerend. Lichtgevend. Verzorgend. Beschermend. Textiel op zijn mooist. Textiel op zijn slimst. Ik heb wat geschreven in romans, toneel en film over textiel, bazen en wevers enzo. Vandaag heeft Ronse dat verleden definitief ingehaald, bijgebeend en geprojecteerd op de toekomst. Dit is klasse, absoluut.

Zaterdagmiddag. Met Tavi in den Tap je wil niet weten waar en hoe. Alleen dit: wat ik hem hier bij wijze van repetitie zie doen, dat doet niemand hem na. Soms heb ik zin om te schreeuwen dat er grenzen zijn aan de liefde voor Ronse. Maar ’t is geen avance. Hij is gewoon stekezot van Ronse, Tavi. Die bende daar: allemaal zot van Ronse en Tavi. Ik denk dat ze van de duivel bezeten zijn. Die aan de ketting van Hermes.

Zaterdagavond. Met de Gevuigoode Mandolienen treden we op in Le Doux Repos. Mensen blij maken met de klassiekers van Valère. Mei Madleeneki. Mei drie pierookies van oezen cheef Poilkie. Geertje is er niet bij deze keer en Kari ook niet. Vanwege de omstandigheden. Ze worden gemist. Maar op de Kerstmarkt gaan we er weer allemaal samen voor. Het Ronssssies moet gepromoot worden.

Steeds meer mensen vragen me waar ze plaatsen kunnen reserveren voor Tavi Buirgemiester. Lieve lezers surf naar www.theatervtv.be. Daar staat alles in en kan je je avond zelf kiezen.

Zondagmiddag. Ik lees de speech van de president van de fanfare van de pompiers en bedenk man man man. Zoveel inzet in en voor Ronse. Van zoveel mensen.

En dan heb ik het nog niet eens over het Bommelsgebeuren dat ik in mijn geschrijf, toegegeven, soms zwaar verwaarloos. De Bommels, daar zijn geen woorden voor. Daarom dat ik er dit schilderingske hierboven voor geklad heb. Leive de keunenk en de kuinengiene van de Boomoos. Ien Roonse ees dat iet.

KOMT TERZAKE NU TERUG NAAR RONSE?

2011-12-02T18:27:00.006+01:00

TIO3 : RONSE OP ZIJN ALLERBEST
DE HERWONNEN TROTS VAN
BELGISCHE TEXTIELSTAD NUMBER ONE

Zonet in pers preview het TIO3 Textiel Innovatie Centrum in Ronse bezocht. TIO3: Om als Ronsenaar, geschud uit de textielwereld, echt trots op te zijn. Dit is uniek in Vlaanderen. Ik nodig Terzake uit om ook dit nu eens te komen filmen. Elke Ronsenaar kan TIO3 dit weekend gratis bezoeken. Een must. Je moet het zien om te geloven. Waarin Ronse zijn trots als Belgische Textielstad Number One terugvindt. Dit is sterk. Heel sterk.

AANGETEKEND SCHRIJVEN

2011-12-02T11:37:00.013+01:00

‘Laat eenieder zijn handelingen en zielenroerselen opschrijven alsof hij ze aan anderen zou moeten opbiechten en het schrift de blik van anderen innemen.' (De heilige Antonius met zijn varken).

Salonsocialisme. Nadat Wim Kok zich als premier van Nederland tegen de exhibitionistische zelfverrijking van de ordinaire zakkenvullers bij de banken had gekeerd, deed hij er later, ondermeer als commissaris van de ING Bank zelf lustig aan mee. Niet alleen door het bonusbeleid goed te keuren. Ook door zelf een inkomen te vergaren dat het inkomen van de toenmalige minister-president Balkenende ruim overtrof.

Betekenen deze onthullingen over het echte leven van de socialistische leiders ook het einde van het socialisme als politiek-maatschappelijke visie? Niet voor mij. Wat mij betreft, kan er nog altijd een door argumenten ondersteund betoog gehouden worden dat het socialisme als politieke stroming die een zekere maatschappelijke gelijkheid nastreeft, verdedigt en uitdraagt. De levenswijze van zijn leiders doet hier weinig aan af.' (Hans Achterhuis in ‘Zonder vrienden geen filosofie.’)

‘Er is niets dat de geest scherper concentreert op een vraagstuk dan de ontdekking dat men het bij het verkeerde eind heeft gehad.’ (De Amerikaanse socioloog Nathan Glaser.)

‘Wat is filosofie als ze geen kritische zelfwerkzaamheid van het denken is? En als ze in plaats van te rechtvaardigen wat men al weet, geen poging is te weten te komen hoe en in hoeverre het mogelijk zou zijn anders te denken. (Michel Foucault in ‘Het gebruik van de Lust.’)

Achilles krijgt van de Griekse goden de keuze tussen een rustig en lang leven of een kort en roemrijk bestaan. Hij kiest voor het laatste. Tot hij last krijgt van een pees. Achilles was een jogger, mijn gedacht.

Hannah Arendt vergelijkt de filosoof met een parelduiker. Brokstukken opdiepen op de zeebodem van de geschiedenis. Soms bevat de schelp een kostbare parel.

Er is niks mis mee als mensen gewoon al blij zijn dat ze leven. Er bovenuit gaat echter het leven dat streeft naar inzicht. Het onderscheid dat Aristoteles maakt tussen gewoon (over)leven en het bedachte leven.

Hoe te verklaren dat het democratische Athene Socrates de mond snoerde? Volgens het orakel ‘de meest wijze van alle mensen’ nochtans? De Amerikaanse onderzoeksjournalist Izzy Stone bekeek het van de kant van de Atheners. Misschien omdat Socrates zelf in anti-democratisch gezelschap vertoefde? Het belette Stone niet om de veroordeling van Socrates uiteindelijk toch af te wijzen.

Hans Achterhuis:‘Het moderne zelf dat mede door de geletterdheid is ontstaan, brokkelt tegenwoordig snel af door de beeldcultuur van verschillende media. Als denker die zweert bij het lezen als een onmisbare bezigheid, heb ik er moeite mee. Mijn levenskunst is voor een deel een leeskunst. Mijn zelf is eerder verbonden aan het boek dan dat ik het via de nieuwe media versnipperd laat worden.’

Hanna Arendt citeert deze passage van haar vriendin in haar 'Vita Activa': ‘Alle smarten zijn te dragen wanneer men ze verwerkt in een verhaal of er een verhaal van maakt.’ (Karen Blixen in 'Out of Africa').

De verscheidenheid van de mensen is schone schijn. Het gaat om de universele mens. (Kabouter Flop).

Hans Van Mierlo tot Connie Palmen: ‘Wat ik wilde was te groot, te absoluut, te hoog gereikt voor mij.’ Waarop Palmen: ‘Om mij te bereiken hoef je alleen maar te bukken.’ (Uit haar 'Logboek van een onbarmhartig jaar.')

Een goed wetenschapper streeft er volgens Karl Popper niet naar om zijn theorie met zoveel mogelijk voorbeelden te verifiëren. Hij zal eerder proberen ze sterker te maken door ze te onderwerpen aan scherpe controle om haar eventueel te falsifiëren. Volgens zijn beste leerling Bryan Magee verdroeg Popper zelf echter geen enkele kritiek. Magee: 'Zijn gedrag was de grootst mogelijke schending van de geest van het liberalisme zoals dat in zijn werk werd uitgedragen.'

Volgens kunsthistoricus Ernst Gombrich, Poppers beste vriend, kon hij het naast elkaar bestaan van verschillende maatschappelijke opvattingen niet verdragen. Aan de 'London School of Economics' waar Popper doceerde, werd hij omschreven als ‘de totalitaire liberaal’. De titel van zijn beroemd werk ‘De open samenleving en haar vijanden’ werd er smalend ‘De open samenleving door één van haar vijanden’ genoemd.

Bij mijn Facebookpost vandaag:
‘Ik ga bejaardenverzorger worden. Kan ik die generatie +55 knijpen.’
(Bas Heijne)

'Gent – die goede, sombere, oude stad van ons, die in mijn kinderjaren evenveel bruggen als straten telde – was hermetisch afgesloten voor elke vorm van literatuur. Van Lerberghe, Grégoire Leroy en ikzelf leefden er afgezonderd op een ijsschots zoals de ongelukkige Ovidius bij de Scythen.' (Maurice Maeterlinck, in zijn Gentse herinneringen van geluk.)

Volgens Jean-Jacques Rousseau is de mens van nature goed en gaat de opvoeding vanzelf, zonder sturing in verbondenheid met de natuur. En hij liet zijn vijf kinderen achter in het vondelingenhuis.

AANGETEKEND SCHRIJVEN

2011-11-28T11:08:00.014+01:00

‘De schrijver is per definitie indiscreet. Hij is de verrader, der onthuller, de ontdekker. Hij is de vijand van het stilzwijgende verbond, van het duistere familiegeheim, van de mysterieuze samenzwering, van de groep, de club, het genootschap. Schaamtevol, omzichtig, discreet, introvert en innemend in de omgang, zodra de schrijver de pen oppakt, is hij een judas.’ Connie Palmen in haar ‘Logboek van een onbarmhartig jaar’ .

‘Je suis veuf, Sylvie est morte le 12 novembre. C’est bien triste.
Cette année on n’ira pas faire les soldes ensemble.'
(Jean-Louis Fournier. ‘Veuf’)

Er komt nooit een einde aan de problemen van de staten. Tenzij filosofen koningen worden of degenen die we nu koningen of leiders noemen filosofen worden. De ware leiders, zij die het belang van de gemeenschap en niet het eigenbelang dienen, moeten opklimmen tot het inzicht in het Goede en van daaruit handelen’.

Zelf bakt Plato er met zijn Ideale Staat niks van. Onderneemt op vraag van de koning van Syracuse een poging om zijn schone gedachten om te zetten in de praktijk op Sicilië. Gevolg; partijtwisten en intriges en zelf tenslotte weer weg naar Athene. Het zit dan al niet goed met de ratings.

Als zij elkaar op straat ontmoeten
is ’t een kwelen, is ’t een groeten:
tiens, monsieur de Dottenijs,
oh, bonjour madame Matthijs.
Alles wel? Oh oui, oh oui,
ha-ha-ha en hi-hi-hi.
Moi aussi, ah nom d’un chien.
En de kinders? Oh, très bien.
Maar wat zie ik in een wip?
Is dat niet dien vuilen type?
Joat. Hij is ‘t. Ce sale vendu.
Cache-moi sous ton paraplu.
Wat verkocht dienen salaud?
Mais aux Boches des marrons chauds.
On m’a dit du wijnazijn.
‘t Moet toch ‘t een of ‘t ander zijn.
Ouf, hij is nu gepasseerd.
Ik was danig gegêneerd.
Is hij pas niet geacquitteerd?
Joat. Hij wordt gedecoreerd.
Pas un mot ma chère Loulou.
Ik houd ook mijn muile toe,
Want ‘k ben lelijk geëmbêteerd:
zo vlak naast ons gepasseerd.
Niemand is nog gerust in Gent
met dien vuilen, viezen vent.
Bien des choses, madame Matthijs.
Au revoir, de Dottenijs.

'Alarm in Gent'. Willem Elsschot.

Voor Benedictus Baruch de Spinoza (1632-1677) is filosofie een manier van leven. De massa ziet de filosoof vaak als een geestelijk saboteur. Iemand die vaste waarden ondergraaft. Een pleitbezorger van de duivel. Door zijn tijdgenoten wordt Spinoza dan ook beschouwd als de grootste ketter van de zeventiende eeuw.

James Joyce. Ezra Pound. Sylvia Beach. Scott & Zelda Fitzgerald. En papa Hemingway die dat daar allemaal maar zit op te schrijven in ‘La Closerie des Lilas’. Terwijl baby Bumby aan zijn voeten een dutje doet. In een verloren hoekje van de Fnac vind ik een door Gallimard herziene en aangevulde versie van Papa’s ‘Feest Zonder Einde’. Het Parijse feest eindigt veel later met een geweerschot in de mond. In de kelder van zijn huis in Ketchum Idaho. Vele keren heeft hij het zijn bezoekers voorgedaan hoe je dat doet. Zo met die loop in je mond. Le Poinçonneur des Lilas.

Monte-Carlo. Eén jaar voor zijn dood noteert onze enige Nobelprijs er als 86-jarige zijn Gentse jeugdherinneringen (Bulles Bleues). Gentse bourgeoisie-melancholie uit de tijd dat de Nieuwen Bos nog ‘Nouveau Bois’ was. Zelf wordt Maurice , zoals alle Gentse aristocats bij de jezuïeten gedropt. Niet dat vader Maeterlinck een gelovig mens zou zijn.

Maurice : ‘Papa het gaat daar allemaal over de verering van het Heilig Hart van Jezus. Ze willen dat ik lid word van de Congregatie.’
Vader Maeterlinck: ‘Dat es niet iens gien afgauderaaie mier. Dat es sarcuterie.’

Trek je niets aan van wat mensen van je vinden. (Seneca).

Boven de Collines komt de late novemberzon behoedzaam van achter de berken mijn schrijfstek bespieden. Als een snuffelcamera van Google Streetview.

VRIJDAG

2011-11-25T10:36:00.029+01:00

HOE HET NIEUWSBLAD WORDT GEMANIPULEERD
SLUIPEND GIF IS HET. DAG NA DAG EEN NIEUWE DOSIS

Dit moet je de jonge journalist Simon Demeulemeester toegeven. Als hij zijn opinie ventileert in Knack.be of op een debat van Groen! komt hij daar open en moedig voor uit. Simons lef kan me wel bekoren. Al deel ik niet altijd zijn mening en verwacht ik omgekeerd van hem hetzelfde. Dat was ook wat ik daarover kwijt wou toen ‘Het Nieuwsblad’ me om een mening vroeg naar aanleiding van de beroering rond de Terzake-reportage. Daarin zei ik dat Simon als journalist zijn ding moest kunnen doen maar burgemeester Luc Dupont volgens mij ten onrechte was geviseerd. Althans zo kwam het toch over. Dit alles is freedom of speech. Daar zijn mensen voor dood. Ook in deze stad. We zullen samen met het nieuwe bestuur van Ronse hun herinnering eren en blijven ijveren voor een V-memoriaal ten stadhuize. Doch dit terzijde.

Heel anders dan in die gezonde openheid gaat het er helaas aan toe op de site van Het Nieuwsblad.be. zelf. Al jaren wordt de lokale verslaggeving er ronduit gemanipuleerd om Ronse te overspoelen met chagrijn en doemdenken. Een perverse volgehouden aanval op al het goede van Ronse. Sluipend gif is het. Dag na dag een nieuwe dosis. Ondermijnende vernieling van al wat de doe-mensen hier proberen te doen met Strategische Plannen, met wafels, met liedjes, met werkgroepen, een textielinnovatiecentrum, een nieuwe kunstacademie, een bedrijvenstarterscentrum, Ronse Op Scène enz.

De info zelf van Het Nieuwsblad is er sinds de komst van verslaggevers Peter Malaise en Stijn Delabie nochtans heel sterk op vooruit gegaan. De nieuwsstroom wordt er niet langer, zoals het geval was na het vertrek van Koen Lauwereyns, beperkt en verengd tot een uitvergroting van alle kommer en kwel in The Streets of Ronse.

Zoveel chagrijn. Zoveel rancune. Zo’n diepe haat. Zoveel racisme. Dit is puur aanzetten tot haat onder de mensen van Ronse. Een haatcampagne is het.

Het Nieuwsblad wordt echter zeer zwaar gemanipuleerd via de commentfunctie. Wie de moed heeft om regelmatig die comments te lezen en daarbij niet door heeft dat het hier gaat om een systematisch georkestreerde manipulatie zou de hele zwik op de duur mikken waar hij thuishoort: op de mesthoop. Zoveel chagrijn. Zoveel rancune. Zo’n diepe haat. Zoveel racisme. Dit is puur aanzetten tot haat onder de mensen van Ronse. Een haatcampagne is het.

Zo zot zal je me hier niet krijgen om hier ook nog eens te onthullen welke mandataris van welke partij hier achter schuilt. Al is zijn identiteit mij al enige tijd bekend. En dus ook de redactie van Het Nieuwsblad, zo mag ik aannemen. Nee, zoveel eer gun ik hem hier niet in deze blog. Want het gaat dus inderdaad om een gekozene des volks. Een obscure mandataris . Om geen mensen te schaden die wel hun ding doen als gekozenen van welke partij ook: het gaat dus nièt om een gemeenteraadslid.

Wat me als Ronsenaar en voormalig redactiechef bij de uitgever van Het Nieuwsblad steekt ( ik sta daar zelfs nog altijd op de pay-roll met mijn vermaledijd brugpensioentje) is dat de gekozene in kwestie dergelijke laffe sluipwegen verkiest om zijn ‘raszuivere’ rancune te ventileren . In plaats van open en bloot samen met Simon, Jonathan, Yann en zoveel goed menende anderen te bouwen aan de toekomst van een geweldig Ronse waar het goed toeven is. Met andere woorden datgene te doen waarvoor hij ooit – en hopelijk voor het laatst - naar de gunsten van de Ronsese kiezer heeft gehengeld. Om positief te werken aan Ronse. Niet om Ronse dag na dag in de vernieling te schrijven in comments onder een laffe schuilnaam.

Voor alle duidelijkheid: ik heb het hier helemaal niet over Erik Tack. Kritiek moet kunnen. Ik ben er zelf niet vies van, zoals de fidele lezer maar al te goed weet. Bij mijn weten strijdt Tack ook altijd met open vizier voor het betere Ronse dat hij voor ogen heeft. Een ander Ronse dan het mijne, maar moet kunnen. Geen probleem. Dit geeft soms hevige confrontaties maar één ding hebben we daarbij gemeen: dat we altijd elk op onze manier van hetzelfde mooie Ronse zullen blijven houden. Dit wil ik Tack graag toegeven: hij stopt zich nooit weg. En ik evenmin. Net zo min als Simon. Tuupe vuir Ronse en Tuupe ees: Tuupe.

Maar sluipwegen inslaan en maskers opzetten om dag na dag, week na week, jaar na jaar een inktzwart ronduit racistisch doemverhaal te breien over de moeilijkheden die onze geliefde stad ondervindt om hier aldus samen (tuupe) te leven. Daarbij zelf altijd buiten het vizier blijven. Onder een valse naam de doodsklok van Ronse luiden. Je wegstoppen. Dan verzadigd en voldaan van de gekanaliseerde opborrelende haat gaan genieten. Door de straten van je stad sluipen. Er het vernielend effect van gaan opsnuiven bij je gemanipuleerde zelf door jou verontruste medemens. Zoiets heeft een naam. Ik schreef er ooit een roman over. Bal Masqué.

BLOGBOEK

2011-11-23T14:56:00.024+01:00

PJEROO OFZO.

Leentje Zwaenepoel is niet content. Ze vindt het maar niks dat Ingrid Ballegeer in een persbericht van de Stad Ronse nog altijd de naam van één van Vlaanderens grootste levende kunstenaars en schrijvers Pjeroo Roobjee niet correct weet te schrijven. Pjerro Roobjee, zo schrijft Ingrid. Toegegeven die artiestennaam van Pjeroo: gienen cadeau om te schroaven. And very difficult to proonauns too.

Pjeroo is nochtans heel welbekend met Ronse als schepper van onze mooie zonnewijzer aan de bib. Zit ook al jaren in de jury van de Grote Prijs voor Tekenkunst van de Stad Ronse. Leentje deelt al jaren lief en leed met Pjeroo. Ze is de minzame mama van Merel De Vilder, de actrice en dochter van Dirk De Vilder want zo heet de kunstenaar voor de Burgerlijke Stand. ‘Jammer dat ik de e-mail van Mevrouw Ingrid Ballegeer niet heb’ sakkert Leentje.

Ingrid is de dochter van wijlen de bekende jeugdschrijver Johan Ballegeer (‘Geen meiden aan boord’). Dat woont allemaal in en om Ronse. Was ik de goede Jan Leconte, spil van onze Ronsese Cultuur ik zoude ze eens allemaal bijeenbrengen voor teambuilding in pakweg ‘La Maison du Cygne’ in Brussel. (Wel een btw-briefje vragen voor de kostennota, Jan. Want met die Restomax- computerprogramma’s weet je het nooit). Nee, dan voor één keer niet bij Brigitte Minne & haar gansje. Dat is meer een arrangement voor de Toeristische Dienst en Libelle.

Oh ja, de proclamatie van de 43ste Grote Prijs voor Tekenkunst van de Stad Ronse gaat door nu vrijdag in CC De Brouwerij om 20 u. Met in de jury Flor Bex, Angelique Campens, Mark Manders, Francis Smets en Pjeroo Roobjee. Ofzo. Tegelijk is er een vernissage van Robert De Smit en Bert Lodemans. Ofzo.

De parkings van Ronse gaan dit jaar heel wat meer opbrengen dan voordien. Ik weet niet of we daar als Ronsenaars zo blij moeten mee zijn. De stad heeft het beheer overgelaten aan Da Vinci Parkings. Vroeger stonden de parkeermeters onder toezicht van ‘het stad’. Als ze al werkten. Nu werken ze dus wel. Heb je je rug nog niet gekeerd of de Da Vinci-watchers staan er al om je een boete te draaien. De tering, voor de nering.

In het voorjaar komt er ook nog een H&M bij. Nu nog al die gaten vullen in Wijnstraat en Peperstraat.

Vandaag opent Louis Delhaize aan de Snoecklaan in Ronse de grootste Match Food & More hypermarkt van het land. Op de stek van de voormalige Carrefour. Zoals de naam het zegt: en alles vers. Ook open op zondagvoormiddag. In het voorjaar komt er ook nog een H&M bij. Nu nog al die gaten vullen in Wijnstraat en Peperstraat.

Gemeenteraadslid Tom Deputter van Open VLD is de kindertjes van allochtone, Waalse en kwetsbare gezinnen gaan tellen in Ronse. Hij telt 254 borelingskes in 2010. Waarvan 102 van vreemde origine. Deputter verwacht een verdubbeling van anderstalige kinderen binnen de tien jaar. Hij ziet ook een grote instroom van laaggeschoolde kansarme Walen. Met alle economische gevolgen vandien. Bovendien ziet Deputter ook een zogenaamde ‘witte vlucht’ uit Ronse. Niet alleen de witte ridders en andere zelfverklaarde spindoctoren van zijn eigen partij maar ook andere hoogopgeleiden die zichzelf zoals de baronnen van weleer gaandeweg veel te goed achten voor Ronse en wegtrekken uit de stad. Naar Knokke waar hun madammen de juwelen van het lijf worden gepiekt. Tiens, daar ook dus?

Volgens Erik Tack van het Vlaams Belang ligt het probleem van al die huidige en toekomstige laaggeschoolden en de hoge werkloosheid (14 percent ) aan hun gebrekkige kennis van het Nederlands. Tack vraagt daarom een radikale bijsturing van het integratiebeleid en de afschaffing van de faciliteiten.

Open VLD stemde ter herinnering samen met het Vlaams Belang voor de brief die Luc Dupont naar Leterme schreef om ze af te schaffen, de faciliteiten. De socialistische partners van Luc Dupont stemden toen niet mee vanwege de solidariteit met de Waalse kameraden. En omdat de faciliteiten hoe dan ook volgens hen tot de federale materie horen.

Steeds meer Ronsenaars sturen hun kinderen naar Vlaamse basisschooltjes in de Vlaamse periferie van Ronse omdat ze niet willen dat hun kinderen lijden onder de verlaging van het onderwijsniveau in Ronse.

Volgens dezelfde Tom Deputter van hierboven zijn er nu al 4500 Ronsenaars van vreemde en of Waalse afkomst en wordt er in die huishoudens geen Nederlands gesproken. Vijfendertig percent van de leerlingen in het basisonderwijs spreekt thuis geen Nederlands. In 2020 zal 40 percent van de Ronsese bevolking van vreemde origine zijn, waarvan de meeste werkloos. Deputter en Tack zitten hier helemaal op dezelfde golflengte. Het onderwijsniveau daalt en de werkloosheid stijgt. Communicerende vaten, al gaat het hier om non-communicatie. Deputter en Tack wijzen naar het falend integratiebeleid van schepen Nedia Gmati-Trabelsi. De schepen van integratie spreekt dat tegen en claimt meer middelen van hogerhand.

Fatalisme van Tack en Deputter vindt burgemeester Dupont die de integratie wel positief ziet evolueren omdat steeds meer ouders hun kinderen in het Nederlands laten studeren.

Veertig man op een debat van Groen! vorige week over een Leefbaar Ronse. Met ondermeer in het panel Simon Demeulemeester. Veertig man. Er is nog werk aan de groene winkel.

Vandaag verscheen in het Belgisch Staatsblad de benoeming van Hoofdcommissaris Patrick BOEL als nieuwe korpschef van de Politiezone RONSE. Deze namiddag heeft de nieuwe korpschef de eed afgelegd voor burgemeester Dupont. Good Luc(k).

HET TESTAMENT

2011-11-14T17:49:00.012+01:00

5.

Ze hebben mijn voorganger Jean Martinet een tijd in de bak gesmeten. Hij liep altijd zat. Dronken zo u in dit testament correct taalgebruik verkiest. Un bateau ivre. De parochie van Etrépigny was als een stuurloze Ark van Noach. Zijn parochianen zaten daar als kiekens en konijnen bijeen in de kerk. Zonder hun stuurman. En als hij er al was, verwarde hij het Credo met de brieven van Paulus en het Kyrie Eleison met het Onze Vader. Van zattigheid. Martinet deed het met zijn meid Adèle bij wie hij een dochter had. Et alors? schreeuwde hij op een zondag dwars doorheen de kerk toen hij erachter kwam dat daarover geroddeld werd. 'Immaculée' heet het kind. Ze is moeten intreden op bevel van het bisdom. Ze dweilt naar het schijnt eindeloos de vloeren in het klooster van Nancy. Verbannen. Bij de verworpenen der aarde. In de vergeetputten van de gewijde geschiedenis. Bij de andere kinderen van de duivel. Doch God ’n slaat niet of hij zalft, zucht monseigneur als het gespreksonderwerp op mijn voorganger afschuift. Immaculée heeft vooral veel klop gekregen, weinig zalving gekend. Tenzij de zalfjes die de dorpelingen op haar blauwe plekken en haar oranje oog smeerden. Mijn eigen Fleurette heeft in het dorp opgevangen dat Immaculée alle dagen tot God bidt dat ze rapper zou dood mogen dan die smeerlap van haar vader. Haar dagelijkse vervloekingen galmen na door de kloostergangen van Nancy. De abdis zegt dat Immaculée zot is in haar hoofd. Dat er mededogen moet zijn. Alle schepsels zijn kinderen van God. Van God van God, van God! Van Jean zijn Martinet, de zot! huilt Immaculée. Dan sluiten ze haar weer voor een weekje of zeven op in haar isoleercel.

Martinet is een verwaande zelfingenomen en koppige ouwe zak. Tot een echte zware veroordeling is het voor hemzelf nooit echt gekomen. Hij leeft nu naar het schijnt van aalmoezen als rondreizende bedelmonnik in de omgeving van het Hospice van Beaune. Reims is tussenbeide gekomen om het voor de rest zo te laten, omdat Martinet met zijn gedoe Onze Moeder de Heilige Kerk al meer dan genoeg tot schande had gemaakt. Concreet kon hij er eigenlijk alleen maar van beschuldigd worden dat hij een keer gezien was terwijl hij zijn hand onder de rok van zijn Adèle schoof toen ze waterkers voor de soep aan het plukken was uit het beekje naast de pastorietuin. De reprimande van monseigneur sloeg vooral op het feit dat Adèle dit heel gewoon leek te vinden, niet eens opkeek en zich gewillig liet bepotelen en pakken. Ze vulde voort haar korfje met waterkers, terwijl Martinet als een hete bok aan zijn trekken kwam en Doux Jésus! schreeuwde. Naar zijn parochie mocht Martinet niet meer terug. Kwezels op de loer aan de beekkant en alle gezag weg bij ’t goed volk. Adèle zit zelf opgesloten bij het laagste huispersoneel van het kasteel. Mag nooit meer buiten. Ook niet op Quatertemperdagen.

Jean Salmon volgde Martinet op als dorpspaster van Etrépigny. Een jonge pilarenbijter. Een ijzervreter die ik zelf nog heb gekend tijdens onze opleiding in het seminarie van Reims. Dweept met het Arabisch Aristotelisme. Meer bepaald Ibn Rushd in onze contreien beter bekend als Averroës. Kan die daarover een potje zeiken ja. Probeert almaar godsdienst en filosofie te mixen om de grote leugen in de soep te draaien.

‘Alleen de elite kan en mag filosofisch denken. Alle anderen moeten hun muil houden en de Openbaring letterlijk pikken om zo de dag door te komen in het ondermaanse’.

Zijn groot idool Ibn Rushd weet nochtans zelf wel beter de slimmerik. Gelooft natuurlijk nooit dat de Koran een juist beeld van de wereld geeft. Ziet er meer een poëtische benadering van de werkelijkheid in. Hoog opgeleiden hebben de heilige plicht om filosofisch door te denken. Als blijkt dat de Koran ernaast zit, moet je dat gewoon negeren en poëtisch interpreteren om filosofie en godsdienst verenigbaar te maken. De mens kan dan wel eeuwige waarden erkennen. Maar als individu verdwijnt hij voorgoed als zijn lichaam sterft. Geen wonder dat zijn geschriften verboden werden en hij in 1195 op zijn zeventigste kon opkrassen uit Cordoba.

Lang heeft Jean (ja we heten hier allemaal Jean, nomen est omen ) Salmon het hier niet uitgezongen als paster van Etrépigny. Ze hebben hem naar Smide verplaatst. Hij met al zijn rare kronkels. Daar hebben ze hem onder de directe controle gezet van de deken van Attigny. En zo kom ik hier dan zelf terecht. Paster van Etrépigny en Balaives. Het voordeel van mijn benoeming is dat ik werk in eigen streek. Niet te ver van Sedan, het Genève van het Noorden. Interessant broeinest van vrije denkers en open geesten. Kan me best bekoren, zo’n omgeving.

Veel is het niet mijn kerkje. Het regent er binnen. Geen preekstoel. Geen biechtstoel. Een vrijwel naakt onbewerkt tabernakel. Met erin een kleine ciborie. Twee olievaatjes. Twee misampullen. Voor de rest in de sacristie of wat daar voor doorgaat: een koorhemd, een koorkap. Donker en vochtig. Zo slecht dat monseigneur de boel wil doen sluiten als er niet snel wat werken worden gedaan. Vanuit mijn pastorie naar de kerk is het maar drie stappen. Handig. Zo duik ik snel van die ene gemaakte wereld naar mijn ware ik. Bij Fleurette. Kan ik Augustinus, Boëthius, Avicenna, Anselmus, Maimonides, Thomas van Aquino en al die charels van het gerichte denken nacht na nacht van hun sokkel blazen. Met mijn vederpen op papier. Ik hou van het krassen van mijn pen in de ochtend.

Maar vannacht eerst Fleurette haar schoonheid eren. In het zweet des aanschijns. Gods wondere natuur schenken wat haar toekomt. Wat maakt het uit dat ze veel te jong is om mijn pastersmeid te mogen zijn. Twintig is de fleur van het leven. De fleur van Fleurette. Schoonheid schept zichzelf. Jean Martinet had het kunnen weten. Hij met dat onnozel schephandje van hem, verweerd als het wijwatervat van mijn kerk.

'Het Testament.’ Roman. Naar de geschriften van Jean Meslier. Ilustratie: Averroës in Raphael.

BAUVENOP DEN HUUTOND

2011-11-07T14:28:00.002+01:00

Het mooiste veldritparcours van de wereld. Een droomcircuit dat Ronse als unieke wielerstad weer helemaal op de kaart zet en in ere herstelt. Met of zonder Ronde. Een toekomstig wereldkampioenschap veldrijden jawel zeer zeker, waarvoor ‘Ronse Koerst’ door het verzameld veldrijdersgild na die fantastische opgewaardeerde 'Grote Prijs Mario De Clercq' nu al het virtuele ticket verdient. (Want dit is mogelijk. Dit hoort nu tot de mogelijkheden. Alleman akkoord).

Een schitterend spektakel is hoe dan ook verzekerd daar Bauvenop den Huutond. Zowel ter plekke in de arena of thuis vanuit je fauteuil op Canvas. Met er bovenop na een verschoeiend tempo die gedroomde wereldfinale dan nog en een beresterke winnaar: ‘Kevaink’ Pauwels. Zoals Marc Herremans zeggen zoude. Jawel die krachtpatser en stille slimme jongen van de Koppenberg eerder deze week.

Ondertussen in ditzelfde weekend: een Belgisch kampioenschap Judo voor de Samoerai. Ondertussen in Hoei: de zoveelste buitenhuisoverwinning van KSK Ronse. Dat is dus nu al 19 punten op 21, op verplaatsing. Ondertussen in de Brouwerij: een door de grootste muzikale connoisseurs zeer gesmaakt optreden van Jan Leyers & Paul Michiels. Ondertussen in de Sint-Hermeskerk het allerbeste van Gabriel Fauré: zijn Requiem. Ondertussen in de Collines de Ronsese atleet Aaron Deliveyne die in alle discretie - als een geboren winnaar - nu in volle vaart in het voetspoor snelt van pa Patrick en mama Nadine Sadones met hun hele collectie Belgische titels. Ondertussen in de Volksbond: een indrukwekkende cast van Tavi die op zich op de danspasjes van Malou Liveyns helemaal vanuit het Paradijs in ganzenpasje naar het grote rendez-vous met Ronse (in februari- maart) begeeft.

Aan al deze doemensen die aldus de Renaixance dag na dag invullen, die er zijn, die er staan, die er altijd voor gaan, die van Ronse deze stad maken gelijk dat er gien ander ees: bravo. Dieke klaasse.

HET TESTAMENT

2011-11-04T10:45:00.008+01:00

4.
Jij die dit leest na mijn dood, bespaar je de moeite. Zoek mijn geboorteplek niet op. Er valt geen bal te beleven. Mazerny ligt op een vermaledijde heuvel weg van alles wat de beschaafde wereld groot maakt. In het midden van nergens. Het gat van de wereld. In de put van bijgeloof en verdwazing. Op de weg van Mézières naar Châlons, in de eindeloze glooingen van de Champagne. Forienne Braidy en Jean Mellié hebben me er boven de doopvont onder ijskoude water doen schreeuwen, de zestiende juni van het jaar 1664.

(‘Ongedoopte borelingskes. De duivel rooft hen na hun wiegedood uit het houten bedje. Sleurt ze naar zijn hel. Bezigt ze als brandbussels voor zijn helse hoogovens’).

Mazerny. Son église. Son Château. Een klad armoedige huisjes errond. Erin zestig hopeloze zielen. Gevangen in een landschap van drassige weiden en donkere bossen. Vanuit mijn parochies Etripgny en Balaives hoor je er ’s nachts de wolven huilen. Hun meutes zijn al even uitgehongerd als de mensen hier. Verraderlijk struikgewas vol rovers, landlopers, benden, hageprekers, wonderdoktoors. Een lastig land is het. Maar wel rijk aan tarwe en haver voor wie zich in het zweet werken moet voor de Seigneur in zijn beau Château. Boven de heuvel staat een molen. Wat verderop, aan de Puiselets is er ook een watermolen. Je ziet hem nauwelijks draaien, bij gebrek aan water in de beek. In het gehucht zelf hangen de omheinde lappen als een deken aan elkaar. Ze staan vol fruitbomen. Had ik de gave van het penseel, ik zou ze schilderen in de troostende tinten van het enige paradijs dat ik ken: dat hier op aarde.

Mijn geboortedorp telt vijfentwintig ploegen voor zestig zielen. De heer bezit alle land. Enfin daar komt het op neer. De heer heeft alles. De boeren dienen immers zoveel af te dragen aan bundels en cens voor de leenheer dat ze proberen te overleven met wat thuisweven van serge, een lichte gekeperde wollen stof. Mijn vader bewerkte lappen grond in Magnicourt, Sivry-Fontaine en in Busigny. Hij is lang de armste niet. Hij is vaak gevraagd als peter. Een teken van welstand. Mijn moeder Symphorienne, iedereen noemt haar Forienne, is ongeletterd.

Eerst woonden mijn ouders in Montigny-Sur-Vence. Mijn vader staat daar geboekt als landbouwer, als mijn zus Jeanne er in 1655 geboren wordt. Mijn andere zus Antoinette ziet het levenslicht in 1670. Ze sterft op haar zevende. Gedoopt en gered zogezegd. Mijn zus Marie wordt geboren in 1672. Mijn moeder kweekt gelijk de konijnen in de wei. Mijn vader is een parochiestier. Coitus non interruptus. Tussendoor cunilingus. Je moet je klassiekers kennen.

Mazerny staat vol fonteinen. Die van Chênes, Warinet, Rossignol, Ruisselet, Saint-Martin. Allemaal vol kalkhoudend water. Al die bronnen lopen naar de waters van de Collinet, de Gaupy, de Puiselets. Dan stromen ze zo samen door tot in de Aisne, net voor de brug van Attigny. Met mijn maatjes speel ik er als kind vaak op de oevers van al die beken en rivieren.

De patroonheilige van onze kerk is de heilige Martinus, die van de gescheurde mantel. Je moet de naakten kleden en ze verder vooral met rust laten. Naast de kerk ligt het kerhof. De kerk bevat twee wijwatervaten en een kapel, naast het koor. Ook Hagnicourt heeft een kerkje. In mijn jeugd is Didier Collard er de parochiepaster. Hij leert me hun gebeden en al hun verhaaltjes over de os, de ezel, Herodes die al de kindjes vermoordt, Jezus die het water in wijn verandert en van één vis duizend vissen maakt en over het water loopt en de ene dode weer tot leven wekt en de anderen niet.

Jean Mairy, de schoolmeester, leert me lezen en schrijven. Op mijn achtste teken ik al het parochieregister als peter van mijn zusje Marie. Op mijn veertiende teken ik ook de doopakte van Jean Mairy, de zoon van mijn meester en van Catherine Baudeloche. In 1678 word ik toevertrouwd aan een priester uit mijn buurt om me mijn Latijn te leren. Mijn ouders willen dat ik geestelijke word. Mijn vader hoopt dat ik daarmee een beter en vrediger leven zal kunnen leiden dan het zijne. Op mijn elfde doe ik mijn communie, scheren ze mijn kruin en krijg ik zo’n belachelijke tonsuur op de achterkant van mijn kop. Het is totaal geen zicht.

Ik voel niks geen roeping ofzo. Geen stem die me ’s nachts influistert dat ik uitverkoren van het godsvolk ben. Wat ik vooral om me heen zie is onrecht en misbruik van vertrouwen, oplichting, onrechtvaardigheid. Niks geen goddelijk licht. Niks geen vlammetje boven mijn hoofd op Sinksen, vonkskes in mijn hart. Mij zal je niet geknield vinden in mijn eentje. Noch in huis, noch in de kerk. Noch samen met de andere seminaristen die zich als halve gekken in trance voor het altaar smijten en God om genade smeken.

Ik speel het spel van mijn opleiding tot priester puur om mijn ouders te plezieren en door te studeren. Voor papa die vast werk voor me wil. Voor mama, de ongeletterde kwezel die ik niet kwetsen wil. Eigenlijk voldoe ik totaal niet aan de voorwaarden voor een zogenaamd heilige roeping. Maar mijn religieuze leermeesters en zeloten hebben niks in de gaten. Zo verblind en afgestompt zijn ze door hun eigen ritualia. Niks geen genade. Niks geen asem van God. Niks geen zinderende zieltje. Alleen maar praktische overwegingen en overlevingstechnieken.

Dank zij de goede zorgen van de paster en de giften van mijn ouders mag ik naar het seminarie van Reims. Ik krijg er een stevige vorming. Zonder de dingen die ze me daar leren zou ik dit geheim testament nooit kunnen schrijven. Eerst moet je goed weten waarop ze hun leugens bouwen om er dan de fundamenten van onderuit te halen. Mijn vorming in Reims schenkt me alvast ook het nodige gezag om dat heel grondig en met kennis van zaken te doen. Ik handel volkomen vanuit mezelf. Laat je dus niks wijsmaken postume lezer van mijn testament. Noch hun ingebeelde duivel, noch Piet Béguin hebben er wat mee te maken. Béguin? Protestantse preker van Villers-le-Tourneur, dorp wat verderop. Naar het schijnt is hij eerst gevlucht naar Wallonië waar hij een tijd rondhing in Bois-Le-Duc om tenslotte weg te komen naar het gastvrijere Holland waar wel meer vrije denkers een onderkomen zoeken en er leven van lenzenslijperij.

Die Béguin was er me wel een. Verkondigde publiek met verve de zogenaamde mysteriën van het ware geloof. Lachte ze achter de haag allemaal weer weg. Ik heb Béguin een paar keer stiekem ontmoet. Zijn ideeën kon ik wel smaken. Sommige ervan hebben van mij een rationalist gemaakt.

De overste van het seminarie in Reims was Jacques Callou, kanunnik van de Notre-Dame. Grote weldoener van het hospitaal Saint-Marcoul. Wordt beschouwd als een van de vroomste en liefdadigste kanunniken van de eeuw. Hij was de mentor van Jean-Baptiste de la Salle. Die naam zegt u misschien niks? Als ik erbij schrijf dat hij de stichter was van de Broeders van de Christelijke Scholen gaat er misschien een kaarske branden. Een echte Reimsenaar Callo. Een goed man. Heeft me altijd in bescherming genomen. Hij vermoedde wel een en ander. Maar hij dekte het toe met de mantel der liefde. Een grote mantel had die man. Ik deed er nochtans alles voor om niet op te vallen en binnen de krijtjes van de seminarierituelen te kleuren. Niemand die kon vermoeden dat ik dan al de eerste atheïstische priester van hun gewijde geschiedenis worden wou. Alle walging die ik dan al voelde voor hun nepverhalen wist ik naar buiten toe perfect te beheersen.

Overigens was Reims wel een interessante plek om er voor ongelovige priester te gaan. Aartsbisschop Charles-Maurice Le Tellier was een geval apart. Privé: een varken zoals dat van Sint-Antonius. Een leven in weelde, zo luxueus als de roos in de kathedraal. Maar tegelijk was hij ook niet vies van de verlokkingen van ketterij. Bovendien was het seminarie van Reims een broeihaard voor de volgelingen van de Leuvenaar Cornelius Jansenius in hun strijd tegen de Jezuïeten. Zelf zag ik daar aldus in dat seminarie alleen maar twist en verdeeldheid. Omtrent de leerstelling van hun grote Kerkvader Augustinus. Omtrent de predestinatie van de goddelijke genade en de navenante redding. Bedrog. Dwingelandij. Ik heb het daar allemaal gehad. Daar, tussen de muren van hun uit de hand gelopen sekte groeide dag na dag mijn verontwaardiging om zoveel doelbewuste oogverblinding en boosaardigheid. Ik verwerkte echter alles in stilte en studeerde door. Ontdekte aldus de denkbeelden van René Descartes. Doorzag gaandeweg de lichtzinnigheid van de dingen die ze geloofden. Al hun vermeende vroomheid, hun eindeloos herhaalde preken, hun dagelijkse gebeden, hun urenlange dagelijkse en nachtelijke ceremonies, hun vunzige biechtvieringen kneedden mijn afkeer als vrij denkend mens. Hoe meer ik ze onderdrukte, hoe meer troost ik zocht en vond bij Descartes. Aldus stoomde ik mezelf daar klaar voor een leven als eerste atheïstische priester . Bevrijd van hun waanbeelden, hun machtsmisbruik en hun dogma’s.

(Roman. Naar de geschriften van Jean Meslier).
Ill. Jeroen Bosch.

BRIEFGEHEIMEN

2011-10-30T21:33:00.029+01:00

Beste Ignace ,

Na het droppen van meer dan 400 Belgische bommen op Libisch grondgebied ben ik blij dat de oorlog aldaar erop zit en het land bevrijd is van een dictator die nog niet zolang geleden in Brussel met zijn woestijntent, zijn Bond-bimbo's van bodyguards en met alle Belgische honneurs onthaald werd als bevriend staatshoofd. Al vraag ik me met een paar miljoen andere Europese medeburgers af of het de bedoeling was dat het nieuwe regime stoelen zou op de Sharia. Maar bon, daarover gaat het hier nu niet.

Afgelopen week ben je als secretaris van Minister Pieter De Crem na ommetjes langs Malta en Athene naar de Griekse Navobasis van Araxos gevlogen om er de terugkeer van ‘onze jongens in hun F16’ naar het vaderland toe te wuiven. Bedoeld vaderland is België, niet Griekenland. Begrijpe wie kan. Maar bon mogelijks werkte de GPS even niet. Goed, het hoort allemaal bij je job. Meegaan met je baas ‘op buitenlandse missie’. Of hem volgen voor een tournée générale in de 'Local Unique' op de markt van Ronse.

Voor dat uitwuifgedoe in het Griekse Araxos stapten bovendien in Melsbroek apart aan boord van een Embraer van Defensie: een vijftigtal Belgische verslaggevers plus die brave Edwin Ysebaert van het voormalig 'Eenzame Hartenbureau' ofzo. Kwestie van de eenzame harten onderweg te soulazeren allicht, met een schouderklopken hier, een bemoedigend woordje daar. Goed, we zijn als betalers van al die pret wel meer gewoon. Een delegatie van 400 man met Prins Filip naar China. Prinses Mathilde die voortijdig terugkeert voor het verjaardagsvieruurtje van haar toekomstige kroonprinses (‘ 't is een echt vrouwtje’). Koning Albert die heen en weer pendelt tussen Laken en de olijvenmarkt van Châteauneuf-Sur-Grasse. In den espace mag er dan wel geen ruimte zijn voor protocol, zoals prins Filip het ooit opmerkte in zijn legendarisch astraal gesprek met astronaut Dirk Frimout: in het luchtruim blijkt er voorlopig nog wel marge voor een hele peute gratis meevliegers.

Wat me ontgaat, is de reden waarom je het nodig vond hiervoor ook nog twee Ronsese perscorrespondenten naar Araxos te laten overvliegen. Rudi Vranckx ken ik als beëdigd oorlogsverslaggever. Jan Balliauw en Peter Verlinden ook. Dat ons geliefd Ronse in zijn lokaal perscorrespondenten-bestand maar liefst twee oorlogsverslaggevers telde, dat was me echt al die tijd ontgaan… En ik zeg er meteen bij om nutteloze commotie voor te zijn: het doet er me helemaal niet toe wie ze zijn. Het punt is hier namelijk niet dat ze een keer gratis - op onze kosten - meevliegen (hoe zou je zelf zijn), het punt is waarom jij ze meevraagt. Voor de media-marketing van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie? Ter verkondiging te Ronse van de bevrijding van Libië? Voor het goed gevoel bij de Ronsiese belastingbetaler dat zijn opcentiemen en zijn Diftar-belasting goed besteed worden? Ter geruststelling van alle Ronsenaars tuupe? Ten persoonlijken titel? Op onze kosten? Ja goe were, in Griekenland. Omdat ik vrees dat je me het antwoord op bovenstaande vragen schuldig blijven moet, rest me dan alleen nog deze ene ultieme pijnlijke vraag: toch niet voor je eigen mediatieke en politieke agenda als Ronsiese gekozene?

Kom me nu vooral niet vertellen dat de druiven te groen zijn en ik mijn achtbare lokale collega’s pennenridders geen pretreisje gunnen zoude. Wel integendeel, wel integendeel. Daarvoor hou ik zelf teveel van het getergde Griekenland, bakermat onzer bedreigde beschaving. Trouwens pretreisje… ’t Is maar hoe je dat bekijkt. Vertrek om zes in de ochtend en kere weerom tegen halfvijf. Een poretreisje misschien, maar een pretreisje is toch anders. Wat ik me bij dit alles dus echt afvraag, is wat de return kan zijn voor ’t nut van ’t algemeen en voor de Ronsenaars tuupe in het bijzonder. Als je het mij vraagt: Nietsmedaale. En 'n schiet moa noa nie duud, mei aal oa luud.

(Aan Ignace Michaux. Secretaris van Minister van Defensie De Crem. Gemeenteraadslid van Ronse. Voormalig Bommelskoning Ignace I. Cavalier Seul & Chevalier du Ciel van de Ronsiese CD&V.)

OVER LEVEN IN RONSE

2011-10-28T11:33:00.021+02:00

RONSE KOEST
AAWNOARDE BLOEST

Marijke Libert bezit één van de beste pennen van de Vlaamse journalistiek en is Aawnoarse. Als ze door De Standaard gevraagd wordt een verhaal te schrijven over de Ronde van Vlaanderen, krijg je inside van de bovenste plank . Marijke liep immers school in ’t Kloosterke op twee stappen van ’t Collezie waar ook ‘Woutie’ Vandenhaute zat en dat was toen al een straf pateeke. Reed leraren klem met onbuigzame argumenten in plat dialect en zonder plastronk op ’t mondeling examen. Marijke beschrijft heel veelzeggend hoe Oudenaarde gestadig groeide rond een as van sterkmakers als Woutie, Willy Naessens en burgemeester Marnic Demeulemeester. Naessens bezit (naast tientallen bedrijven) op den Aawnoardsen markt ook de vier P’s: Pomme d’Or, Parma, Priorij van Elsegem en Pagora. Terwijl Woutie zich van aanbrenger in Morgen Maandag ontpopte tot grote mediatycoon en onderwijl ook de Ronde in zijn portefeuille mikte heeft Marnic als hardwerkende jongen van de rand ( ergens tussen Moater, Waalden en Nederienoame) de thuisbasis Oudenaarde gaandeweg haar glorie geschonken. Eerst haalde hij daartoe het Centrum van de Ronde binnen dan de Ronde zelf.

Jarenlang hard aan doorgewerkt, vertelt hij me in het Congrescentrum Glorieux in Ronse waar hij als een sportieve ‘winnaar’ de presentatie van de 'Grote Prijs Mario De Clercq' komt bijwonen. In aanwezigheid van alle goden van het wielrennen. Plus de koning van het urenlang (uit je nek) lullen Michel Wuyts.

Marijke Libert in haar verhaal: ‘Aawnoarde. Deze stad die zich wat hautain tegen de Scheldeboorden opgooit, met haar skyline van gotische torens, haar kantwerk van kantelen, haar trapgevels en steunberen…’ En Marnic die van den arrivee aan den Donk een Champs Elysées in het klein wil maken. On peut toujours rêver.

Zoveel mag ons door dit verhaal als Ronsenaars duidelijk zijn. Aawnoarde heeft aan Woutie ne ferme peetie. Aan Willy een Golden Holding (GH) en Marniekie is genen wietie. We kunnen er als Ronsenaars nog wat van opsteken. Wie zich geroepen voelt de komende decennia Ronse de grandeur van weleer te geven, zal geweten hebben hoe het werkt.

Onze eigen Woutie hebben we al: Luckie Vandenabeele van Ronse Koe(r)st. Een geweldige pen om Ronse te promoten hebben we ook al klaar zitten, bij Knack.Be met uitlopers naar 'De Morgen' en 'Terzake'... Nu nog de Willy overtuigen dat de stoesie vaan Ronse ook een schone plek wordt om te investeren. Voor een Pomme d’Amour. Een Pomme d’Api. Een Pommerol. En een Pommelé.

* Uitstraling, intrinsieke klasse en kennis van zaken lijken Patrick Boel, de nieuwe zonechef van de Ronsese politie, niet vreemd. Zo komt het me voor bij een eerste kennismaking. Voor alle duidelijkheid: tijdens een korte informele babbel in het congrescentrum. Ziet Ronse best zitten, zo vertelt hij me. Wil hier ook komen wonen. Zo mag ik het graag horen. Welkom in Ronse. Geweldige stad. Lieve, hartelijke mensen. Hij is Waaslander, van Sint-Niklaas. Pendelt nu nog even naar het Brugse (als ik goed geluisterd heb). Maar wil dus best wel zo snel mogelijk Nieuwe Ronsenaar worden. Bijna zestig politiemensen voor het Ronsese korps waarvan hij de kersverse leiding krijgt, is te doen. Al kan er natuurlijk altijd wel eentje bij. Meer blauw op straat moet kunnen door het wegwerken van de paperassenberg en de verlichting van adminstratieve taken. Klare visie die overigens perfect aansluit bij wat de regeringsonderhandelaars in Brussel daarover federaal ook vinden.

Onze eigen Woutie hebben we al: Luckie Vandenabeele van Ronse Koe(r)st. Een geweldige pen om Ronse te promoten hebben we ook klaar zitten, bij de Knack.Be. met uitlopers naar 'De Morgen' en 'Terzake'... Nu nog de Willy Naessens overtuigen dat de stoesie vaan Ronse ook een schone plek voor voor een Pomme d’Amour. Een Pomme d’Api. Een Pommerol. En een Pommelé.

* Van die federale onderhandelingen gesproken. Paul Carteus van de NV-A meldt me dat hij een open brief heeft geschreven aan Di Rupo en aan de onderhandelaars van hun Vlinderakkoord. Carteus vindt dat de faciliteiten moeten afgeschaft worden. ‘Maar ze steken daar liever het hoofd in het zand. Wij willen werk maken van een gastvrij, warm en Vlaams Ronse. De gevestigde en nieuwe Ronsenaars zullen hier met respect voor elkaar hun plan trekken en ondanks de onderhandelaars Ronse opnieuw uit het dal halen'.

Uit het dal? Zitten we hier dan niet goed misschien in ons dal? Mei duzend leuchtsies in de naacht? Veel mooier dan die Champs Elysées van Aawnoarde. Mijn gedacht.

(Blogboek van de Renaixance)

OVER LEVEN IN RONSE

2011-10-26T16:03:00.027+02:00

VOLHOUDER VAN DE EEUW

In haar patriciërswoning aan de Wijnstraat heeft Zuster Magdaleen voortaan een Lifetime Achievement Award van Unizo en JCI op de schouw staan. Naast haar collectie flacons van Mademoiselle Chanel. Gekregen – de Award, niet de flacons - uit handen van haar goede vriend ‘Lucsken’ (burgemeester Dupont) voor haar jarenlange Werken van Barmhartigheid op de Wuthering Heights van Hogerlucht. Haar lifetime-oeuvre hangt daar in de kliniek nu al vereeuwigd te wezen in schone glasgarnituurkens van Jan Leenknegt. Onder een zee van Mobistar-antennes en zoemende aircoblazers.

‘Green City’, gevestigd in een deel van de voormalige fabriek Van Grootenbruul, krijgt zeer terecht de Award als Starter van het Jaar. Een wonder wat je zoal kan doen met een stuk textielfabriek van toen. Green City. Prachtige naam overigens, in een groene parel als Ronse.

‘Devan Chemicals’ krijgt de Award voor de ‘Innovatie’. Wie de heel alerte inzet van de zaakvoerders Rudi & Patrice kent (ook voor de industriële vernieuwing in Ronse), kan dat alleen maar zeer verdiend noemen. Idem voor ‘Spiers Slaapcomfort’ die met zich met zijn al zoveelste totaalverbouwing aan de Rooseveltplaats Investeerder van het Jaar mag noemen. Het geheel der uitreikingen ging gepaard met een Wried Schuune Fieste van heel nijver Ronse bijeen, in het schitterend Domein Sint-Hubert. Allemaal zeer gartelijk gefeliciteerd. Zoals ze in Get Hoddelijk Monster op zondagavond zeggen zouden.

Vakmanschap van vader Marcel op zoon Michel De Meue. Een uniek verhaal van groei en volharding in het Ronsese bedrijfsleven .

Jammer dat er (nog) geen Award bestaat voor de Ronsiese ‘Volhouder van de Eeuw’. 'Precisie Mechaniek Ronse' (PMR) mag zich in dat geval terecht het alleroudste en tegelijk systematisch innoverende bedrijf van Ronse noemen. PMR bedient het hele bedrijfsleven al sinds mensenheugenhis op zijn wenken met tal van spitstechnische onderdelen. Vakmanschap van vader Marcel op zoon Michel De Meue. Een uniek verhaal van groei en volharding in een lange succesvolle familiale geschiedenis is het. De Award van deze eigenzinnige blog daarom helemaal voor jullie, Marcel & Michel.

Start spreading the news: Knackjournalist Simon Demeulemeester komt terug naar Ronse! Weze het voor even. Als pannellid op een gespreksavond over veiligheid en leven in Ronse. Als ervaringsdeskundige, mijn gedacht. Behalve de jonge Nieuwe Gentenaar met de scherpe pen ventileren ook Elisabeth Meuleman (Vlaams Parlementslid van Groen!), Wouter Stockman en Gregorio De Groote (Groen! in Ronse) en breakdance-instructeur Ayoube Ebouya hun visie op een leefbaar Ronse in 2020. (Vrijdag 18 november om 20 uur Local Unique Grote Markt 25. Meer info 0477 98 03 14).

Apropos Groen! en SP.a gaan in Ronse volgend jaar weer samen naar de verkiezingen. Groen is gelijk nen pastèque: Groen van boaten, ruud van bienen.

Ondertussen besnuffelen kopstukken van Open VLD en GBIC mekaar bij een pannenkoek met suiker ter hoogte van de Bosredestraat. Hemelsblauw kleurt de hemel boven Louise-Marie.

Bij CD&V komt ‘aliest ien eurde’. Communicatiestrategen bestuderen er momenteel geschikte slogans voor de gemeenteraadsverkiezingen. Voorzitter Verstichel Leeeooo! zal er nog harde noten dienen te kraken. Er wordt daar nog even geaarzeld tussen:

‘Zwijgen dat ge zweet’
‘Wat niet weet, niet deert’,
‘Niks is sterker dan de stilte’
‘Tuupe Vuir Mien Booze’
‘En Ieke en Ieke en Ieke.’

(Zoude Cannau, den bunenmarchand in 'Tavi Buirmiester', in aanmerking kunnen komen voor de Award van Ronsiese Rariteiten en Beesten Sjantuir de Sjarme? ‘k Zeege daat en ‘k zeege niet).

Het gerucht dat Zuster Magdaleen al is aangezocht om de lijst van ‘Lucsken’ te duwen en daarna Pol Kerckhove te verdrijven van de top van het OCMW, is niet meer dan een wat rare droom van een wat rare bunenmarchand.

(Blogboek van de Renaixance).

NEN NIEVEN DAAG

2011-10-25T13:42:00.015+02:00

3.

Niks dan Trage Wegen had Ronse Stad toen. Totale verkeersluwte was het. Schaarste van voituren. Monsieur l’Abbé in opwaaiende zomersoutane op zijn kletterend Puchke onderweg naar de Patronoejze. Een wever op zijn Zundapp. De boekhouder van de schoenfabriek in zijn pruttelende Prinz NSU.

Om het halfuur zie je wat beweging in The Streets of Ronse. Bloedhete hondsdagen. (In zijn stek aan Ten Hole zou Hugo Claus dit een pleonasme noemen). Met het hart op zak en je tong op je onderlip kijk je uit naar ‘Woof’ met paard en veesch gedroejden Crême à la Glace. Of dan de meneer van La Renommée met het haar van zilver de beige 'kiel' en de toeter van goud.

Een boer - onderweg naar Boddin ‘om noegoost’ - dokkert 'mei zien oele' over de kasseien, stopt pal voor je rubberbal. Een seigneur in Studebaker knalt hem (de bal niet de boer al zou hij durven) even later achteloos aan flarden. Het is onze eigen schuld, beweert hij. Terwijl hij de handgebreide halve rij-handschoenen van bij Samdam in de Peiperstroete over de vingers ajusteert.

(Denkt hij misschien dat hij Olivier Gendebien is en met zijn stoefkar in de Mille Miglia zit? In Liège-Sofia-Liège? In de Rallye de Monte-Carlo?)

‘La racaille Renaisienne, mademoiselle Germaine’.
‘Stroetlupers, cher Edouard.’
‘Des moins que rien”.
‘Wierkvook.’

We verdienen niks beter. En dat balleke van ons: ‘Gepiekt zeikers?’

Geen haar op zijn gegomineerde kop dat eraan denkt ons te vergoeden. Kaatsen dan maar. Tegen de muur van de Précision Mécanique. Trage Wegen?

15u: Een Ondine Renault.
15u40: Een Triumph Herald.
16u10: Een Ford Anglia.
16u30: De Malander in zijn rooie Sumbeam onderweg naar de Patria.

Martial Van Hasselt als lokale Antony Quinn in zijn nieuwste demonstratie-limousine van General Motors. Op naar de Cambrinus. Urbain Van Habost die van onder zijn beau chapeau reclame ‘beuroot’ voor Tic Tac Pontiac.

Wim Van Est
na zijn val in den Tour:
Zijn hart stond stil.
Zijn Pontiac tikte nog.

Het mijne, mijn jongenshart staat stil voor de circusartiest van Cirque Pinder (spreek uit: Paindeir). In de sterrennacht balanceert hij op een paal aan de Royerslaan. Il Silenzio.

‘Gilles Margaretis présente!’
‘La Piste aux Etoiles!
‘Ce soir à Renaix!’

Olifanten. Dwergen. Een slangenvrouw.

‘Des Marwabouts d’Afwique’.

Steerekies van Ronse. Die ene waant zich op de Boulevard du Quatre Mars Mylène Demongeot, in haar quincaillerie van Paco Rabanne . Schudt met al wat ze aan haar lijf te schudden heeft.

In de Familia gaat de Rode Zee voor je open, in de Concordia een zee van blute petsies. Kuifje is dan nog een stripheld van papier. Trekt met Haddock naar de Kongo. Mag er de negerkes nog negerkes noemen zonder voor het tribunaal van Den Haag te worden gesleept vanwege misdaden tegen de humaniteiten. Je houdt je adem in voor de boten van Kroetsjev. Je treurt met Jacky om de dood van John en de hulpeloosheid van John John. De Keizer van Herentals is je god. Ook al onderschat hij het vals plat van de Glorieux . Je vindt Jeannine Anquetil elegant in haar imperméableken van Marvan . Willy Vannitsen en Willy Bocklandt zijn je tweede keuze-helden. Maar de mooiste van allemaal is toch Felicé Dzimondi. Later zal je hem laten vallen in je idolengalerij voor Gianni Motta.

Ronse vindt dan al zijn eigen Ronde van Vlaanderen uit, als jaarlijks wielercriterium. Wouter Vandenhaute kijkt dat allemaal af van Raymond Vandeputte. Onze Peetvader van de koers. Onze Goddet. Onze Lévi(a)than. Zo machtig dat de nieuwe jonge God Merckx zijn bloemekee nièt tot bij zijn Claudine aan haar frietpot brengt. En ook niet bij Célie Dehaene, maar recht naar de kliniek bij de Zuster Zonder Arm god hebbe haar ziel.

Motocycletten denderen door de Prinskouter. Achter ’t Park Lagache aan een café hangt een kartonnen bordje met erop in uitgelopen inkt:

‘Interdit Aux Nord-Africains’.

Navraag in de wereld van de volwassenen om je heen leert je

‘DA SJAROO MARTOO DE MAUREN HEIT BOATENGESMETEN EN DAN DIE MEESENTREEKERS NIE MOETEN POAZEN VAN HIER NOA WEIRE BIENEN TE KOMEN ZWEIVEN OOP HEUR TAPOATEN.’

In de Canterbury aan het station laat je een lilakleurige dikke sjiekleete uit de glazen sjiekenbak rollen. Je tikt Ramona in op de Wurlitzer. Aan de overkant wordt de waard aan flarden geschoten. Ronse is dan al een geweldige stad. Altijd wat te beleven. Ik zweer het je.

‘Nen Nieven Daag.’
'En ’t kloert ien Ronse;

5OO.OOO.

2011-10-24T11:21:00.007+02:00

Wie hij of zij is, daar heb ik het raden naar. Hij of zij bracht in elk geval zo net het 500.000 ste bezoek aan mijn blog. In die ene klik dank ik al mijn lezeressen en lezers om zoveel onverwachte fideliteit.

Dank zij jullie allen kan ik de passie voor de pen, die ik mijn leven lang al koester, hier intact en vrij houden.

Blijven schrijven dus. Altijd voort. Ver van alle denkbare en ondenkbare vervlakkende en vermalende systemen, literatuurmandarijnen en papiermarchands die het vrije schrijven altijd wel op de een of andere manier in de weg staan.

HET TESTAMENT

2011-10-24T10:26:00.016+02:00

3.

Drie manuscripten laat ik na. Van 366 vellen elk. Een ervan leg ik neer op de griffie van Sainte-Ménehould bij Grootzegelbewaarder Chauvelin. Een ander bij vicaris Le Bègue in Reims. Het derde ligt veilig bij notaris Leroux van Mézières. Dit testament draag ik op aan jullie allen, mijn dierbare parochianen van Etripigny en Balaives.

Misbruik van vertrouwen.
Kwade trouw.
Boosaardigheid.
Ijdelheid.

Ik heb het allemaal gehad en gezien. Mijn leven lang heb ik gezwegen. Nu spreek ik tot jullie vanuit mijn dood. Ik wil dat dit testament mijn postuum getuigenis wordt van al het onrecht dat jullie is aangedaan. Als ik mijn leven lang dit beroep van pastoor heb uitgeoefend dat helemaal haaks staat op mijn ware gevoelens, dan was het niet uit hebzucht. Ik heb gewoon gedaan wat mijn ouders van mij verwachtten. Maar wat mijn eigen diepe waarheid betreft, die had ik al veel eerder onthuld, had ik dat kunnen doen zonder daardoor op de brandstapel te belanden en mijn levenswerk onderbroken te weten. Ik neem jullie nu tot mijn getuigen. Ik heb mijn parochies altijd naar best vermogen gediend. Ik heb al diegenen veracht die lachten om jullie goedgelovigheid maar ondertussen zelf grof geld neerlegden om hun zogenaamd zieleheil met gebeden af te kopen.

Vandaag vervloek ik hen. Ik blameer het diepe hautaine misprijzen waarmee ze zich vetten op uw zweet en uw miserie en u uitlachen voor het bijgeloof dat jullie koesteren. Bovenal haat ik hun onstilbare hebzucht, het genoegen dat ze erin scheppen u dom te houden. Ze zouden zich dienen te schamen om hun eigen vadsigheid in plaats van uw goedgelovigheid in stand te houden en te bezigen voor hun eigen weelde. Uw lijden heeft me beroerd. Hoe vaak heb ik me er gewoon vanaf gemaakt als jullie pastoor. Knap lastig was het om al die jaren mijn smikkel te houden. Om te doen alsof ik echt jullie diepgelovige paster was. Neen dus.

Toch heb ik geprobeerd u allen waar ik maar kon zoveel mogelijk los te wrikken van de kwezelarij. Zo min als mogelijk heb ik het met jullie over hun mensonterende dogma’s gehad. Ik had geen keuze. Om de schijn van mijn priesterschap hoog te houden en ondertussen ’s nachts mijn ware levenswerk in alle stilte te kunnen neerpennen moest ik het zo wel aanpakken. Ik kan u verzekeren dat ik het er zeer moeilijk mee had om ondertussen overdag naar jullie toe al hun zogezegd geopenbaarde leugens te preken die ik diep in mijn hart doorprikte en haatte. Misprijzen had ik voor mijn zogeheten roeping. Voor al die bijgelovige onzin, hun rare rituelen over wijn die bloed worden zou, hun zogenaamde erediensten, hun belachelijke zogeheten sacramenten. Vooral wanneer er op feestdagen al die poespas bijkwam en er extra werd ingespeeld op uw vroomheid en goedgelovigheid had ik het moeilijk. Wel duizend keer heb ik toen op het punt gestaan alles voor u uit te schreeuwen en hun Grote Leugen te kraken. Doch bovenal liet ik me leiden door de vrees dat ik hiermee mijn levenswerk overboord zou kippen.

Ik heb dan maar gezwegen tot mijn dood. Nu spreek ik volkomen vrij tot u vanuit mijn graf. Walgen doe ik. Van al hun misdaden tegen de mensheid. Van al hun onrechtvaardigheden in naam van hun grote onzin. Huiveren doe ik. Voor hun al hun zever over hun zogeheten mirakelen, hun heiligen en hun engelen, hun Nostradameske prietpraat. Over de horror van hun hel en hun hororverhaal over de Apocalyps en het einde der tijden.

De minnen en moeders van mijn parochie vouwen de handjes van hun peuters om hen te leren bidden tot God, dat monsterachtige hersenspinsel dat ondertussen al hun andere gestorven ongedoopte pasgeborenen voor eeuwig zou laten branden en wegkwijnen in de hel. Walgen en huiveren doe ik, voor zoveel onzin.

Naar de geschriften van Jean Meslier.
(Ill.: Jeroen Bosch.'De Kruisdraging').

OVER LEVEN IN RONSE

2011-10-21T14:24:00.012+02:00

DE WOELEN WIEG

Het gebeurt niet vaak dat ik het eens ben met Erik Tack, grote Ronsiese Roerganger van het Vlaams Behang. Traditiegetrouw zijn we het, bij wijze van folkloristisch entertainment en couleur locale , roerend oneens omtrent datgene waarvan we beiden op totaal contradictorische manieren heel veel houden: ons geliefd Ronse: à travers les ages et les nuages.

Dus moet ik er vandaag van profiteren om een opmerkelijk voorstel van hem te vermelden in de eerste notulen van mijn blog-journaal dat ik hier op regelmatige tijdstippen bij leven en welzijn hoop vol te houden tot aan de gemeenteraadsverkiezingen. Kwestie van er wat Ronsiese ambiance in te houden. Zeker nu mijn jonge pennenmaat Simon Demeulemeester van de Knack.be naar Gent is verhuisd, Jonathan Jouret Pompier van Ronse wil worden en de VRT zich bezighoudt met degoutante geweldcultuur ter hoogte van Sirte.

Erik Tack wil namelijk dat de straatnaamborden van Ronse voortaan ook een Ronsiese verwijzing krijgen. Hij wil hiermee het Ronsies redden van de ondergang. Volgens hem gaat het Ronsies immers samen met Tavi, het Davidsfonds, de wietenk, de karikaulen meegesleurd worden in de opgewarmde soep van onze geglobaliseerde planeet. Hij heeft daar misschien een pu(n)t. Daarom hier alvast een paar suggesties voor een Ronsiese GPS (Gemienteloake Positie van oes Stroeten).

Trompe. Vies. Kloef. Wieten Muur. Groenen Buum. Bauvenoop den Huutond. ’t Gangskie. De Stienbreuge. ’t Klien Moertsie. Huugerleucht. Pessemiersbreuge. De Stauk. De Schuidekouter. Cambiedse Voaver. De Voalhuup. Den Trieburie. De Poepestroete. ’t Gazemeiterstroetsie. De Prinskouter. De Woetermuiliestroete. ’t Park Lagaasj. De Kroassies. De Poeters. De kliene Maroave & de Gruute Maroave. De Stoesiestroete. De Pierenei’n. De Kiermuikstroete. De Kloape. Wietentaak. ’t Schavoert. d'Oerme Kloerenstroete. En, speciaal om Tack zelf als indiener van het voorstel op zijn wenken te bedienen: De Saaroo Vandenduurenstroete.

Om hem en de lezer echter meteen de illusie te ontnemen dat ik hierbij ook de rest van zijn cultuurpessimistische gedachtenkronkels tot mij nemen zou: dat hij er ook maar niet aan denken durve de Walenweg in het Ronsies te vertalen als De Woelen Wieg. Of er volgt sebiet een klacht. Bij de Vaste Commisie voor Idiomen.

(Blogboek van de Renaixance)

'T KLOERT IEN RONSE

2011-10-19T18:39:00.007+02:00

RONSENAAR NICOLAS PROVOST WINT FILMAWARD

Ronsenaar Nicolas Provost is op het Filmfestival van Gent gelauwerd als jong Vlaams filmtalent met de Jo Röpke Award. Provost krijgt de prijs voor zijn langspeelfilmdebuut "The invader"die vanaf 23 november te zien is in de Belgische bioscopen.

De film vertelt het verhaal van een Afrikaan die in zijn zoektocht naar een betere plek in de wereld terechtkomt in Brussel. Hij begint als een sociaal-realistisch migrantendrama, muteert tot erotische thriller en eindigt als misdaadpastiche .

'The invader’ is een van de drie Belgische films in competitie op het Filmfestival van Gent. De hoofdrollen worden vertolkt door Issaka Sawadogo ('Swooni') en Stefania Rocca ('The talented Mister Ripley'). Topmodel Hannelore Knuts krijgt een prominente rol in de proloog waarin een Afrikaan aanspoelt op een naaktstrand. De Belgische première van 'The invader' wordt overschaduwd door het plotse overlijden van de Congolese-Belg Dieudonné Kabongo. De 60-jarige acteur is vorige week dinsdag overleden tijdens een voorstelling in Jette.

'Jammer dat hij The invader' nooit heeft gezien', aldus Nicolas Provost over het plotse overlijden van Kabongo. De acteur vertolkt een van de bijrollen in 'The invader'.

Nicolas Provost studeerde in 1994 af aan de academie in Gent. De laatste twee jaar van zijn studies verbleef hij als uitwisselingsstudent aan de academie van Bergen in Noorwegen, waar hij experimenteerde met video. Nadat hij was afgestudeerd bleef hij nog acht jaar in Oslo, waar hij werkte als illustrator, grafisch ontwerper en kunstregisseur.

Papillon d'Amour

Vanaf 1999 legde Provost zich weer toe op het maken van films. Verschillende werken werden wereldwijd uitgezonden en getoond op kunsttentoonstellingen en filmfestivals, waar hij meermaals in de prijzen viel. Zo werd hij meermaals geselecteerd voor het Sundance Film Festival, waar hij telkens een eervolle vermelding kreeg voor 'Papillon d'amour' in 2004 en 'Suspension' in 2008.

'The Invader' is zijn eerste langspeelfilm. Dit debuut werd onder meer geselecteerd door de Filmfestivals van San Sebastian, Venetië en Toronto.

NEN NIEVEN DAAG

2011-10-17T13:49:00.011+02:00

Bij bosjes en trosjes duiken mijn schoolmakkers ‘vanop den boaten’ ruim voor beltijd op aan het fietsrek tussen de roestige bollen van het nep-Atomium en de van God verlaten Grot der Mirakelen. Het Atomium dient te dienen om de Expo ’58 postuum nog wat extra couleur nationale locale te verschaffen. Gruwelijk gedrocht met anorexia ten opzichte van het origineel. Bijna zo erg als de ‘Penis van Oudenaarde’ aan het rondpunt naar de nieuwe finale van het VIP-circus van Flanders Classics.

Recht vanuit de heuvels rond Ronse komen ze gefietst mijn maats. De rug gekromd boven het stuur. Briek Schotte in jongensversie. Rapper dan de bus die van Leupegem en erger komt. Sneller dan de plomp voorschuivende Dodges, Chevrolets, Buicks en die ene Cadillac Corniche die uit de namaakkastelen boven Ronse nonchalant komen voorglijden en elke ochtend de hele Collegebuurt wat komen voorliegen met hun droom van chroom. Daarbij nu en dan aandacht opeisend voor de vers verworven weelde met een paar extra cilinderstoten in point-mort. Voor elke cilinder meer worden een wever en zijn geliefde ‘picurière’ in de chomage geduwd.

Blozen doen ze mijn schoolmaats onder hun purperen passe montagne, zoals de handgebreide bivakmutsen dan nog onschuldig heten. Ik schrijf u hier over een tijd voor de 28 doden zonder daders van de Bende van Nijvel. Snottebellen snotterend. Niezend. Hoestend. Proesterend. Half bevroren. Kriekegezond. Niks kan hen deren. En al zeker de kille ochtendmist niet die nu in lage slierten over Kruissens en Kwaremont hangt, die hen in de afdaling het zicht belemmert op de camion van het slachthuis. Noch de gladheid van de botte stenen van de binnenstad in this deep dark december. Met Sinterklaas op zijn treinje alreeds wederom in de vitrine van Chaussures d’Isegem. Nous sommes bien à Ronse, une fois.

Hun begroeting op de schoolkoer varieert van een profijtige zeer ingetoomde ‘Jooh gaasten’ tot een zichtbaar verveelde ‘Ho zekere?’ Of een: ‘Allee veruit me zijn hier were ie-jen Roonse’.

Gevolgd door de diepste zucht, in het beste geval.

Andere stijl alvast dan de extraverte Walen met hun smile van hier tot in Montreuil-Sous-Bois en hun onveranderlijke: ‘Salut Stéphane, ça va biloute?’.

De dorpen van de Vlaamse Ardennen zijn dan nog echte dorpen. De kunstenaars hebben er nog geen Montmartrekes van gemaakt. Een neerhof is dan nog een gastverblijf voor echte kiekens, geen Bed & Breakfast voor luxe-kippetjes van TV5. De boer komt alleen naar ‘’t stad’ als hij in De Ronsenaar zijn teveel aan volle vaarzen en jonge geiten kwijt wil.

Mijn speelkameraden op de schoolkoer komen van Kwaremont en Zulzeke, van Louise-Marie en Nukerke. En verderop van Schorisse en Maarke-Kerkem. Hun zware carnassière - we hebben allemaal hetzelfde model van de GROTE TERUG NAAR SCHOOL ACTIE! uit de Nopri op de hoek Markt en Peperstraat– hangt scheef en wankel vastgeklikt met rekkers, halverwege de zijkant van hun bagagedrager. Als je niet uitkijkt, krijg je zo ’n elastiek als boomerang tegen je wezen gekletst. Kan je om een nieuwe bril bij de Opticien van de Ziekenbond in Ons Huis aan de Wijnstraat.

Een boekentas heet dan nog carnassière. In het Ronsies valt het accent weg. Carnassiere. Het woord cartable is voor snobs. Wordt alleen gebruikt door onze leraar Frans, als instinkertje bij thema’s. Boekentas? Carnassière. Nee meneer. Dat is een weitas.

Blozen doen ze mijn schoolmaats onder hun purperen passe montagne, zoals de handgebreide bivakmutsen dan nog onschuldig heten. Ik schrijf u hier over een tijd voor de 28 doden zonder daders van de Bende van Nijvel.

De jongens van de buiten houden van Ronse, wij houden van hen. Zonder hun aanwezigheid op de schoolkoer zou een matchke sjotten hetzelfde niet meer zijn. Wij hebben de grootste muilen, zij de hardste sjotters. Wie een bal tegen de ketel ontvangt, krijgt er de hele sterrenhemel cadeau bovenop tot in de laatste les voor vandaag, Griekse grammatica. De hardste sporters. De beste fysieke conditie. Maar nu en dan spelen we Ronse-Oudenaarde en presenteren we de rekening. Wij zijn dan misschien tamme stadsmussen maar trop is teveel: 2-0. Ha bon.

We hebben geen asem, beweert onze turnleraar. Kijkt maar eens naar die jongens over de bok en op de balk. Zelf kijken ze als eliteturners ondertussen stiekem naar ons op. Heeft alles te maken met de nabijheid van onze verboden cinema’s, vermeend wild nachtleven, bereikbare meisjes van de Sancta. Een grote luchtbel is het allemaal, al beseffen ze dat niet en wij evenmin. Ondertussen persen zij de lucht uit onze bel in hun longen, worden er sterker van. Wij wentelen ons kwetstbaar en broos verder in zelfgenoegzaamheid en kunstmatig opgeklopte weelde. Zoveel beter dan de rest in alles, denken we. Dan komt de fusie van hun dorpen. Worden zij grootstad. Blijven wij achter als bange stadsmusjes. Verweesd en verloren, tjilpend op de prikkeldraad tussen twee culturen.

‘Nen Nieven Daag En ’t kloert ien Ronse'.
Copyright Stef Vancaeneghem
Illustratie: Jacky Stockman, de Zorro van Anderlecht.
Michel Provost.

BLOG NOTE

2011-10-15T09:12:00.000+02:00

CHARTER VOOR RONSE

2011-10-13T18:39:00.019+02:00

NA ZINDERENDE ZONDAG 9/10/11: WAT NU?

'TUUPE VUIR RONSE' is een Onafhankelijke Alliantie van en voor allle Ronsenaars en niet-Ronsenaars die van Ronse houden en samen willen gaan voor de Renaixance van een gastvrij tolerant en taalhoffelijk Ronse Stad met Uitzicht op de wereld van nu en morgen, partner van de Eurometropool Lille-Tournai-Ronse-Kortrijk.

De alliantie (die alleen al op Facebook als groep meer dan 1300 leden verenigt) wordt gedreven door het vertrouwen in de toekomst van Ronse. Het is aan de bestuurders van Ronse om uit te maken welk wettelijk (taal)kader ze daartoe willen maar het is aan hun kiezers, dus aan elke Ronsenaar individueel, om te bepalen wie ze daartoe mandateren en om wat te doen.

Voor de a-politieke alliantie 'Tuupe vuir Ronse' zelf primeren vanuit de vrijheid van opinie van eenieder vooral de veiligheid, de vredige verdraagzaamheid en de oprechte taalhoffelijkheid.

Tuupe vuir Ronse is vandaag het constructief gemeenschappelijk Ronsies draagvlak van waaruit de Ronsese bestuurders en trendsetters onze geliefde stad dag na dag, step by step beter en (nog) mooier maken.

'Tuupe vuir Ronse' doorbreekt het doemdenken met een a-politieke - maar daarom zeker niet minder maatschappelijk relevante - nooit eerder geziene golf van vastberaden Ronsies voluntarisme

BLAUWDRUK VAN HET
CHARTER VOOR RONSE

° Maximale veiligheid voor alle Ronsenaars.
Thuis, op straat, in de bank.
° Gastvrije maar klare afspraken met eenieder die in Ronse komt leven en
een (opr)echte dialoog daarover met de nieuwe Ronsenaars.
° Een fraaie, serene en propere stadskern.
° Dringende aanpak en relance van het winkelcentrum in de binnenstad.
° Doorsteek van Markt tot Marktje.
° Renovatie van het ‘Oude Vrije’ met vrijwaring van ons mooiste erfgoed.
° Zinvolle herbestemming van de Oude Sint-Martinus.
° Respect en zorg voor het duizendjarige Fiertel-Werelderfgoed.
° Ronsies STOP- Plan: vlotter en veiliger verkeer voor Stappers, Trappers,
Openbaar vervoer en Personenvervoer.
° Taalhoffelijke stad, correcte invulling van het wettelijk taalstatuut.
° Ronse als partner van de Eurometropool Kortrijk, Tournai, Lille.
° Verdere onsluiting.
° Stadsvriendelijke industriële en ambachtelijke ontwikkeling.
° Permanente druk op en dialoog met alle Ronsese gekozenen zonder uitzondering opdat ze steeds het algemeen belang van alle Ronsenaars doen primeren boven extreem populisme, electoralisme, eng partijpolitiek cliëntelisme, persoonlijk politiek carrièrisme en eigenbelang.
° Permanente promotie van ons geliefd Ronse buiten de stadsgrenzen.

Deze lijst is niet beperkend. De blauwdruk van dit 'Charter voor Ronse' wordt nu na het succes van 'Zinderende Zondag 9/10/11' de komende weken verder uitgewerkt en verfijnd. Tuupe!

TUUPE VUIR RONSE

2011-10-13T16:17:00.006+02:00

BELEEF HIERONDER
DE HERGEBOORTE
VAN ONS GELIEFD RONSE

Optocht Geweldig Ronse 9/11/2011 from Conrad Deblauwe on Vimeo.

DIT IS HET BEGIN
NU DOORGAAN
LEVE DE RENAIXANCE
TUUPE VUIR RONSE.

NEN NIEVEN DAAG

2011-10-13T10:52:00.019+02:00

Van geluk mocht ik spreken dat ik de oorlog niet had gekend. Zou ik me wel zonder al die poret smijten op wat de pot schafte. Tot mijn puberteit was ik totaal-vegetariër avant la lettre. Ik walgde van de mergpijp die ik dobberen zag in de vetogen van de ketel. Het kleinste stukje vlees dat ze stiekem in mijn kroketten draaiden pitste ik eruit. Duwde ik onder tafel in de natte muil van Youki onze hond die hierdoor helaas later op de dag weer van de tapijtklopper krijgen zou vanwege overvoeding en onzindelijk gedrag op het parket van de veranda.

Zelfs de préparé van de Charcuterie Ardennaise kotste ik er weer uit: diep in de besloten tuin van onze thuis aan de Steenbrugge verdoken achter het rood-witte duivenhokje van steen op zijn onnozele paal van beton.

Hoe durfde ik de heerlijke spijzen die ons door de milde hand van God werden geschonken zo ‘vermuussen’? Wist ik wel wat een kilo préparé kostte? Had de missiepater me niet verteld dat er in Katanga kindjes waren die al blij zouden zijn met mijn ieketiezen voor de karpers van de Durenne? Wist ik wel dat ik niet meer groeien zou zonder vlees?

Dat laatste vond ik een slag onder de gordel. Uitgerekend nu ik ’s avonds in bed van alles in sneltempo tot groei zag komen onder mijn verhaal van Guust Flater. Net zoals mijn maats van het College wou ik kunnen meepraten als ze weer eens de statistieken van hun prestaties evalueerden. Net zoals mijn maats wou ik op de schoolkoer overleggen wat we erover zouden vertellen aan de geilaard achter die gaatjes in zijn biechtstoel. Hoe gek we hem zouden krijgen met onze verzonnen verhalen. Hoever we hem tot de waanzin van zijn verlangens drijven zouden. Kilo’s préparé nam ik van dan af tot mij. Met Pickles van Blackwell en pikante Engelse saus.

Ik weet niet of het er nu nog staat in de tuin van het huis aan de Steenbrugge, het duivenhok van grootvader. Ik heb er nooit duiven zien vrijen zoals ik ze hier nu deemoedig buigend voor mekaar bezig zie bovenop de treurwilg vanuit mijn schrijfkamer op Broeke waar de puien nog immer kwaken en de mensen van het Buurt Informatie Netwerk waken. De duiven van toen zaten meer te konkelfoezen op het dak van het fabriekje van Léon Dedonder ernaast. Het belachelijk huisje was hen te min. Of ze zaten van hun bekjes te geven tegen de afscheid nemende zwaluwen, op de muur van de fabriek Cambier erachter.

Ik heb er nooit duiven zien vrijen zoals ik ze hier nu deemoedig buigend voor mekaar bezig zie bovenop de treurwilg vanuit mijn schrijfkamer op Broeke waar de puien nog immer kwaken en de mensen van het Buurt Informatie Netwerk waken.

Zoveel dingen zijn zo snel passé. De Watermolen van de Watermolenstraat. Het kasteelhuis van Cambier. Zelfs Electro Carlier ligt nu tegen de vlakte. Alleen Reddy Kilowatt blijft overeind.

Ik vond het jammer dat ik hem gemist had de oorlog. In Stuka drie salto’s draaien. Dan als The Red Baron neerduiken op het verzameld burgerdom van het Mouroitplein om er ’t Woaf Vaan Mootie uit haar huiselijke beschetenheid te blazen. Maar helaas kwam ik te laat voor het heldendom. In die jaren gebeurde er nauwelijks wat. Hooguit een Rus die zijn schoenen uitklopte op het spreekgestoelte van de United Nations. Summertime Blues was het. Ik was een kind van de weelde. Besefte ik dat wel? Met mijn Marklin, mijn Dinky Toys, mijn Jokari en al mijn ‘speeldings’ van bij Bouton aan de Kliene Kirke?

Ik heb hem dan maar zelf nagespeeld op zolder met mijn broers en neven, de oorlog. Oude gordijnen gespreid over de ping pong-tafel. Vanuit mijn Nautilus naar haaien en mensen gezocht. Vaak was het onderscheid niet duidelijk, zo 20.000 mijlen onder zee. Daarna mijn basketbal naast het net gaan gooien onder de kastanjelaars van de Steenbrugge. Nu verdwenen en vervangen door een Boulevard of Broken Dreams.

‘Nen Nieven Daag. En ’t Kloert ien Ronse.’
Over Leven als Ronsenaar. (Vervolgt).

RONSIES BREAKING NEWS

2011-10-10T22:43:00.004+02:00

DEN DUVOO VAN DE FIETOO
LUUPT LOOS
EN IE MOKT TAVI ZIEN HUUFD ZOOT...

(Ien Roonse ees dat iet. Da vinde nieverst niet).

RENAIXANCE IN BEELD

2011-10-10T08:28:00.002+02:00

EN 'T KLOERT IEN RONSE...

Foto's: Met dank aan Johan De Bleeker.

9/10/11: RENAIXANCE VAN RONSE

2011-10-09T20:08:00.026+02:00

Met een rustige wandeling van Markt tot Marktje hebben meer dan 1000 Ronsenaars ons geliefd Ronse haar gekrenkte trots teruggeschonken. Het was van de sixties van vorige eeuw geleden dat de Ronsenaars nog zo massaal de straat op kwamen. Toen ging het om taal. Vandaag is de taal van Ronse die van het hart.

Hiermee fluit Ronse massaal jarenlang georkestreerde negatieve beeldvorming over deze stad terug. Dit is het warme duizendvoudige antwoord van Ronse op systematisch ingedramd doemdenken.

Dit is waar wij Tuupe Vuir Ronse de afgelopen zes jaar hebben van gedroomd u en ik, fidele lezer.

Je werd er als Ronsenaar stil van. Wie altijd in het goede het ware en het schone van deze stad is blijven geloven, kreeg vandaag van de jonge generatie een formidabele booster cadeau. Mèt muziek er bovenop.

De terechte repliek van de door 'Terzake' geschoffeerde en getackelde burgervader van Ronse ging elke Ronsenaar recht naar het hart en werd dan ook spontaan onthaald op een massale ovatie. Daar, precies op de plek waar heel Ronse door een stukje riooltelevisie was vernederd en de mensen van ter plekke tegen eigen beter weten in werden misbruikt in een nummertje slecht 'info-tainment'.

Dit antwoord van Ronse is uniek. Dit is hier nooit voordien gezien. Dit gaat om de diepste belangen van dit mooie Ronse. Dit gaat om waar de Ronsenaars echt voor staan. Vandaag heeft Ronse zijn ware echte onvervalste identiteit terug.

Dit is het warme duizendvoudige antwoord van Ronse op systematisch ingedramd doemdenken.

Wat dit alles zo mooi maakt, is dat dit schitterend antwoord op de vermaledijding en vernedering van Ronse georganiseerd is door de nieuwe jonge generatie. Via de nieuwe sociale netwerken. Overheen àlle geschillen waarmee de Ronsenaars de afgelopen jaren vruchteloos tegen elkaar zijn opgezet. Niet de printmedia en zeker niet de televisie hebben Ronse vandaag teruggebracht waar Ronse hoort te staan op de kaart der Vlaamse Ardennen. Maar de jonge Ronsenaars van hier, met hun netwerken van vandaag.

Ontroerend mooi om zien en horen hoe zij de toekomst van hun stad terug opvorderen. De doemdenkers zijn er met hun haatdiscours en hun eindeloos herhaald negatief deuntje aan voor hun moeite.

Vanaf vandaag eist Ronse de titel van parel der Vlaamse Ardennen weer op. En de eis komt van de jongeren. Vandaag is de parel weer gaan schitteren. Ronse heeft na deze 9/10/11 zijn toekomst terug. De Renaixance begint nu.

(Foto's: Met dank aan Stijn Delabie & Koen Lauwereyns)

BRIEFGEHEIMEN

2011-10-07T09:57:00.016+02:00

Je vraagt me of de mensen die zondag door Ronse gaan stappen boos zijn of wa. En op wie. Je tekent monstertjes. Ghostbusters. Ninja’s. Daartussen om me te plezieren ik ken je wel: wijlen ons poesje Mimine. Je prikt een Zwarte Piet op je ‘Perforierblock’. Piet heeft een MP3 in de hand, oortjes in de kop ge zijt het niet wijs.

(‘In this pricking pad you can use pencils,
water colour, wax crayons and felt-tips’).

Je gaat voor waterverf. Je rondt randjes af met viltstiften die versmoren in de waterverf.

‘Versmoren? Wat spreek jij toch voor taal, papoe?’

Je probeert het met je kleurpotloden van Caran d’Ache die de megaklokken van Rome hier op een voorjaarsnacht in de tuin dropten. Je probeert de wasco. Je mixt materialen, je experimenteert. Je biotoop lijkt nu wel het zolderatelier van wijlen mijn maat Armand Demeulemeester bovenop de Wietentaak. Je tong zit in de krul. Zoals je ze wentelt wanneer je hier in je werptent van Quecha je Magnum aflikt. Je tekent en schrijft met je linkerhandje. Kan me best bekoren. Hasta la victoria siempre.

'Jij met dat rare spreken altijd, papoe’.

Je vraagt me of de mensen die zondag door Ronse gaan stappen boos zijn of wa. En op wie.

We zitten in het kleine schrijfhok beneden waar ik ooit mijn eerste romans tikte. Zelf hang ik boven het oude bureautje dat mijn grootvader bezigde om er de Waalse abonneebandjes van ‘De Ronsenaar’ op te frankeren.

Van Poelvoorde Adrien. Queveaucamps.
Verpoest Edgar. Peruwelz.
De Bats Damien. Blaton.
Cambier Elien. Bernissart.
Van Coppenolle Julien. Binche.

Ik lees de Humo. Niet meer wat hij was. De 'Relatiezoekertjes' in de Passe-Partout daarentegen. Jonge rondborstige schooljuf van 27 deelt billenkoek uit of beloont met heet speeluurtje.

‘Waarom lach je, papoe?’

Jij zit op het ‘pupiterke’ waarop mijn papa ook al huiswerk deed. Hebben ze me achteraf toch verteld. Volgens zuster Zenobie van de papschaule in d’ Huugstroete woonde mijn papa bij God die oneindig goed is. Links aan het haakje heb je je rugzak van het Humanistisch Verbond gehangen. Gekregen op je Lentefeest. In het schrijfblad van je lessenaartje zitten mijn halve initialen nog. Erin gekrast met mijn passer van bij Ulysse Vandenbossche. Aan de Kliene Kirke. Vijf generaties Ronsenaars in twee ouwe lessenaars.

‘Mien klien Pieterke op zijn pupiterkie’, zei bompa. Hij mocht nog niet bij God gaan inwonen. Stond op de wachtlijst. Ze moesten hier eerst nog zijn been afzetten. Van God.

Teken luchten, bomen en d' automobiels in d’Auliefantstroete.
Teken de koeve van de fabrieke. Schrijf er 1917 op.
Teken de groene camion van Edmond Depaire.

Ik tekende bompa met zijn kromme rug. Met zijn zomerse Derbypet van bij Carlier in de Wijnstroete. Ik tekende zijn stokoude helpster Gabrielle in de weer bij de kiekens. Ik tekende bompa zijn geblutste bombardon van de fanfare van den Tap. Zijn kapblok voor het hout. Zijn bijl.

Ja, waarom? Waarom is je potlood recht en niet schlom?
Teken het kapelletje hier vooraan in de tuin.
Teken de wilg. Hij treurt om Ronse.
Teken de plataan. Met in zijn stam twee peeties. Een met een lach. Een met een traan. Teken nog maar een keer Mimine.
Teken al de mensen in de straten van Ronse.
Zet er 'Tuupe' onder. Teken met je hart.

(Tu peux colorier avec des pastels.
With pencil. Mit Buntstiften).

DE TOUCHANTE VELDWERKERSCULTUUR VAN RONSE

2011-10-06T17:01:00.000+02:00

GASLEK IN RONSE

2011-10-05T19:04:00.005+02:00

PATRICK BOEL DE NIEUWE POLITIECHEF
VAN RONSE MELDT ONS WAT VOLGT OVER
EEN GASLEK IN DE VOORAVOND
AAN DE ACHTERZIJDE VAN
DE GEBOUWEN VAN CARREFOUR

'Om 16.47 u liep er bij de politie een melding binnen betreffende een gaslek aan de achterzijde van de gebouwen van Carrefour waar werken aan de gang zijn. Een kraanman raakte bij graafwerken een private middendruklijn van Carrefour. Om 16.59 u was de brandweer ter plaatse. De politie was vlak daarvoor ter plaatse. Omstreeks 17.00 u is EANDIS ter plaatse aangekomen. De burgemeester werd gelijktijdig door ons ingelicht'.

Lunchgarden, Vandenborre en Auto5 werden geëvacueerd.

'Er werd bij aankomst van de politie in overleg met de brandweer en Eandis een veiligheidsperimeter in plaats gesteld op de C. Snoecklaan vanaf de Y. S. Maghermanlaan tot het rond punt met de Leuzesesteenweg-Engelsenlaan. Lunchgarden, Vandenborre en Auto5 werden geëvacueerd. Eandis kon de gastoevoer afsluiten. Om 17.38 u was het gevaar geweken en om 17.52 u werd de Snoecklaan opnieuw open gesteld voor het verkeer. De verschillende partners zijn bij de hele operatie gecoördineerd opgetreden'.

RONSE KOMT OP STRAAT

2011-10-05T11:54:00.003+02:00

VOOR HET WAR(M)E
VREDIGE RONSE
WAARVAN WE HOUDEN

BLOG NOTE

2011-10-05T10:07:00.007+02:00

HOE MOOI RONSE KAN ZIJN
JAN DEMEULEMEESTER
WORDT VIJFTIG
EN VIERT DAT
MET EEN EXPO
IN ZIJN GEBOORTESTAD.

CC DE BROUWERIJ
VRIJDAG 7 OKTOBER 20U
Expo van 8 tot 23 OKTOBER

BLOGSTUKKEN

2011-10-04T11:19:00.007+02:00

° Volgens Het Laatste Nieuws heet de nieuwe CD van de Gevuigoode Mandolinen '’t Koert ien Ronse’. Nu te koop op de Dienst Toerisme, in de Local Unique en op de Passé-Partout.

° De media, het is me toch wat. Hoe zou het nog zijn met ‘Ronse Koest?'

° Op 6 november zingt het Sint-Gregoriuskoor het requiem van Gabriel Fauré in de Sint-Hermes. Niet te verwarren met Noêl Foré die in 1963 de Ronde van Vlaanderen won. (Want met die journalisten).

° Volgens de kranten vandaag wordt de Zandstraat verschoven tot achter de molen zonder wieken. Voor de Gazet Van Antwerpen Trofee.

° Of dat requiem daar gezongen wordt ter nagedachtenis van de ter ziele gegane Ronsese bestuursmeerderheid is vooralsnog niet duidelijk. De overleden coalitie is namelijk zelf nog niet op de hoogte van haar overlijden.

° Vergeet zaterdag vooral de benefietavond voor Effeta niet in de Volksbond. Het is voor het goede doel. Ronse op zijn mooist en voor malkander. Het is een keer iets anders. Ronse Bluest. Ronse Bloest.

° Ronse ‘k zie oa gieren.
Van ôl de steiden
spande de kruune.

Dat nu staan zingen met een dansenden kannunik op de piste van de Poeterst: het geeft een heel apart gevoel van binnen.

° Ze zijn er in het schepencollege nog niet uit of ze bij hun levensbeëindiging gaan voor euthanasie dan wel voor palliatieve terminus. Je lacht je als Ronsenaar een coalitiebreuk.

° 'RONSE IS CHEWELDIG!' (Eddy Wally).

BLOG NOTE

2011-10-03T19:10:00.002+02:00

TUUPE VUIR RONSE

2011-10-03T10:52:00.014+02:00

LUC DUPONT IN DE HOEK
WAAR DE KLAPPEN KOMEN

Luc Dupont zal zich zijn fin de carrière allicht anders hebben voorgesteld. De burgemeester zit in de hoek waar de klappen worden uitgedeeld. Allesbehalve leuk om aan te zien. Zeker als je beseft dat heel Ronse meedeelt in die klappen.

Burgemeester Dupont heeft echt hard zijn best gedaan en geprobeerd het tij voor Ronse ten goede te doen keren. Met wat nu bij veel Ronsenaars gepercipieerd wordt als ‘prestigeprojecten’ wou hij het imago van Ronse opkrikken. Hij wou Ronse op de kaart zetten bij de zogeheten ‘betere tweeverdieners’. Hij wou het sociaal-weefsel aansterken van een stad die haar identiteit als Koningin der Vlaamse Ardennen kwijt was aan een foute perceptie van vermeende tweetaligheid met als rampzalig gevolg een dubbele instroom van Nederlandskundige werkloze aangespoelden: uit Brussels allochtonë en uit Wallonië.

De bedoeling van Dupont om Ronse uit dat niemandsland tussen Vlaanderen en Wallonië te halen was goed de manier waarop blijkt vandaag helaas mislukt. Er kwam een Strategisch Plan. Ronse als parel middenin het groen der Vlaamse Ardennen. Stad Met Uitzicht. Groene Vingers vanuit de binnenstad. Met als pronkstuk De Stadstuin. Wanneer je je echter als burgemeester waagt aan zo’n megaproject met meer dan 200 huizen, moet je vooral zien dat je als stuurman zelf helemaal het roer in handen houdt. Niet dus.

Oui mais les Hollandais sont arrivés.

De redders van Ronse. Euforie. Er werd zelfs Bourgondisch mee geluncht in villa Carpentier. Ondertussen liet men de verbouwereerde Ronsenaars die vanuit hun Ronsiese roots opkwamen voor het aloude erfgoed van de Vrijheid antichambreren ten stadhuize. Om ze dan totaal ongeïnteresseerd wandelen te sturen.

(Schaamtelijk om mee te maken hoe je dan een deken die opkomt voor zijn kerkschatten aan zijn lot overlaat binnen de gesloten stadhuispoorten. Als een vreemde…opgesloten ten stadhuize.)

Van wat de Stadstuin worden moest, werd inmiddels met veel poeha zoals ze in Holland zeggen een power point-presentatie opgezet in de Cultuurfabriek: aan één van die groene vingers van de stad jawel. Met peptalk en een virtueel bezoek werd daar een soort veredeld Marakesj op de pers en de schaarse nieuwsgierigen losgelaten.

Et puis les Hollandais sont repartis.

In plaats van een Stadstuin lieten ze Luc Dupont zitten bovenop een hoop Stadspuin. Leedvermaak ware hier echter totaal uit den boze. Want zoals gezegd lach je in dat geval als Ronsenaar met jezelf en de miserie van je eigen geliefde stad. Het is ook makkelijk om achteraf te zeggen hoe het dan wel had gemoeten. Maar aan één vaker gehoorde kritiek kan niemand vandaag voorbij. Dat je als stuurman van een stad nooit de uitvoering van zo’n monsterproject uit handen geven mag. Niet Dupont is nu failliet. Maar het failliet van die privé-ondernemer haalt wel het pronkstuk van zijn voluntaristisch beleid helemaal onderuit. Pech is dat. Brute Pech. Het was riskant. Nu is het vooral heel ambetant.

Ronse & Renaix

De tweede parallelle poging van Dupont om wat te doen aan het imago van Ronse pakte al even faliekant uit. Met zijn brief aan Leterme waarin hij een Vlaamse identiteit voor Ronse claimde, legde hij vooral de diepe kloof bloot binnen zijn eigen bestuur. Twee totaal verschillende visies op Ronse. De ene voluit voor Vlaanderen. De andere voor het status quo. Het was zo pijnlijk dat Dupont voor zijn brief achteraf zowaar in eigen stadhuis een wisselmeerderheid diende te gaan sprokkelen bij zijn eeuwige rivaal Erik Tack van Vlaams Belang, met als minicuriosum Open VLD.

Voor wie de diepe onenigheid nog niet duidelijk was, kwam er nog die vaudeville bovenop omtrent de straatnaamborden. Cyprianus de Rore in het Vlaams of in de twee talen.

Als je het al niet eens kan worden over je identiteit als stad op je eigen straatnaamborden, hoe kan je dan hopen Vlaanderens monument ‘De Ronde van Vlaanderen’ naar hier te halen?

Ik bespaar de Ronsenaar de onsmakelijke verhalen van hoe onze bestuurders in de aanloop naar deze kandidatuur voor de Ronde mekaar vooral het licht van de glorie niet gunden met het oog op de verkiezingen alreeds. Men doet er goed aan bij deze vooral nooit te vergeten dat het tussen Luc Dupont en zijn challenger schepen van Sport Gunther Deriemaker maar 2 (twee) stemmen scheelde.

Als je het al niet eens kan worden over je identiteit als stad op je eigen straatnaamborden, hoe kan je dan hopen Vlaanderens monument ‘De Ronde van Vlaanderen’ naar hier te halen?

Luc Dupont vangt van dit alles nu de builen. Dat is allesbehalve fair. Maar zo gaat het nu eenmaal in politiek. Hij wordt ten onrechte geviseerd. Hij, die het als geen ander allemaal zo anders wou voor deze stad. Aan zijn inzet en zijn dossierkennis twijfelt niemand. Aan zijn laag charismatisch gehalte, zeker na Terzake, ook niet. Maar mag dat nog in de politiek: bescheidenheid? Nee dus. Ook daar heeft Dupont een probleem. Zijn bedeesdheid wordt gepercipieerd als stugheid. Zijn bedaardheid als gebrek aan guts. Niet zo voor wie hem echt bezig ziet voor Ronse. Maar we leven dus in een wereld van snelle mediastunts. Twintig minuten riooltelevisie en het imago van Ronse ligt voor jaren aan diggelen.

Ik weet niet of hij nu welles of nietes nog doorgaat. Hij kan de eer aan zich houden en stoppen. Of hij kan (nog even) doorgaan. Ook dat is zijn volste recht. Al is het maar zeer de vraag of hij van de kiezer nu nog echt loon naar werk voor Ronse krijgt na de mediagekte en de zoveelste vermaledijding van Ronse de afgelopen weken.

Luc Dupont zit dus in dat verdomhoekje. Hij moet daar zo snel mogelijk uit weg. Voor zichzelf en voor Ronse. Want zoiets doet wat met een mens. Je wenst het niemand toe. Als Ronse zondag opkomt voor Ronse en er één man mag voorop lopen, dan wel Dupont. Al zal hij daar allicht voor bedanken. Die bescheidenheid siert hem persoonlijk. Ook al werkt ze dus voor Ronse als burgemeester soms contraproductief.

Hoe dan ook Luc Dupont verdient als burgemeester respect van elke Ronsenaar. Ook van de jonge Ronsenaars die hem bestoken met brieven in de media. Hij heeft alleen zijn ploegje niet mee. Dat we bijvoorbeeld in de hele controverse na die Terzake-uitzending noch wat van zijn grote uitdager en eerste Schepen Deriemaker hebben gehoord, noch enig statement van de Schepen van Jeugd en Integratie Nedia Gmati-Trabelsi maar wel een vlammende repliek van OCMW-voorzitter Pol Kerckhove in deze blog aan het adres van Alexander De Croo zegt genoeg over het hele plaatje dat Ronse in de verlammende greep van de individuele politieke carrièreplannings houdt. De waarheid is dat Ronse geen eensgezinde bestuursploeg heeft. Wie steekt zijn nek uit en wie niet? Wie laat het Dupont uitzweten en stopt zich weg achter zijn smile?

Twintig minuten riooltelevisie en het imago van Ronse ligt voor jaren aan diggelen.

Tuupe Vuir Ronse is ten stadhuize niet meer dan een slogan die er naar goeddunken gebezigd wordt voor de eigen egotrip van sommige slimmekes. Tuipe Vuir Ronse bestaat alleen echt in het hart van Ronsenaars zelf. Die met de moed der wanhoop, zoals gisteren Boa De Poeters met Dreitie Woof uit alle kelen ‘Ien Roonse Ee dat iet’ blijven schreeuwen.

TUUPE VUIR RONSE

2011-09-30T08:50:00.008+02:00

RONSE IS GEWELDIG NIET GEWELDDADIG

‘Het wordt geen witte mars tegen geweld, maar een optocht om duidelijk te maken dat Ronse leeft en dat we opkomen voor onze stad’.

Dat verduidelijken Jonathan Jouret en Yann Verhellen, initiatiefnemers van 'Ronse Op Straat' vandaag in ‘Het Laatste Nieuws’. Zoals zoveel verontwaardigde Ronsenaars zijn de twee de negatieve berichtgeving over Ronse hartsgrondig beu.

Jonathan & Yann: 'De reportage (in Terzake) hing een heel negatief beeld op van Ronse. Onze Hermesstad werd afgeschilderd als een Geweldstad. We zijn er ons wel degelijk van bewust dat Ronse, net zoals elke andere Vlaamse stad, te kampen heeft met problemen. Maar spreken van een degoutante geweldcultuur is enorm overdreven'.

'Veel geëngageerde inwoners doen elke dag hun uiterste best om van Ronse een aangename en leefbare stad te maken. Die negatieve berichtgeving was voor hen dan ook een harde kaakslag'

'Als je de criminaliteitscijfers van Ronse vergelijkt met provinciesteden als Aalst of Geraardsbergen doen we het zelfs een pak beter! Maar de perceptie van de bevolking is vaak anders en net daar willen we verandering in brengen. We kunnen de massale negatieve berichtgeving niet zomaar over ons heen laten gaan en daarom is het tijd voor actie.’

‘Op zondag 9 oktober nodigen we alle inwoners uit op de Grote Markt van Ronse. We verzamelen om 16.30 uur aan het stadhuis om nadien via een optocht door de Ronsese centrumstraten te trekken. Het wordt geen witte mars tegen geweld, wel een optocht met een positieve boodschap. Veel geëngageerde inwoners doen elke dag hun uiterste best om van Ronse een aangename en leefbare stad te maken. Die negatieve berichtgeving was voor hen dan ook een harde kaakslag'.

Met de slogan 'Ronse is geweldig, willen we het imago van de stad in ere herstellen. De optocht eindigt op de Kleine Markt, waar optredens en dj's voor een feestelijke sfeer zullen zorgen.’

Op amper 24 uur tijd, lieten al meer dan 200 personen via de Facebookpagina 'Ronse komt op straat!' weten dat ze zullen deelnemen aan de optocht. Ook de horeca, de handelaars en Unizo scharen zich achter het initiatief zo meldt de krant nog.

(Voor meer info over de optocht: Contact: yann.verhellen@hotmail.com.)

CHARTER VOOR DE RENAIXANCE

2011-09-29T10:01:00.055+02:00

RONSE OP STRAAT VOOR RONSE

Precies zes jaar geleden begon ik hier deze blog nadat vanuit het politieke wereldje gepoogd was mij het vrije schrijven over Ronse te beletten in traditionele printmedia. Vandaag tikt deze blog tegen het half miljoen clicks aan. Dinsdag werd het dagrecord verpulverd met 2.375 bezoeken. Tegenover de aanzwellende respons wou ik dat mijn blog ook ons geliefd Ronse vooruit kon helpen als digitale booster voor de Renaixance. Anders blijf je als onafhankelijk waarnemer aan de kant zonder zelf mee aan de weg te timmeren. Daarom lanceerde ik hier de idee van een Onafhankelijke Alliantie Tuupe vuir Ronse met een oproep tot alle vrienden van Ronse en elders die onze geliefde stad genegen zijn. Die het doemdenken omtrent Ronse verwerpen. Die integendeel tuupe gaan voor de hartelijke, gastvrije, taalhoffelijke, tolerante Stad met Uitzicht op de wereld van morgen. Een Positief Platform voor Ronse. Waarin elk lid in zijn directe en brede omgeving – ieder op zijn manier - de Renaixance van Ronse dag na dag uitdraagt. Met als concrete doelstellingen :

° Maximale veiligheid voor alle Ronsenaars.
Thuis, op straat, in de bank.
° Correcte maar klare afspraken met eenieder die in Ronse komt leven.
° Heropstart van het winkelcentrum in de binnenstad.
° Renovatie van het Oude Vrije rond Sint-Hermes
en vrijwaring van ons mooiste erfgoed.
° Betere mobiliteit en veiliger verkeer
voor Stappers, Trappers, Openbaar vervoer en Personenvervoer.

Mijn oproep kreeg al snel een digitale respons dank zij de alerte reactie van Jonathan Jouret die de alliantie een Facebook-groep meegaf. Deze zomer, in volle vakantie lanceerde ik via dat forum deze noodkreet:

‘Na de diverse recente gevallen van bendevorming en agressie in de omgeving van de markt roept ' Tuupe Vuir Ronse' alle politici dringend op om unaniem - zowel vanuit het bestuur als de oppositie - werk te maken van het eerste punt van onze onafhankelijke alliantie: 'maximale veiligheid voor alle Ronsenaars. Tuupe vuir Ronse vraagt in alle sereniteit een onmiddellijke , kordate en vastberaden aanpak. Ook voor de meest tolerante Ronsenaars is de maat nu meer dan vol. Men zegge het voort, van hier tot in elk vakantie-oord.’
(Facebook-groep Tuupe Vuir Ronse.17 juli jongstleden).

De oproep werd door de gezamelijke politieke wereld van Ronse beantwoord met ...oorverdovende stilte. Vandaag is duidelijk dat het stilte voor de storm was. Dat de systematische mediastop, het zwijgen, het banaliseren en het relativeren, de banalisering van wat de mensen van Ronse echt beroert zijn absolute dieptepunt had bereikt.

De terugslag kwam uit onverwachte - progressieve - hoek en was hard, bikkelhard. Een brief die eerder binnen een degelijk maatschappelijk onderbouwd themanummer omtrent veiligheid door 'De Belleman' was gepubliceerd, werd door één van de jonge auteurs ervan (Simon Demeulemeester, beginnend journalist bij Knack.be) uit zijn initieel breder kader gelicht, herschreven en door'De Morgen' gepubliceerd. De gevolgen ervan zijn tot op vandaag niet te overzien. De collaterale schade aan Ronse ervan evenmin.

Na de publieke vernedering van Ronse in 'Terzake' deze week richt ik me vandaag daarom tot alle Ronsenaars die straks aangesproken worden om als verkiezingskandidaten op een of andere lijst te staan. Ik roep ze op tot het onderschijven van het:

Charter
voor de
Renaixance.

Incluis de formele eis tot miljoenen euro schadevergoeding aan de Stad Ronse door de Vlaamse Gemeenschap. Dit vanwege de jarenlange gedwongen achteruitstelling van Ronse in het ons opgedrongen keurslijf van de faciliteiten (in de sixties). Met eraan gelinkt het navenante gebrek aan fusie met de rand van Ronse (in de seventies). En de daarop volgende instroom uit Brussel en Wallonië (vanaf de eighthies).

De afgelopen weken werd ons geliefd Ronse door elkaar geschud door een mediastorm die escaleerde tot een tsunami van verontwaardigde reacties in en om Ronse. Vandaag roepen drie Ronsese jongeren via Facebook de Ronsenaars op om op zondag 9 oktober (start Grote Markt 16U30) vreedzaam door de straten van Ronse te wandelen als teken van vreedzaam protest tegen de systematische vermaledijding en vernedering van Ronse. Ze besluiten hun oproep met de kreet van onze alliantie Tuupe Vuir Ronse. Laat 9 oktober de echte start worden van de Renaixance van onze geliefde stad.

ROTTEND RONSE EIST SCHADEVERGOEDING

2011-09-27T10:41:00.024+02:00

Walging is wat je als ‘weg rottende Ronsenaar’ voelt na dat rioolnummertje van Terzake. Een reportage wil ik het als beroepsjournalist - met helaas één van de oudste erkenningsnummers bij de Beroepsunie - niet eens noemen. Veeleer een compleet karikaturale verknipte en vertekende Rot-Op-Ronse-Clip.

Dit was een georkesteerde aanslag om die ene vooraf gelanceerde grote leugen omtrent Ronse te kleuren met daartoe zorgvuldig uitgekiend beeldmateriaal. Dat we hier met zijn allen als Ronsenaars dus regelrecht aan het wegteren zijn. Vanuit ons Verloren Blank Paradijs naar de donkere multiculturele meertalige half-Waalse hel. Dat we uit Vlaanderen gedumpt zijn. Dat we er niet meer bij horen. Petit Bruxelles. Nog net niet Petit Charleroi. Dat u ons niet moet. Wij, Ronsenaars en Renaisiens met onze faciliteiten die u ons tussen haakjes een halve eeuw geleden in uw Grand Bruxelles heeft opgedrongen.

Weg rottend Ronse? Tiens, deze zomer hebben uw VRT-collega’s van 'Vlaanderen Vakantieland' daar nochtans niks van gemerkt. Toen werd Ronse nog aangeprezen als place to be. Een echt stukje paradijs middenin het groen van de Vlaamse Ardennen. Maar ’t is weer voorbij die mooie zomer. Nu moet Ronse weer bloeden in uw canvas.

Eerrovend. Smadelijk. Vernederend. Beledigend. Belachelijk. Carnavalesk. De teller van deze blog brak gisteren alle records. Op uw blauwe maandagavond klikten de Ronsenaars hier 765 keer om wat soelaas. Kanaliseerden ze hun ongenoegen. Bekoelden ze hun woede. Om zoveel onzin omtrent het echte Ronse dat ze liefhebben. Een Facebookvriend vroeg zich gisteren af waarom u niet meteen echte bommels heeft ingehuurd. Konden jullie ginder alles filmen aan de Reyerslaan met tussendoor een pintje aan de overkant. En een flesje Ketchup bij de hand. Bij wijze van bloed dat hier bij beken vloeit in Ronse. Witse in Ronse? Wieties in Brussel.

Weg rottend Ronse? Tiens, deze zomer hebben uw VRT-collega’s van 'Vlaanderen Vakantieland' daar nochtans niks van gemerkt. Toen werd Ronse nog aangeprezen als place to be. Een echt stukje paradijs middenin het groen van de Vlaamse Ardennen. Maar ’t is weer voorbij die mooie zomer. Nu moet Ronse weer bloeden in uw canvas.

Wat we als Ronsenaars nu echt gaan doen, is Vlaanderen de rekening presenteren voor uw jarenlange vermaledijding waarvan we gisteren het – voorlopige- dieptepunt hebben geserveerd gekregen op uw door ons Ronsenaars mee betaalde Vlaamse Openbare zender.

'Nu de mediastorm wat is gaan liggen' schreef burgemeester Luc Dupont gisteren in zijn antwoord op de mediagekte. Ja mijn oor. Gaan liggen? Het spel moest dus nog beginnen.

Wij Ronsenaars, zijn de bastaardkinderen van uw Goddelijk Monster.

Geld gaan we vragen. Schadevergoeding. Geld, heel veel geld. Voor het gebrek aan ontsluiting. Voor de N60 die stopt in Nukerke. Die hervat wordt in Frasnes. Compensatie voor de verwaarlozing van Ronse. Miljoenenclaims gaan we eisen. Van uw welvarend Vlaanderen met uw spaarpotjes en uw profijtige provisies en uw 3500 dure dienstwagens. Geld, heel veel geld gaan we eisen uit uw nieuwe financieringswet . Vetpotten willen we van uw fiere Vlaanderen dat ons als uw stiefkindeke niet moet. U laat ons al een halve eeuw wegkwijnen. We zijn uw melaatsen. Uw paria's. U negeert al jaren onze hulpkreten. U stuurt ons uw Brusselse allochtonen op overschot en uw Waalse Quart Mondiens. En dan lult u over ons gebrek aan 'uitstraling'.

Wij Ronsenaars, zijn de bastaardkinderen van Uw Goddelijk Monster. Wij, weg rottende Ronsenaars, zijn uw systematische vernedering en uw hooghartig dédain kotsbeu. Vandaag heffen we fier het hoofd. Rechten we de rug. Maken we een vuist. Of liever, geheel in het kader van de geweldcultuur die u ons zo graag toeschrijft: strekken we de middenvinger.

Jullie comments liefst genaamtekend aub. Wie problemen ondervindt om via de commentfunctie zijn/haar reactie te geven, kan dat ook via mijn mail: stef.vancaeneghem@skynet.be. Het systeem weigert al te lange comments, hou daar rekening mee. Gisteren klikten jullie maar liefst 2300 keer op deze blog. Bedankt voor deze massale respons en... voor het veelvuldige doorversassen van dit standpunt op Facebook. Tuupe vuir Ronse.

LEVE HET WARE RONSE

2011-09-26T21:11:00.000+02:00

OOK GEZIEN
HOE TERZAKE WEGROT IN
REDUCERENDE
RIOOLJOURNALISTIEK?
DEGOUTANTE
KIJKCIJFERTJESCULTUUR.
PLAATSVERVANGENDE SCHAAMTE.

HEET VAN DE NAALD!

2011-09-26T17:40:00.008+02:00

(On)veiligheid in Ronse:

LEES HIER
DE VOLLEDIGE REACTIE
VAN BURGEMEESTER DUPONT

'NU DE MEDIASTORM WAT GAAN LIGGEN IS...' (*)

Nu de mediastorm, die is ontstaan naar aanleiding van de publicatie van een open brief van Simon Demeulemeester in de Morgen, wat is gaan liggen (vanavond nog op Canvas in Ter Zake) en de commentaren in de kranten en de sociale media wat zijn afgenomen, is het tijd om ook mijn stem als burgermeester laten horen.

Vooreerst wil ik duidelijk stellen dat ik het debat over (on)veiligheid niet uit de weg wil gaan. Daarvoor liggen te veel Ronsenaars er wakker van. Terecht wordt de vraag gesteld wat het antwoord is van het stadsbestuur op deze problematiek.

Vele Ronsenaars voelen zich onveilig, onder meer wegens de aanwezigheid van een belangrijke groep jongeren, ook van vreemde nationaliteit en van allochtone afkomst, die rondhangen en zichtbaar aanwezig zijn in het straatbeeld, dikwijls tot laat in de avond.

Daarom heeft het stadsbestuur al sinds meer dan een jaar jongerencoaches in dienst genomen. Zij hebben de taak de jongeren op straat aan te spreken na de schooluren, ook op woensdagnamiddag en op zaterdag, ook ’s avonds (tot middernacht) en hen zo nodig aan te spreken op hun gedrag. Waar zij ernstige problemen vaststellen wordt gerapporteerd aan een team (bestaande uit een lid van de politie, de preventieambtenaar, de CLB’s, het sociaal huis, CAW, dienst diversiteit), dat zo nodig contact neemt met de ouders. De praktijk wijst uit dat het systeem werkt en dat er op die manier resultaten worden geboekt.

Terzijde kan worden opgemerkt dat de stad hoegenaamd het recht niet heeft om de inschrijving van bepaalde personen te weigeren wanneer zij zich hier wensen te vestigen. Problemen van asiel en migratie, gezinshereniging, enz… moeten in Brussel worden opgelost. Nu wordt het lokale bestuur met deze problematiek opgezadeld zonder er zelf iets te kunnen aan doen.

'Ik benadruk dat het gaat om een kleine minderheid en dat het overgrote gedeelte van de allochtone bevolking op dit punt geen enkel probleem stelt'.

Daarnaast is er de reële onveiligheid die veroorzaakt wordt door een beperkte groep personen, voornamelijk van allochtone origine, vaak dezelfden, die zich steeds opnieuw schuldig maken aan gevallen van steaming, vandalisme, bedreigingen, vechtpartijen, enz…

Ik benadruk dat het gaat om een kleine minderheid en dat het overgrote gedeelte van de allochtone bevolking op dit punt geen enkel probleem stelt. Velen zijn uit Brussel naar hier gekomen, precies om hun kinderen een betere toekomst te geven. Meer en meer laten zij hun kinderen les volgen in het Nederlandstalig onderwijs. Door het onaanvaardbare gedrag van een beperkte groep wordt onterecht de hele allochtone gemeenschap steeds opnieuw in een slecht daglicht geplaatst. Velen van hen vragen niet liever dan dat er effectief wordt opgetreden tegen de relschoppers.

De mogelijkheden voor de stad om hier tegen op te treden zijn beperkt. In het verleden werden reeds (dure) camera’s geïnstalleerd, die ondertussen technologisch achterhaald zijn en waarvan de beeldkwaliteit te wensen overlaat, vooral ’s nachts, op een ogenblik dat de camera’s het meest nodig zijn. Het stadsbestuur heeft in de begroting 2011 kredieten ingeschreven voor de vervanging van de camera’s door een performanter systeem. Alle systemen hebben evenwel hun beperkingen. Camera’s zijn geen wondermiddel, ook al hebben ze in het verleden geholpen om bepaalde misdrijven op te lossen.

'Vele Ronsenaars voelen zich onveilig, onder meer wegens de aanwezigheid van een belangrijke groep jongeren, ook van vreemde nationaliteit en van allochtone afkomst, die rondhangen en zichtbaar aanwezig zijn in het straatbeeld, dikwijls tot laat in de avond'.

Sinds meerdere jaren is ook tijdens de weekendnachten een derde patrouille politie-inspecteurs op de baan met als specifieke opdracht het uitgaanscentrum in de gaten te houden, zodat onmiddellijk kan worden opgetreden op het ogenblik dat zich iets voordoet.

De vraag is of meer politie de alles zaligmakende oplossing is. Ronse telt nu 58 politiemensen voor een bevolking van 25.146 inwoners of 1 per 433 inwoners. Uiteraard hangt er aan meer politiepersoneel ook een belangrijk prijskaartje. De politiebegroting beloopt nu al bijna 6.000.000 € per jaar en de jaarlijkse toelage van de stad aan de politiezone meer dan
3.600.000 €. Alleen al de bijdrage voor de pensioenen van het politiepersoneel stijgt van 27.5% nu tot 41.5% in 2016

En als er meer politie moet zijn, en in de veronderstelling dat er voldoende kandidaten zijn (wat in veel zones een probleem vormt), hoeveel extra manschappen zijn er dan nodig? En zal het probleem dan zijn opgelost? De stad is groot en de problemen kunnen zich gemakkelijk verplaatsen.

Hetzelfde geldt voor de camera’s. Moeten we onze stad vol hangen met (peperdure) camera-apparatuur (die na 3 jaar is afgeschreven)?

Nu heeft de burgemeester m.i. veel te weinig bevoegdheden om preventief op te treden. Het zou moeten mogelijk zijn relschoppers preventief van de straat te houden (bijv. straatverbod op bepaalde plaatsen tussen 23 uur ’s nachts en 6 uur ’s morgens), wat ook effectief kan worden gecontroleerd. Bij de Procureur des Konings heb ik aangedrongen opdat hij bij voorlopige of voorwaardelijke invrijheidstelling zou aandringen op straatverbod als na te leven voorwaarde. Als burgemeester heb ik daar evenwel niets in te zeggen. Het gerecht beslist uiteraard autonoom. Ik kan het alleen maar vragen omdat het m.i. een deel van de problemen zou oplossen.

Een ander probleem is dat een doelgerichte actie in feite vraagt om een degelijke analyse van de verschillende feiten die zich voordoen (wie waren de daders, op welk tijdstip, met welke middelen, wie waren de mededaders, enz…). Dit zou toelaten gericht te werken. Wat voor een analyse van de verkeersongevallen kan (dan uiteraard wel naamloos) moet volgens mij ook kunnen voor de feiten die de veiligheid van de burger rechtstreeks in het gedrang brengen. Ik heb dit ter sprake gebracht op de Zonale Veiligheidsraad (overleg met burgermeester, Procureur des Konings, Bestuurlijk Directeur coördinator, Gerechtelijk directeur en preventieambtenaar) naar aanleiding van de golf van inbraken die we in het voorjaar hebben meegemaakt. Hierbij stuiten we evenwel op het geheim van het onderzoek. Het onderzoek is een zaak van het gerecht en niet van het stadsbestuur. Namen van daders of verdachten worden ook aan de burgemeester niet vrijgegeven, wat een gericht (preventief) optreden uiteraard bemoeilijkt.

'In ieder geval wil ik beklemtonen dat onze politiemensen degelijk werk verrichten. Regelmatig worden verdachten opgepakt en leidt het onderzoek ook tot effectieve resultaten.'

Als gevolg van het geheim van het onderzoek moet ik ook steeds opnieuw mensen teleur stellen die mij naar aanleiding van bepaalde feiten vragen of getuige X of Y werd verhoord, wat de resultaten waren van het onderzoek, of de zaak geseponeerd is of nog loopt, enz… Naar aanleiding van strafbare feiten die zich voordeden in de nacht van vrijdag 08 op zaterdag 09 september 2011 in de omgeving van de Grote Markt, feiten die de publieke opinie beroerden, werden door de lokale politie 2 processen-verbaal opgesteld. Op 15/07 heb ik aan de Procureur des Konings gevraagd of ik toelating kon krijgen tot het nemen van een inzage van die dossiers. Wat ik vraag is ongebruikelijk, maar m.i. noodzakelijk om gericht te kunnen optreden ter voorkoming van nieuwe feiten.

In ieder geval wil ik beklemtonen dat onze politiemensen degelijk werk verrichten. Regelmatig worden verdachten opgepakt en leidt het onderzoek ook tot effectieve resultaten.

Het probleem dat zich stelt is dat het onderzoek meestal veel tijd in beslag neemt indien er geen betrapping op heterdaad of geen bekentenissen zijn. In dat geval moet het onderzoek worden gevoerd via eventuele getuigen (die dikwijls tegenstrijdig zijn) en moeten alle elementen of sporen worden onderzocht.

Nadien wordt de zaak voor de rechtbank gebracht en volgt de bestraffing, die de rechter uiteraard vrij bepaalt rekening houdende met de zwaarte van de feiten, de persoon van de dader, het gevaar op recidive, enz…

De straf die wordt uitgesproken zou ook moeten worden uitgevoerd. Ook daar knelt het schoentje. Wegens overvolle gevangenissen worden gevangenisstraffen tot 6 maand niet uitgevoerd.

De lange duur van het onderzoek, het feit dat de bestraffing pas veel later volgt en dat de uitvoering van de straf te wensen overlaat creëert bij de daders een gevoel van straffeloosheid en werkt demotiverend bij de politie.

De veiligheidsketting (preventie – opsporing – bestraffing – strafuitvoering) is maar zo sterk als haar zwakste schakel.

'Holle slogans, mediatisering van de problematiek en politieke recuperatie van het veiligheidsprobleem laten we daarbij best achterwege.'

Dit alles belet niet dat het de plicht is van de overheid te zorgen voor de veiligheid van haar inwoners. Nog meer dan in het verleden moeten we daar werk van maken. Zeer binnenkort treedt de nieuwe zonechef in dienst. Ik zal prioritair met hem bekijken welke maatregelen kunnen worden genomen om het straatgeweld in te dijken en om er voor te zorgen dat men in Ronse veilig kan uitgaan. Alle mogelijke maatregelen zullen we oplijsten, om nadien in samenspraak met het College van Burgemeester en Schepenen, de Zonale Veiligheidsraad, de Preventieraad en de Gemeenteraad de juiste keuzes te maken.

Holle slogans, mediatisering van de problematiek en politieke recuperatie van het veiligheidsprobleem laten we daarbij best achterwege.

Vele reacties bewijzen dat over deze problematiek ook op een genuanceerde manier kan worden gedebatteerd.

Luc DUPONT
Burgemeester Ronse

(*) Vanavond in Terzake: 'Ronse Rot weg.' Canvas. 20u.

DANSEND OP DE PUNT VAN MIJN PEN

2011-09-26T10:11:00.036+02:00

’T KLOERT IEN RONSE

Johan Debisschop die op de Tavi Swarei zijn grand retour niet mist . Die zijn mooiste Tavi-lied voor Madleeneki zingt. Oorverdovend stil is het. Overdonderend het aanzwellend applaus na. Waarop Johan, in zijn niet aflatend perfectionisme :

’Vroeger kooste ‘k noog ’n naute oof twie huuger’.

Wim Van Coppenolle, Johans opvolger als de Tavi van straks drie Madleeneki's. Die ons voor het eerst beschrijft wat het doet met een mens om als Tavi aan het sterfbed van je eigen vader Roland alias Lautjie te staan. Hoe innig mooi kan ’n vader-zoonrelatie wel zijn. Zelfs zou ik het helaas niet weten.Vanwege papa altijd al dood. Zoiets dus .

Michèle Van Meerhaeghe die aan de hand van een prachtige Fiertelervaring omtrent een foto in de portefeuille van een fan illustreert wat het betekent om in Ronse als Madleeneki and forever young door het leven te gaan. Die daarvoor een knuffel krijgt van haar zoontje. Hoe innig mooi kan een mama-zoonrelatie wel zijn. Zelf kan ik het nu wel weten. Vanwege Madame Valentine al zo lang dood. Het zit dus allemaal in Tavi & Madleeneki. De onverbrekelijke liefde in al haar vormen van schoonheid. En de ware vriendschap. En de kameraderie.

Elie Bockstal die ons in het gemoedelijke gezelschap van Volksbonder Number One Daniel Vandenhoucke zijn eeuwige verbondenheid met buurman Octaaf De Badts onthult. De echte Tavi waarop Valère zijn meesterwerk boetseerde. Die ons, tot ieders bewondering om zoveel sterkte, voor het eerst publiek en zonder melo het immense drama van zijn bestaan memoreert. De dood van zijn vrouw Emilienne en van vier van zijn kinderen in die vreselijke brand aan de Kruissenskant. Tavi De Badts overleefde die ramp als vriend en buurman niet: hij stierf achtenveertig uur erna ‘vaan entroesie’. Emilienne en hij, ze liggen nu naast elkaar op Hogerlucht. Soms snelt de symboliek het leven en de dood voorbij. In zijn zo aangrijpend getuigenis wordt reus van een mens Elie fijntjes geholpen door de voorzichtige aanpak van de Swarei-Matinei-presentator. Alleen Donaat is met zijn warme fijngevoeligheid tot dergelijke delicate demarche in staat. Dansend op de koord tussen authenticiteit en inleving. Zu schuune.

En Paul Vandenhoeke ons aller bompa bij VTV . Levende theaterlegende die in de jaren zeventig Tavi redde van een al aangekondigde theaterdood. In de bloemekes gezet. Het zal wel zijn. Mongski. Facteurki. Zijn velo staat er ook nog. Ware het niet dat de tuben plat zijn, hij zou.

En tussendoor de nieuwe VTV Theater Compagnie van Boys & Girls. Die ons, de ouwe knarrren komen duidelijk maken dat er voor elke generatie een tijd is van komen en van gaan en dat onze tijd aantikt. En dat ze er al staan. Klaar om ervoor te gaan en het heilige vuur van Valère door te geven.

Ik sta erop te kijken met mijn maats Donaat, Geert, Koen, Poil, Fabrice en alle anderen: op de planken en errond in de zaal, in de coulissen. En heel eventjes vind ik mijn roots terug, kruip ik weer als een snootie op verkenning door de donkere gangskies van de verdwenen zijdelingse Volksbondbalkons. Draai ik vijzen vast in de vloer onder de alziende blik van mijnen bompa op zijn bank. Zit ik bij hem op de velo. En we rijden rijden rijden door de Kempen, door de heide. En door 't gangskie vol omgekeerde stoelen. En dan zie ik het weer helemaal voor me. Da vok van doer. Waarvan het hart klopt tot in de trommel van de Gevuigoode Mandolinen.

En met zijn allen dansen we tuupe. Rotsvast gelovend in die vrolijke collectie perruchen en in die bonte rij acteurkens en tricekens voor ons. En met zijn Ronsiese Monty Pythons heft Poil de afsluiter aan, in een heerlijke Ronsiese versie van hem te beluisteren op de ovenverse CD van 'De Gevuigoode Mandolinen':

Oos ge tooch
moer noejt
oa pasjensie
verliest

En ’t kloert ien Ronse. Van hier tot in godbetert Ounoerde.

Deze eerste CD van de Gevuigoode Mandolinen, die zowel voor de studio-opnamen als voor de Tavi Buirgemiester-opvoeringen worden versterkt met een schone collectie topmuzikanten (op deze foto ziet u er een aantal) is onder de begeesterende opnameleiding van Johan Vanderaspoilden een muzikale mijlpaal in de geschiedenis van het Ronsies. De CD is vanaf deze week verkrijgbaar op de Dienst Toerisme aan de Hoge Mote, aan de receptie van 'Passe-Partout', Abeelstraat en in de 'Local Unique' op de Grote Markt. En voortaan bij alle optredens van 'De Gevuigoode Mandolinen' on the road. Hij kost 12 euro. Een uniek hebbeding voor al wie van Ronse houdt met alle historische kaskrakers van Valère. Met nieuwe songs. Met ronduit fantastische muzikale solo's en heel verrassende arrangementen : van rock tot reggae en Ronsiesen romantiek. Een must voor onder de kerstboom en een meegenomen opwarmer voor de opvoeringen van 'Tavi Burgemiester' in februari-maart 2012. Ien Roonse ee dat iet.

(Foto's VTV: met dank aan Etienne Van Lerberghe).

TUUPE VUIR RONSE

2011-09-24T15:19:00.005+02:00

BURGEMEESTER LUC DUPONT OVER DE BRIEF VAN SIMON IN DE MORGEN:
'ALSOF RONSE INEENS DE MEEST ONVEILIGE STAD VAN HET LAND IS'

In 'De Morgen' reageert burgemeester Luc Dupont vandaag zelf op de brief van Simon Demeulemeester. Op de vragen hieromtrent door Sue Somers zegt Dupont wat volgt.

Luc Dupont : 'Onze inspanningen om Ronse om te turnen van een voormalige industriestad tot een stad waar het aangenaam is om te wonen, zijn in één klap tenietgedaan. Alsof Ronse ineens de meest onveilige stad van het land is.'

'Ik ontken niet dat er een probleem is. Er zijn regelmatig vechtpartijen met gekwetsten. Vorig weekend nog, en ook het weekend daarvoor. Voor de derde vechtpartij moeten we toch alweer twee maanden teruggaan.'

'Begrijp me niet verkeerd: elke gekwetste is er een te veel. Maar ik heb al samengezeten met de procureur, de zonechef en de federale politie. Er zijn afspraken met het parket om sneller op de bal te spelen. Elke vrijdag- en zaterdagnacht rukt een overlastploeg uit om het centrum te bewaken. En nog zijn die maatregelen onvoldoende'.

'Onze inspanningen om Ronse om te turnen van een voormalige industriestad tot een stad waar het aangenaam is om te wonen, zijn in één klap tenietgedaan'.

'Het is gemakkelijk om in slogans over veiligheid te spreken. Op 1 oktober krijgen we een nieuwe zonechef. Ik zal het met hem prioritair hebben over een herschikking van het werk. Misschien moeten we beroep doen op het interventiekorps, een steundienst van de federale politie. Maar daar hangt een prijskaartje aan. Ik heb elke vrijdag en zaterdag al zes mensen op de baan. Wanneer zal er genoeg blauw op straat zijn?'

'Wat wil men dan? Dat ik preventief mensen ga oppakken?'

Ronse heeft niet de afmetingen van een provinciehoofdstad. Een bende die iPhones steelt in kaart brengen, lijkt geen onoverkomelijke opdracht.
Ons centrum is groter dan twee straten, hoor. Onze politie kan niet overal tegelijk zijn. Bij het laatste incident waren de agenten binnen de drie minuten ter plaatse. Wat wil men dan? Dat ik preventief mensen ga oppakken?'

'Er is geen sprake van één bende met een vaste samenstelling. Anders zou onze lokale recherche wel weten op wie we ons moeten richten. Er gebeuren arrestaties, er zijn voorleidingen bij het gerecht. Ik heb alleen geen zaligmakende oplossingen'.

'Het is een slecht moment om je beleid onder vuur te zien genomen worden in de nationale pers. Het verbaast me trouwens niets dat Alexander De Croo (Open Vld) mee op de kar van de critici springt. De liberalen hebben maar twee zetels in ons bestuur. Ik vind het triestig dat men op deze manier onze stadsvernieuwing stokken in de wielen steekt'.

TUUPE VUIR RONSE

2011-09-24T14:55:00.002+02:00

OOK VIA DE MORGEN REAGEERT DE BELLEMAN VANDAAG OP DE BRIEF VAN SIMON DEMEULEMEESTER AAN LUC DUPONT. VOOR ALLE DUIDELIJKHEID HIERNA OOK NOG EENS DEZE HERZIENE VERSIE VAN DE BRIEF DIE U HIER EERDER AL OP DEZE BLOG TE LEZEN KREEG.

Ronse is Bogota niet

De anekdotes die Simon Demeulemeester over Ronse oprakelt (DM 22/09) om de onveiligheid binnen de taalgrensgemeente te illustreren, moeten in een bredere sociologische context geplaatst worden. Wanneer men dit doet, blijkt het beeld dat hij van Ronse schetst als no-go zone bijzonder inaccuraat.

Men kan Ronse omschrijven als een provinciestad met de problemen van een grootstad. Voor de fusie van gemeenten in 1977 was Ronse één van de grootste steden van Oost-Vlaanderen, maar omwille van haar taalfaciliteiten, kon geen enkele omliggende Vlaamse gemeente met Ronse fuseren. Daardoor werd de gemeente eigenlijk een stadskern zonder randstad. Bovendien was er vanaf de jaren ’70 een grote toestroom van allochtonen vanwege de lage woonprijzen (en weerom de taalfaciliteiten). De overgrote meerderheid van die vaak arme nieuwe Ronsenaars woont nu in gesegregeerde wijken. Bovendien heeft de relatieve geografische isolatie van Ronse, omringd door de prachtige heuvels van de Vlaamse Ardennen, ertoe geleid dat de bevolking wordt gekenmerkt door de open mentaliteit van een polderdorp. Deze is echter gemakkelijk om te buigen in defaitistisch chagrijn over gevoelige thema’s als veiligheid.

Anekdotiek is waardevol, maar moet worden begrepen in een breder perspectief. Het is daarom ook broodnodig dat het stadsbestuur sociale wetenschappers aanneemt om de problemen van Ronse (die resulteren uit die unieke achtergrond) wetenschappelijk in kaart te brengen. Op die manier kunnen de problemen op een gefundeerde manier aangepakt worden. Deze nuanceringen betekenen niet dat we de geweldplegingen die Demeulemeester aanhaalt trivialiseren: we veroordelen elke vorm van zinloos geweld. Maar om zinloos geweld zinnig te bestrijden, moet men het allereerst weten te kaderen.

Daarenboven wekt Demeulemeesters opiniestuk de schijn dat Ronse ’s avonds één grote no-go zone is, dat Ronse qua geweldplegingen een voorstad van Charleroi is, Bogota aan de Molenbeek als het ware. Misdaadstatistieken tonen echter aan dat Ronse gestaag, maar met onmiskenbare zekerheid stappen vooruit zet. Zo is de kloof met Oudenaarde qua fysieke molestaties teruggebracht tot een verschil van 1 delict per jaar, berekend op 1000 inwoners. Ronse doet het overigens op dit gebied ook beter dan Gent en Aalst, twee van de grootste steden van Oost-Vlaanderen. Wie de misdaadstatistieken, die via het kadaster vrij raadpleegbaar zijn, van naderbij bestudeert ziet ook dat de criminaliteit in Ronse vermindert. Lichamelijk geweld is nog steeds een probleem, maar wordt opgeblazen. Althans, dat maakt een simpele comparatieve statistische analyse duidelijk. Het door Demeulemeester gecultiveerde onveiligheidsgevoel wordt dus disproportioneel uitvergroot. Was Ronse bovendien gefuseerd met Kluisbergen en Maarkedal, dan zou haar bevolking op ongeveer 38.000 komen met een werkeloosheidsgraad van 9,97% (i.p.v. 12,94%). En ook qua gemiddeld inkomen en criminaliteit zouden de cijfers zich normaliseren.

Het beeld dat Demeulemeester schetst van Ronse, is dus nogal overtrokken, mist duiding en is op de keper beschouwd onjuist. Ronse is een stad met karakter, de ongekroonde Koningin van de Vlaamse Ardennen. Demeulemeesters veronachtzaming van de sociologische achtergrond gooit opnieuw een emmer gitzwarte verf over het imago van deze gemeente. We kunnen niet anders dan dit ten diepste te betreuren.

Yann Verhellen, Jonathan Sadaune en Jonathan Jouret

Inmiddels blijft het debat omtrent de (on)veiligheid van Ronse letterlijk en figuurlijk een hot item zowel in de printmedia op het web en via Facebook.

TUUPE VUIR RONSE

2011-09-23T18:51:00.003+02:00

OCMW-VOORZITTER POL KERCKHOVE
ANTWOORDT HIER ALEXANDER DE CROO:
‘HEB JE DAAR DE AFSCHAFFING VAN DE FACILITEITEN IN RONSE OP TAFEL GELEGD?’

Alexander De Croo zou zich beter bezig houden met het brave Brakel en de asiel -en migratiepolitiek in Brussel. Blijkbaar is onze lieven Alexander vergeten dat enkele maanden geleden het brave Brakel ook te maken had met wekelijkse hevige vechtpartijen. Ik heb hem toen niets horen zeggen.
Tevens kampt Geraardsbergen al geruime tijd met wekelijkse ongeregeldheden aan de stationsbuurt met zware wapens. Zottegem kampte ook een tijd geleden met vechtpartijen. Alsook Oudenaarde aan de Qubus waar wekelijks ongeregeldheden gebeuren. Iedere stad in Vlaanderen heeft jammer genoeg te maken met deze problematiek. Ik hoor onzen senateur daar niets over zeggen. Het is blijkbaar maar Ronse die dit meemaakt……

‘Na die kus in den Jump
hebben we u in Ronse
niet meer gezien’.

Neen Alexander, uw eerste kus in Ronse heeft ongetwijfeld felle herinneringen nagelaten. Maar na de kus In den Jump hebben we u nooit meer bespeurd te Ronse. Behalve vorig jaar bij de verkiezingen. Rap rap om stemmen te ronselen. Geen tijd om te luisteren naar de mensen laat staan iets doen voor de Ronsenaars….. En nu nog een beetje commentaar geven over Ronse en zijn beleid???? Dat mag je doen als je kennis van zaken hebt. Groepsverkrachtingen, OCMW enkel een uitbetalingsloket, enz. waar haal je het vandaan??????

'Ik kan mijn ogen niet geloven
dat je zo'n onzin vertelt'.

Gent, Oostende, Lokeren voorbeelden???? Ik kan mijn ogen niet geloven dat je zo’n onzin vertelt. Heb je ooit een goed gesprek gehad met de Voorzitters van het OCMW van die steden???? Waarschijnlijk niet. Ik wel. En samen pogen we ons uiterste best te doen om de problemen op te lossen van sommige van jullie stommiteiten in Brussel. Jullie zouden best een beetje meer luisteren naar de lokale mandatarissen die nog contact hebben met hun inwoners. En nog de vinger aan de pols hebben.

Een van de grote oorzaken is oa. de problematiek van het asiel en migratiebeleid van Brussel beste Alexander. Een regelrechte catastrofe. En daar kunnen wij als lokale politici niets of weinig aan veranderen. Maar jij wel. De liberalen zitten al meer dan 10 jaar in de regering en als ik mij niet vergis tot voor kort was Mevr. Van Turtelboom (Open VLD) minister van de immigratie en asielproblematiek. En wat is de stand van zaken nu???? We zullen er maar over zwijgen zeker…. Een grote verantwoordelijkheid ook van de Open VLD…..

Een andere oorzaak van onze problematiek te Ronse zijn nog steeds de faciliteiten. Je zat als voorzitter van de Open VLD mee aan de tafel voor de regeringsonderhandelingen. Heb je daar de afschaffing van de faciliteiten van Ronse op tafel gelegd??? Of maar efkes gemeld dat er ergens in het Zuiden van Oost-Vlaanderen de grootste faciliteitengemeente van Vlaanderen ligt??? Neen??? Beter kan men nochtans niet geplaatst zijn om het daar naar voor te brengen………… En waarom niet??? Enfin we hebben er toch niets van vernomen in de media.

'Welke steun heeft Ronse
van Brussel of Vlaanderen
al gekregen?'

Dus schieten op de lokale beleidsploeg van Ronse???? Ik zou dat niet doen maar eerder die mensen de hand toesteken om hen te helpen. Ken je überhaupt de Ronsese socio-economische problematiek??? Ken je überhaupt de inspanningen die we reeds gedaan hebben??? Welke steun heeft Ronse van Brussel of Vlaanderen al gekregen???Maar je weet wel dat er ‘something rotten’ is in Ronse. Op wat baseert gij u in feite???

Alexander, laat je eerst goed inlichten voor je commentaar geeft. In plaats van Ronse te helpen als politieker uit de regio doe je het omgekeerde. Als parlementair heb je de opdracht de regio te dragen en niet te laten vallen. We dachten ook op jou te kunnen rekenen om mee te werken aan de vernieuwing van onze mooie stad Ronse. Niet dus. Foeifoeifoei.

Alexander, in plaats van negatieve commentaar te geven over het mooie nostalgische Ronse zou je beter mee helpen aan de opbouw en de vernieuwing van Ronse die we jaren geleden met onze ploeg ingezet hebben.En informeer je eerst voordat je verklaringen aflegt in de media die niet kloppen met de realiteit. Tot nog eens op een verkiezingscampagne in Ronse.

Fier op Ronse en fier op de Koningin van de Vlaamse Ardennen.

Pol Kerckhove
Voorzitter OCMW en schepen stad Ronse

TUUPE VUIR RONSE

2011-09-23T09:50:00.021+02:00

OPEN VLD-VOORZITTER ALEXANDER DE CROO:
'STOMVERBAASD EN GESCHOKT WAS IK'

Open VLD-Voorzitter Alexander De Croo mengt zich in het debat omtrent de (on)veiligheid in Ronse, schrijft een opmerkelijke brief getiteld 'Tuupe vuir Ronse' en kijkt onderwijl terug op zijn wonderjaren in Ronse. Hieronder de brief die inmiddels op zijn beurt vanop zijn site de weg heeft gevonden naar Facebook. Hij zal geen enkele Ronsenaar, die oprecht van deze stad houdt, ontgaan.

Stomverbaasd en geschokt. Dat was precies wat ik gisteren voelde toen ik de brandbrief las van Simon Demeulemeester over de geweldcultuur” in Ronse, de stad van mijn jeugd. Stomverbaasd en geschokt over het rauwe verhaal van jeugdbendes, groepsverkrachting, over jongeren die zich niet veilig voelen in de straten van hun eigen stad. Maar nog meer stomverbaasd omdat de jonge Knack-journalist een stad beschrijft die er de voorbije twintig jaar niet in geslaagd is het tij te keren. De tijd is er blijkbaar blijven stilstaan.

Wonderyears in The Jump

Van 1986 tot 1993 liep ik in Ronse school op het Koninklijk Atheneum. Elke dag trok ik met de bus van het brave Brakel naar de grote stad. Zoals dat gaat heeft intussen het gros van mijn Ronsese jeugdherinneringen een romantische ‘couche’ gekregen. Ik geniet nog steeds van de vriendschappen voor het leven die er geboren werden, proef de bitterheid van mijn eerste pint in café The Jump en zie de plek waar ik mijn eerste lief kuste.
Something rotten in Ronse.

'Ronse, de stad van mijn jeugd'.

Toch heb ik ook nog een andere herinnering aan Ronse, eentje die nooit is opgeleukt door de slijtage van de jaren. Het is de herinnering aan een oude textielstad die langzaam verloederde omdat ze worstelde met de mix van sociale achterstand en stadsvlucht, van werkloosheid en het gebrek aan echt samenleven.

Het is het Ronse waar het voor mij en mijn vrienden steeds minder fijn werd om onbezorgd te feesten zoals alleen tieners dat kunnen. Het was geloof ik in mijn vierde jaar dat de schoolfuiven van het Atheneum – voor de jeugd van Ronse en omgeving hét evenement – plots niet meer toegankelijk waren voor jongeren die niet bij ons op school zaten. Reden: de massale vechtpartijen van de jaren daarvoor die het fuifplezier vergalden.

Ook toen al was er ‘something rotten’ in Ronse. De kreet ‘Tuupe vuir Ronse’ werd wel geroepen, maar was nooit van enige ironie verstoken. Uit het verhaal van Simon onthoud ik vooral dat de neerwaartse spiraal niet is doorbroken. Erger nog: hij heeft het over een “degoutante geweldcultuur”. Het lijkt alsof het alleen maar van kwaad naar erger is gegaan.

Maar wat nu gedaan? Eerst en vooral, don’t shoot the messenger. Ik hoor dat de burgemeester van Ronse niet opgezet is met de brandbrief. Toch heeft het geen enkele zin om de briefschrijver met de vinger te wijzen. Ik ben ervan overtuigd dat de jonge journalist de stille woede verwoordt van een grote groep mensen die Ronse koesteren – Ronsenaars maar evengoed mensen als mezelf die er een stuk van hun verleden en hun hart hebben. Erkennen is eerste stap, dan opbouwen.

'De brief van Simon is een cri de coeur'

De brief van Simon Demeulemeester is geen j’accuse. Het is een cri de coeur, een rebels schrijven van een auteur die weigert te aanvaarden en vraagt om een falend beleid de wacht aan te zeggen. Hoe moeilijk het ook is om dat falen te erkennen, het is de eerste noodzakelijke stap naar het doorbreken van die neerwaartse spiraal.

Pas dan kan de échte opbouw beginnen. En ook al bestaan er geen mirakelrecepten en koestert best niemand de illusie dat je met een vingerknip rechttrekt wat jarenlang is krom gegroeid, Ronse kan altijd te rade gaan bij centrumsteden die er in het verleden wel in geslaagd zijn om op een succesvolle manier de neerwaartse spiraal van stadsvlucht, sociale achterstand en onveiligheid te doorbreken. Denk maar aan Gent, Oostende en Mechelen, maar ook Hasselt of Lokeren.

'Maak van het OCMW meer dan een uitbetalingsloket'

Blauw op straat is, zoals de brandbrief suggereert, zeker een deel van zo’n succesvolle aanpak. Camerabewaking wat mij betreft ook. Maar repressie alleen is niet zaligmakend. Responsabilisering van jongeren en ouders is wellicht nog veel belangrijker. Maak van het OCMW meer dan een uitbetalingsloket, neem jongeren bij de arm en leidt ze naar een zinvolle tijdsbesteding, best van al een job. Spreek ook ouders actief aan op hun ouderlijke verantwoordelijkheid.

Ronse prijst zichzelf aan met de baseline ‘stad met uitzicht’. Alleen als ze haar eigen jongeren dat uitzicht geeft, zal ze die ambitie ook écht waarmaken en zo voor een stukje de stad van mijn geromantiseerde jeugdherinneringen worden.

Alexander De Croo.

Nu ook nog de Ronsese liberalen 'Tuupe vuir Ronse' tsjegoere met de neuzen in dezelfde richting Ronse krijgen, Alexander...

TUUPE VUIR RONSE

2011-09-22T19:31:00.017+02:00

HET WOORD IS AAN BURGEMEESTER DUPONT

Een digitale storm doet Ronse op zijn grondvesten daveren. De brief van Simon Demeulemeester, eerder verschenen in Den Belleman (zie mijn vorige post), dondert via de sites van Knack, De Morgen en Het Nieuwsblad like a rolling stone door het digitale medialandschap. De hele Facebookgeneratie van Ronse grossiert op dit moment volop in commentaren. Pro’s en contra’s ventileren hun mening op diverse profielen en in tientallen comments. Nooit eerder was Ronse digitaal zo hot. Ook Radio 1 pikte op het item in en gaf Simon het woord.

De jonge makers van Den Belleman hier in Ronse zelf voelen zich daar slecht bij omdat Simon het paradigma van lokaal wakkere burgerblad – vanuit zijn nieuwe stek Gent - blijkbaar in zijn eentje op het federale niveau heeft getild. En nog wat verderop ook. Want er zijn al comments vanuit Thailand. In de stijl van : zie je wel dat ik gelijk had van er weg te zijn gegaan. Met dat bredere kader is het risico op imagoschade bij niet-Ronsenaars nauwelijks te overzien, zo wordt ter redactie van 'Den Belleman' gezucht. Dit bovenop de keuze van Oudenaarde als nieuwe aankomststek voor de Ronde van Vlaanderen ondermeer...'vanwege meer uitstraling dan Ronse'. Tja, ien Roonse ees dat iet teinwuirdeg.

De discussie rond Simons brief is nu volop aan het woeden. De medewerkers van 'Den Belleman' bereiden een antwoord voor. Ze doen dit in een poging de solo slim van Simon te plaatsen en terug te brengen tot het eigenlijke kader van hun themanummer: veiligheid in Ronse. Zij vangen inmiddels de builen ter plekke. Want Simon heeft hen zo te horen niet vooraf geconsulteerd voor zijn mediatieke stunt. De sponsor van 'De Belleman' schrijft Simon in een mail (die ik in cc kreeg) boos dat hij 'plaatsvervangende schaamte voelt'. Ook op Facebook zijn er ziedende reacties die Simon tacklen op de ene zwakke plek van zijn betoog: dat hij als Ronsenaar zijn roots de rug toekeert terwijl het aan de Overpoort in Gent niks beter is en de cijfers van criminaliteit er in verhouding niet beter of slechter zijn.

En Luc Dupont bij dit alles? De burgemeester van Ronse tot wie de brief van Simon gericht is? Hij legt er tot dusver het zwijgen toe. Doet hij daar goed aan? Wie zal het zeggen? Blijft hij zwijgen? Of wacht hij zijn moment af? Misschien kan hij een en ander verduidelijken op het eerste verkiezingsdebat dat er zit aan te komen (zie hiernaast in exclusiviteit de affiche van dat debat onder leiding van Jonathan Jouret...van 'Den Belleman'). Als zijn partij al wil meedoen. Want ook daarover bestaat zo te horen grote onzekerheid.

Van onzekerheid gesproken. Onzekerheid is nu net wat de Ronsenaars nu helemaal in de greep houdt. Onzekerheid op straat. Onzekerheid over de Renaixance van Ronse en alle strategische en andere plannen daaromtrent. Onzekerheid over het imago van Ronse. Onzekerheid over het taalstatuut van Ronse. Onzekerheid over de Stadstuin enzovoort.

Ik schrijf Luc Dupont hier geen brief, nee. Heeft Simon al gedaan. Ik bied hem, de burgervader van alle Ronsenaars, hier wel een wederwoord aan. Onder de vorm van een 'Vrije Tribune' waarvan de inhoud naar de lezers van deze blog toe voor die ene keer onder zijn eigen volste verantwoordelijkheid valt. Het is zijn goed recht om daar al dan niet op in te gaan. Allicht heeft hij zelfs een hoop goede redenen om het nu net niet te doen. Want toegegeven hij wordt hier – in die publieke rol als burgemeester welteverstaan - niet gespaard. Alvast niet als het erop aan komt wars van de partijpolitiek het algemeen belang van àlle Ronsenaars te dienen. Misschien houdt hij dan ook rekening met al het positieve dat hier de afgelopen vijf jaren over hem is gepubliceerd. Toch telkens waar het erop aan kwam zijn dossierkennis, competentie en gedrevenheid voor Ronse onder de aandacht te brengen. Ik nodigde Luc Dupont ook al eens eerder langs deze publieke weg uit op fietstour door 'Ronse Wielerstad': om samen met hem naar de fietspaden van Ronse te...zoeken. Geen respons. Maar wat niet is, kan nog komen. We zien wel. Een oude wijsheid zegt dat niks sterker is dan de stilte. Ik weet echter niet of je tegenover zoveel tristesse van geschokte en verontruste Ronsenaars als burgervader in het heetst van een debat dat meer dan de hele jonge generatie van Ronsenaars beroert zomaar kan blijven zwijgen.

Hoe dan ook: het aanbod is bij deze gelanceerd. Het is vanzelfsprekend beperkt in de tijd want de verkiezingen naderen en een vrije tribune ja, maar een gratis verkiezingspodium nee. Gaat het niet door, gaat Luc Dupont niet in op het voorstel (opgekoterd door sliechte kameroeten ofzo) dan: even goede Ronsenaars. We zullen hier bij leven en welzijn blijven doorgaan voor onze geliefde stad. En we zullen er nièt uit wegvluchten. Enfin ik toch niet. Over deze drie simpele woorden zullen we het hoe dan ook wel altijd eens blijven : Tuupe Vuir Ronse.

TUUPE VUIR RONSE

2011-09-22T09:57:00.015+02:00

VLIJMSCHERP GETUIGENIS
VAN SIMON DEMEULEMEESTER:
'WAAROM IK NIET IN RONSE WIL WONEN'

Simon Demeulemeester is journalist bij Knack.be . Hierna publiceer ik graag de nieuwe herwerkte versie van de brief die hij naar burgemeester Dupont schrijft waarin hij uitlegt waarom hij niet (meer) in Ronse wil wonen. De harde vlijmscherpe analyse van het Ronsese nachtleven en het straatgeweld, die in een eerste versie verscheen in 'Den Belleman', vindt nu als een lopend vuur haar weg op internet en Facebook. Ze wordt vandaag ook overgenomen door de site van 'De Morgen'. Ik geef hieronder de nieuwe versie van Simons brief integraal.

Meneer de burgemeester,

We hebben elkaar al een paar keer ontmoet. U was dan burgemeester, ik Groepsleider van de Scouts. Uw toespraak op de tentoonstelling voor onze 90-jarige verjaardag was enthousiast en bevlogen. Een oud-scout aan het woord, dat doet plezier. Op een andere gelegenheid was dat wel anders. U was toen ook burgemeester, ik nog steeds Groepsleider maar ook al student Journalistiek. Ik interviewde u. Van dat gesprek is één zin echt blijven hangen: "We willen er toch geen politiestaat van maken?" Die 'er', dat sloeg op Ronse.

Ik weet nog dat ik er de artikelkop van gemaakt heb. Dat 'pakt', weet u. Want in Ronse zouden de mensen wel eens 'jawel' durven zeggen. Ik heb het dan niet over die 30 procent die ooit op Erik Tack gestemd hebben. Van die mensen die maar wat graag overal meer uniformen, blauw of donkerder, zouden zien. Graag met matrak, menotten en pepperspray erbij. Want zo zijn sommige mensen nu eenmaal.

Maar er zijn er ook andere, zelfs bij die 30 procent. Ik, bijvoorbeeld. Nochtans een progressief van het zuiverste water. Ik geloof in vrede, vlinders en madeliefjes. Had ik het voor het zeggen, Obelix werd premier, Guust Flater zijn vicepremier. En de smurfen bevolkten hun kabinetten. Dat is het blauw dat ik van uit het diepst van mijn hart op straat wil zien.

Maar toch, meneer de burgemeester, wilde ik toen antwoorden met 'jawel' - dus vóór geüniformeerd blauw. Ik had er zelfs willen aan toevoegen: "En maak er een beetje mee voort ook, dan kan ik vanavond nog eens op mijn gemak uitgaan!" Want dat doe ik al een tijdje niet meer, uitgaan in uw stad. Niet dat er niet genoeg te doen is, 't Is de veiligheid.

Toen ik mijn '100 dagen' vierde, was ik al om 1 uur thuis. Omdat ik mijzelf een gevangenisstraf wou besparen. U moet weten dat op die fuif in het jeugdhuis, voelt u hem komen?, een stuk crapuul het nodig vond een vriendin hard te duwen. In een normale situatie krijgt zo'n zak de wind van voren. Want meisjes duwen, zo hard dat ze struikelen, dat doe je niet. We waren 18, of moesten dat worden. Meer spieren dan verstand, dus. Maar ik durfde geen ram verkopen, of zelfs maar de wind van voren geven. Dan belandde ik op Hogerlucht met minder tanden dan ervoor, maar wel wat kneuzingen rijker. Die gasten zijn nooit alleen. Of, erger, ik zou die nietsnut een oog uitslaan. Dan belandde ik onder dezelfde condities op spoed, maar kon hij zowel langs de kassa van den dop blijven passeren, als langs de spaarpot die mijn ouders bij hun verzekeraar hadden aangelegd. Ik heb iets te verliezen, ziet u, hij had dat niet.

Mooie Grote Markt, jammer van de veldslagen
Enkele jaren later studeer ik in Gent en ga zelden tot nooit meer uit in Ronse. Ik werd gek van de agressieve sfeer die er hangt. Ook al ben ik zot op Ronse, vind ik het een fascinerend dorpstadje, ook al ziet de Grote Markt er beter uit dan vroeger: ons schrijft u de komende jaren niet in uw bevolkingsregister in. Want wij hebben geen zin om gepakt te worden door zo'n bende als die die het gemunt heeft op mensen met een iPhone. Want kent u dat verhaal?

Die bende viseert mensen met een iPhone om hen bij het buitengaan te bestelen. Een van hun slachtoffers kreeg het onzalige idee achter die bende aan te gaan. Toen hij het drietal gevolgd was, bleek de bende 15 man sterk. En toen werd hij bewusteloos getrapt. U weet hoe dat gaat: sommige mensen, van dat type dat niets te verliezen heeft, hebben zichzelf moeilijk in de hand. Maar echt vreselijk moet het nog worden. Want die jongen was gevolgd door een vriend.

Die werd niet in elkaar geslagen. Een zucht van opluchting? Hou die maar in. Hem werd verzocht terug te gaan, dan zou hem niets gebeuren. Waarop hij achter de hoek moest gaan staan luisteren hoe zijn vriend verder de stront uit zijn lijf gestampt werd. Excuseert u mij die uitdrukking, maar ik ken er geen betere.

In die situatie, meneer de burgemeester, zou ik sterven van schaamte en frustratie. Mij lijkt dit een tafereel uit het Bosnië van de jaren '90. Net als de anekdote van een vriendin die net aan een groepsverkrachting ontsnapte. Of die over een vriend die drie weken met een rietje moest eten, want kauwen met een stukgeslagen kaak schijnt pijnlijk te zijn.

Let wel, ik zong al vaak de lof van uw bestuur. Niet van mijn gewoonte, mijn beroep verbiedt me politici te adoreren. Als lokaal politicus hebt u heel weinig impact op de oorzaken van die problemen. En ja, ik scherm met anekdotes die je overal kan horen. Maar toch: ik vroeg u hoeveel agenten er tijdens het weekend in Ronse op patrouille zijn. Drie patrouilles, zei u. Dat moeten zo'n 12 man zijn, vroeg ik. Neen, zei u: zes, want drie patrouilles van twee man. En u noemde dat 'verhoogde aanwezigheid'.

Dat maakt mij kwaad. Een kind ziet dat dat te weinig is. Want het zijn vaak nog-bijna-kinderen die uw politie vernederen. Dat zorgt voor frustratie, een venijnige emotie, en dat maakt uw politiekorps zwak. Hen versterken: daar zou u veel Ronsenaars blij mee maken. Ik ben nog steeds kwaad om uw antwoord. Ik wil die woede kwijt en wil begrijpen wat er gebeurt. Ik wil u een kans geven dat uit te leggen en vraag het daarom op de man af: meneer de burgemeester, wat kan u doen aan die degoutante geweldcultuur?

Simon Demeulemeester.

Ik roep Simon langs deze weg op om liever vroeg dan laat op zijn besluit terug te komen en hier - hand in hand met een heel talentrijke generatie Ronsese jongeren met al diegenen die zich dag na dag tuupe vuir Ronse samen inzetten voor de veiligheid, de verdraagzaamheid en het welzijn van alle Ronsenaars in onze geliefde stad en samen met de beste stuurlui - een keer en voorgoed zelf het roer om te gooien.

HIERNA HET ANTWOORD VAN
DE BELLEMAN
OP DE BRIEF VAN SIMON:

Ronse is Bogota niet

In De Morgen van 22 september hield Simon Demeulemeester, goede vriend en trouwe schrijfbroeder van ondergetekenden, een vurige en beroerende uiteenzetting omtrent de quasi-apocalyptische conditie waarin de gemeente Ronse zich bevindt. Demeulemeester hanteert zijn scherpste pen bij zijn anekdotisch rijk gestoffeerde analyse van de vermeende geweldcultuur die Ronse teistert. Toegegeven, hij weet enkele nagels op de kop te raken. Veiligheid is een reële problematiek, die de huidige beleidsploeg voor enkele zeer precaire vraagstukken plaatst. Toch ontbreekt het Demeulemeesters analyse, zoals die is gepubliceerd in De Morgen, aan nuance en context.

De stelling dat veiligheid in Ronse een netelige casus is, kan gerust worden gecatalogeerd als een understatement. De sociologische realiteit is immers keihard. Ronse wordt gepercipieerd als het Bogota aan de Molenbeek. En toegegeven, daar zijn redenen voor. Er lopen heel wat zaken fout: het slappe beleid van het stadsbestuur is niet gebaseerd op de wetenschappelijke inzichten die Ronse, met haar unieke sociaaleconomische en culturele identiteit, nodig heeft en beperkt zich tot intercultureel gerommel in de marge. Verder faalt het optreden van de wethandhaving, mist ze daadkracht en geloofwaardigheid. Dat er in Ronse dan ook nog eens een met sensatiezucht besmette riooljournalist rondloopt die van binnenuit het imago van de stad schromeloos verder bekladt, helpt ook niet. De charmante polderdorpmentaliteit die de Ronsenaars kenmerkt, durft daarom al eens om te slaan in een bijtend defaitistische en chagrijnige houding die de problemen evenmin vooruithelpt.

Met Den Belleman, een driemaandelijkse onafhankelijke periodiek waar ook Demeulemeester zijn pennenvruchten aan verleent, proberen wij hier op een constructieve manier over te reflecteren. Hiermee mikken we gericht op de buik van het maatschappelijke middenveld en de beleidsmakers om de handschoen op te nemen tegen het negativisme. Het artikel van Demeulemeester moet in deze context gelezen worden: als een wake-up call, een polemisch artikel in een lokaal opinieblad (enkel gericht aan Ronsenaars) waarin het zijn plaats had en waarin het omringd werd door meer genuanceerde opiniestukken over hetzelfde onderwerp. Door de tekst van Demeulemeester “no strings attached” uit die context te lichten, blijft enkel een misplaatst schotschrift over dat onterecht de klaagzang zingt van een degenererende stad. Bovendien spuwt men hierbij onbedoeld in het gezicht van diegenen die het engagement hebben opgenomen om van Ronse een leefbaardere plaats te maken. Ons hart bloedt als we de verontwaardigde en moedeloze gezichten zien van zij die strijden voor de wedergeboorte van de Koningin van de Vlaamse Ardennen. Zij voelen zich beledigd, en wij ook. De manier waarop dit artikel zonder schaamte, zonder nuance en zonder vermelding van de context van de oorspronkelijke publicatie de wereld is in gestuurd is beneden alle redelijke peil.

Jonathan Jouret, Jeroen Reygaert, Jonathan Sadaune, Yann Verhellen

TUUPE VUIR RONSE

2011-09-19T11:16:00.031+02:00

GUNTHER GAAT VOOR DE SJERP VAN LUC

De socialisten gaan de Ronsenaars volgende week donderdag vertellen hoe ze volgend jaar het duo D & D (Dupont-Deworm) in de Annalen van de Geschied-en Oudheidkundige kring willen mikken. Ik ’n ga zo lange nie wachten zie. Ziehier exclusief de top 5 (met joker) op de SP.a-lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen:

1. Gunther Deriemaker.
2. Suzy Arijs.
3. Pol Kerckhove.
4. Nedia Gmati-Trabelsi
5. Een Wit Konijn.

Sylvie & Sylvie

Om dat wit konijn op vijf is er lichte animositeit bij twee aloude socialistische families. Bij de kring rond gemeenteraadslid Sylvie De Bie bestaat er namelijk enige argwaan omtrent het plan om die vijfde plaats voorlopig nog ‘weipoo’ te laten. Zogezegd tot er een witte raaf gevonden wordt. Die raaf zou dan wel eens ‘bij gebrek aan beter’ uit de hoed van Pol Kerckhove getoverd kunnen worden en eigenlijk een (lief) rood konijntje blijken te zijn uit de entourage van de OCMW-voorzitter zelve met name OCMW-lid Sylvie Miclotte. Tja ook bij de socialisten zijn ze - net zoals bij de andere partijen - meer dan ooit sedert de komst van Bruno Tobback als partijvoorzitter wel wat gewoon als het erop aankomt dynastieke lijnen door te trekken...

Wie is bang voor Nedia?

Misschien vinden de Ronsese rooie wel hun échte rode raaf in de persoon van Koen Haelters die als beloftevolle jonge advocaat de lijst komt aansterken. Meester Koen krijgt weldra toekomstig meester Nedia Gmati-Trabelsi aan zijn zijde: als stagiair-advocate in hetzelfde advocatenkantoor. Nedia kiest hiermee dus zowel politiek als professioneel resoluut voor Ronse.

Voor alle duidelijkheid: diegenen die daar niet onverdeeld gelukkig mee zijn dienen in de eerste plaats te worden gezocht…bovenaan de eigen SP.a- lijst. Wie is bang voor Nedia? Eenieder in haar partij (maar ook erbuiten) die ook op de stemmen van de Nieuwe Ronsenaars mikt.

Paul de Pendelaar

Maar er zijn er zich wel meer aan het beraden over de vraag hoe ze de verkiezingen best tegemoet gaan. Had de N.V.-A Ronsiese kandidaten van enige relevantie gehad, dan hadden ze die op hun vertoning op Sint-Pieter met Siegfried Bracke uit Gent en Mattias Diependaele uit Zottegem uit de schaduw van hun schimmige advertentie gehaald. Niet zo dus. Zo recht(s) voor de raap kan je het dus alvast niet verwachten. Tot zolang blijft het voor eeuwige pendeltsjeef Paul Carteus nu weer in de rol (bijna schreef ik: lol) van N.V.A-voorzitter van Ronse kontjes draaien rond de CD&V. Her en der zakdoekskens leggen. Niemand zeggen. De bedoeling is al te evident: zoveel mogelijk stemmen van Erik Tacks Vlaams Belang lospitsen. Carteus als waterdrager van D&D. Beloningske volgt. Mei geu Roonse moer... Hoewel. Toch eerst 's goed navragen aan Rudi Boudringhien van GBIC. Die weet wat een woord waard is in Ronsese politiek.

Wie gelooft die mensen nog?

Ondertussen zit het duo Dupont-Deworm helemaal op ramkoers. Drie keer naast de bal. Een overzicht hierna.

Van Stadstuin tot stadspuin

Flop een. Na het faillissement van Bokx is er nog geen overnemer opgedaagd. D & D moeten nu met hun gestruikeld en hinkend paradepaard naar verkiezingen. Van Stadstuin tot Stadspuin. Plopperdeplop megaloflop.

Rrraaaten oat rrrriaulen

Flop twee. De onveiligheid is dus meer gebleken dan foute perceptie. Week na week worden Ronsenaars bedreigd, bestolen, het ziekenhuis in geklopt. Niemand die nog horen wil hoe dat komt. Wat de Ronsenaars wél horen (en het zindert jàren na), is het aangrijpend verhaal van een vriend die aan het bankloket een pistool tegen het hoofd krijgt, een familielid die Hogerlucht wordt in geslagen, een politieman die werkonbekwaam wordt getimmerd. En camera’s die niet werken. De waarheid is sterker dan de perceptie en de perceptie van de volkse Ronsenaars uit zich in die ene steeds aanzwellende kreet van verontwaardiging en ontgoocheling:

'’s Naaachts ’n koomek iek nie mir boaten.
Tuus koomen de rrrraaaaten oat de rrriaulen'.

Geen uitstraling

Flop drie. Je kan vandaag boos zijn op Wouter Vandenhaute maar ver van alle emotie kan zelfs de meest chauvinistische Ronsenaar onmogelijk nog aan dit ene objectieve gegeven voorbij: Ronse heeft een zeer zwaar imago-probleem. Geen uitstraling dus.

Geen uitstraling? Van wie? Het tijdperk Dupont-Deworm is gepasseerd. Al willen ze dat zelf nog niet geweten hebben. Ze werken hard. Dat wel. Maar…het werkt niet. En het werkt niet omdat de coalitiepartners mekaar op cruciale momenten een contraproductieve hak zetten en daartoe desnoods een wisselmeerderheid maken met de oppositie. Remember de brief van Dupont aan Leterme met dank aan Open VLD en Vlaams Belang…

Gunther Deriemaker (de derde D ) had vorige keer welgeteld twee stemmen minder dan Dupont. Hij is zo lief geweest die niet te laten hertellen. Wie nu de meeste stemmen achter zich krijgt, welke kandidaat en welke partij, daarover beslist de kiezer. Maar het is die kiezer niet ontgaan dat de coalitiepartners van nu op meer dan een moment mekaar beduveld hebben. Herinneren we ons hun kletterende ruzie rond de straatnaamborden. Hoe contraproductief kan je zijn? Andere en betere zegt u? In elk geval: Anders en Beter.

(De teller van deze blog staat vandaag op 483.500 clicks. Ik dank u allen voor uw fideliteit. En: Tuupe vuir Ronse).

WK WIELERSTAD RONSE VERWELKOMT RONDE VAN VLAANDEREN

2011-09-17T12:20:00.008+02:00

EN NU HET GOEDE NIEUWS:
DE RONDE GRATIS AAN HUIS
EN GELD VOOR FIETSPADEN

1. Geen jaarlijkse 100.000 euro uit de zakken van de Ronsenaars in die van Flanders Classics.

2. Hopen Ronsies geld dat vrijkomt voor fietspaden in Kruisstraat, Ninovestraat, Zonnestraat, Ellezelestraat enz. Ronse Wielerstad? Meer dan ooit.

3. Gratis de Ronde van Vlaanderen aan huis in de nieuwe finale langs Kruissens en Hootond.

Tuupe vuir Ronse:
WK- Wielerstad van meer dan alleen maar Vlaanderen.

WAAROM DE RONDE VAN VLAANDEREN NIET IN RONSE EINDIGT MAAR IN OUDENAARDE

2011-09-16T13:08:00.028+02:00

FLANDERS CLASSICS, FLANDERS POLITICS:
TROP RENAIX TE WEINIG VLAANDEREN

Wat ik hier eerder al in primeur mijn bloglezers meegaf, is dus nu helaas formeel bevestigd.

De aankomst van
De Ronde van Vlaanderen
gaat volgend jaar naar
Oudenaarde.

Ik had Luc Vandenabeele van Ronse Koerst eerder deze week beloofd te wachten op de bekendmaking met het aankaarten van de vier echte achterliggende redenen waarom - bij mijn weten - Oudenaarde de voorkeur krijgt op Ronse:

1. Zowel Erik Watté als Wouter Vandenhaute , de eigenaars van Flanders Classics, hebben hun roots in het Oudenaardse.

2. Het 'Centrum van de Ronde van Vlaanderen' staat in het hart van Oudenaarde.

3. In het confederale Vlaanderen is Ronse als aankomststek van Vlaanderens koersmonument not done en non grata. De achterdeur van Vlaanderen, de voordeur van Wallonië. Het vermaledijde verguisde Ronse toch niet zeker. Of zoals die twee poretmadamkes het een tijd geleden op AVS uitkotsten, als een slecht verteerde baba-au-rum: eikes Ronse!

Dat was al zo in de tijd van Nieuwsblad-eigenaar vader André Leysen. Die mikte ten tijde van WK-organisator Orphale Crucke een briefomslag van Ronse met erop 'Cabinet du bourgemestre' over zijn bestuurstafel en legde zijn toenmalige Ronde-man Piet Antierens hiermee finaal het zwijgen op over de kandidatuur van Ronse (toen al) voor de Ronde van Vlaanderen. En dat is dus blijkbaar meer dan ooit zo in de hoge vlucht die Vlaanderen vandaag neemt in het unisono Vlaamse streven naar homogeniteit van het grondgebied. Flanders Classics. Flanders Politics.

4. Ronse-parcourspromotor Johan Museeuw mag zich dan misschien 'De Vlaamse Leeuw' laten noemen, bij de bazen van 'Flanders Classics' ligt hij niet goed. Al zal dat laatste wel niet echt hèt doorslaggevend argument zijn geweest.

Luc Vandenabeele en Ronse Koerst hebben er in elk geval alles maar dan ook alles aan gedaan om Ronse een kans te geven. Hij en zijn ploeg verdienen daarom ons grootste respect en dank.

Dat Vandenhaute Ronse en de Ronsenaars platweg gebezigd heeft om het financieel plaatje van de biedingen op te krikken, is een voor de hand liggende business-truc. Elke eerstejaars economie-student zal je kunnen uitleggen hoe dat werkt.

Vandenhaute moet vandaag alleen een ding goed beseffen: niemand neemt deze stad haar historische wereldreputatie af. Over naar plan B. van Ronse Wielerstad. Over naar Ronsenaar Tom Van Damme...

DANSEND OP DE PUNT VAN MIJN PEN

2011-09-15T10:44:00.030+02:00

DE ZOONE DE MOENE EN ALE STEEREN OP MIN BOENE

Met mijn maat uit de Cité Bara trekken we naar de Verboden Wereld van d’Oerme Kloeren. Geplooid als Moeder Theresa op de drempel van haar heiligheid sluipen we naar de bestemming van onze expeditie. Ver voorbij het middengebergte van de fabrieksdaken. Diep in het plan dat we hebben neergekrast op een stuk karton waarin de transistor voor de Heilige Communie van mijn maat heeft gezeten. Het is nu wachten op de metten. Of de vespers. Of het lof. Of de completen. We zijn het niet zeker. De liturgische timing van de kloosterrituelen geven daarover geen uitsluitsel. Ook niet in de missalen die we hiertoe hebben geraadpleegd. Want zoals Bob Morane, Rik Ringers en Kuifje wensen we niets aan het toeval over te laten. We willen de nonnen treffen in het hart van hun heiligdom. Ons basiskamp in de dakgoot kijkt nu al uit op hun binnentuin van Eden. We zijn scherpschutters. We houden onze mieken op volle spankracht. Duivels zijn we, op bokkenpoten van bottines. Uren wachten we aldus in de zinderende zon op beweging tussen de perkjes beneden. Tussendoor wat moalentreekers en nuizekies van boa Scheile Foons oat de Woanstroete snoepend. Meer dan wat koolwitjes en een verloren gevlogen straatmus krijgen we niet te zien. Zelfs geen novieske. Zelfs geen Onze Lieve Vrouw vaan Wietentaak of niks. Dan worden we het beu en gaan we katsjoetie ballen knallen tegen de poort van de weverij.

Jaren later mag ik er helemaal in. Mij wordt daartoe een admitatur verleend. Ad Majorem Dei Gloriam. Het mag van de vertegenwoordigers van God op aarde. ‘De Ronsenaar’ respecteert de encycliek en bestrijdt de bolsjeviek. Rendons grâce à Dieu. Ma Mère ontvangt me gezeten achter haar tralies, het gezicht bedekt achter een bijna bourka. Hoe ze als Coletinen naar Renaix zijn gevlucht voor de goddeloze sansculotten. Engelen, duivelen, mirakelen. Het hele sprookje. Ze krijgen van iedereen eieren, bidden voor schone weders. Wil ik vooral noteren dat ze een keer iets anders willen. Parce qu' à la fin. Twee nonnen doen de markt met een ouwe poussette. Een selderken hier, een slaatje daar. Met slekkengaten erin. De slang is nooit ver weg in deze leefwereld. Vooral in de lente komt ze in de cellules des soeurs geslopen.

Weer jaren later keer ik terug. Dan zijn ze nog met twee. Het verhaal gaat dat de ene op haar trotinette tegen de ander is gebotst op haar vélo. De dokter heeft ze ter plekke dienen te naaien. Zo zijn dokters. Als ze ergens kunnen helpen, zullen ze het niet laten. Soeur Marie Louis wordt mijn vriendin voor de eeuwigheid. Het liefste wezen dat je als duivel ontmoeten kan. Achteraf krijg ik van haar een kaartje dat ze voor mijn zaligheid bidt. Ze zit nu in haar hemel ondertussen. Na een ommetje bij Saint Léonard. Ik hoop dat ze haar woord houdt en de pannen van de hemelfabriek bidt.

Aan dit alles denk ik terwijl ik naar de verhalen van broeder Flor luister in hetzelfde klooster van toen, waar ik nu zowaar voor het eerst zelf heiligheid opsnuif. De heiligheid van mensen die het opnemen voor andere mensen. Hier en nu. Hic et nunc. In dit oord waar de tijd van geen tel is en alleen het moment van broederlijkheid telt. Waar mensen met HIV soelaas, ware vriendschap en diepe menselijkheid vinden in een wereld waar dit alles vaak zo zoek is. Waar drie burgemeesters en BHV zoveel belangrijker zijn dan pechvogels met HIV.

Het is verbazend stil wanneer Flor zijn echt doorleefde verhalen doet. Hij die er met zijn medebroeders van Effeta altijd is voor de bewoners. Als het moet tot de laatste dag. Tot in de diepste nacht. Zo nodig zeven dagen en lange nachten lang. De jongste bewoner is een prille twintiger, de oudste een dame uit Blankenberge van tegen de zeventig.

Nooit is de sacrale betekenis van dit oude klooster voor mij zo zichtbaar geweest als nu. In alle hoop die er geschonken wordt. In de zee van menselijkheid begrip en betrokkenheid die er gegeven wordt. De humaniteit van Effeta is er een die geloof en ongeloof overstijgt en elke echte humanist beroeren zal. Die van mensen als Flor en zijn medebroeders geen heiligen maakt maar iets veel mooier dan dat. Mensen tuupe onder mensen. Geen zweverig gezever, daden. Geen vage beloften over een beter hiernamaals. Direct soelaas en steun. In het hiervoormaals.

Als Ronsenaars kunnen we fier zijn op ons mooi menselijk heiligdom aan de Olifantstraat. Natuurlijk is het meegenomen dat prinses Mathilde en haar paleiselijke laagvlieger Effeta ook al een keer zijn komen bezoeken. Het geeft een hoop aandacht van één dag en schone fotoots in de gazet na. But the real thing gebeurt binnen dag na dag. Gesprek na gesprek. Pil na pil. Flor toont er de indrukwekkende cassette vol antivirale middelen die de bewoners nu al aan een normale levensverwachting helpen. Doch niet altijd zonder collaterale schade aan vitale organen. En in elk geval ten koste van een maandelijks fortuin bij de apotheker.

Dit alles gebeurt geruisloos. Dit alles is Ronse op zijn mooist. En om dit alles sluiten wij Effeta als Ronsenaars (meer dan drieduizend kwamen er al eens kijken op de Open Deur Dag) in ons hart. Daarom beste Flor & Friends:

‘k en kan't
hier nie loeten
vuir oa en vuir
oa kameroeten
kuupe’k
de zoone,
‘k geive oa
de moene
en ale steerekies
op min boene
en uuk mien
scheunste
lied omdaade
aale meinschen
zu gieren ziet.

TUUPE VUIR RONSE

2011-09-12T11:29:00.041+02:00

WAT HEET PROPER BESTUREN
OP DE DRAAIKOLK VAN
BELANGEN EN PARALLELLE GELDSTROMEN?

Een antieke wijsheid beweert dat macht corrumpeert. ‘Mais si tous les dégoutés de la politique s’en vont, il n’y a que les dégoutants qui restent’.
Zo pareert een Franse wijsheid dan weer dreigend defaitisme. Is elke politicus - vanaf een zeker machtsniveau - echt een zakkenvuller? We kunnen hier evengoed een debat opzetten omtrent het geslacht der engelen. Vast staat dat maar heel weinigen erin slagen in alle omstandigheden te weerstaan aan de vele vetpotten van politiek.

En dan gaat het hier nu niet om besturen op ambtenarenniveau en nog minder om gaten in de kassa van de sociale woningmaatschappij. Waarover dan wel? Over sluipende normenvervaging in de politiek zelf. Over electoraal cliëntelisme, partijfinanciering, politiek affairisme. Over : ons kent ons. Over: voor wat hoort wat. Over vette politieke pensioenen. Over de kronkels die men daarvoor wil klaren. Over riante politieke (afscheids)vergoedingen. Over bevriende intstanties . Over mandarijnen die zich in en om alle partijen bewegen in de schaduw van het publieke forum. Die pleziertjes vragen. Gunsten. Die benoemingen willen. Postjes.

De schemerzone

Het momentum van de kiezer beperkt zich bij dit alles tot een stem in het hokje om de zoveel jaar. Daarna begint voor de gekozenen het echte spel: achter de schermen. De verdeling van de vele vetbezoldigde mandaten. Lokaal situeert zich dat dan vanuit de partij-cenakels en aanverwante politieke machtsclubs in en om het schepencollege, in het OCMW, de communales en intercommunales, de diverse nutsmaatschappijen. Van TMVW tot Electrabel, van Gaselwest tot Eandis .

Deze fel betwiste match om de mandaten resulteert (voor de winnaars ervan) in alweer nieuwe benijdenswaardige machtsposities. De aanbestedingen zijn wat ze zijn, de returns ook. Wie de loodgieterij doet en de kassijnen steekt. Wie afbraakwerken en grondwerken mag uitvoeren. Wie rioleringen mag aanleggen en onderhouden. Wie de bouw zetten mag, wie hem verkopen mag. Wie als enkeling op het grondgebied welles een bouwvergunning krijgt. Wie wel een afwijkingske op de regeltjes wordt gegund, wie niet. De schemerzone tussen goed bestuur en de alledaagse praktijk . De vriendendienst hier, de hittentit daar. Het lijstje van rechtstreekse en zijdelingse returns is eindeloos.

Wie zich als integer politicus geroepen voelt deze stad te besturen en boven water wil blijven in die draaikolk van belangen en parallelle geldstromen moet wel een heel sterk...zwemmer zijn. Want er is vanzelfsprekend de wet. Maar er is voor proper bestuur ook nog zoiets vandoen dat verder gaat dan de lettertjes van de wet: de ethiek van politiek.

Iets kan volgens de letter van de wet perfect legaal zijn en toch politiek totally not done. Wie zich als politicus bijvoorbeeld via één van zijn vele mandaten inwerkt in de immomarkt, doet er dan goed aan zich zelf zeer ver van elke activiteit op die markt te houden. Zeker als hij behalve politicus beroepshalve ambtenaar is of geweest is. Een ambtenaar is geen zakenman en vice versa.

Als verkozen verantwoordelijke hoort zo'n politicus al helemaal geen zaken op te zetten met een ondergeschikte ambtenaar op zijn bestuursveld. Ook al blijkt dat door een of ander gaatje in de wet wel eventjes tijdelijk te kunnen, het is vanuit een goed bestuur not done. Al was het alleen al maar om elk mogelijk conflict tussen het eigen belang en het algemeen belang te vermijden. Correct bestuur gaat dus veel verder dan alleen maar de toepassing van de lettertjes van de wet.

Iets kan op het bestuursveld en het niveau van de ambtenarij zelf fout gaan door wanbeheer en slordigheden. Iets kan daar scheef groeien door normenvervaging. Iets kan daar mis zitten door ontspoorde oude mores (exuberante lunchcultuur, visakaarten, kostenbonnetjes, e.d.)

Maar iets kan achter de schermen van een beleid ook scheef groeien vanwege de hoge mandatenconcentratie waarin een machtspoliticus zich gaandeweg tot incontournable werkt. Waarbij hij dan van zichzelf gaat denken dat hij zowel onmisbaar als onaantastbaar is en liever de boodschapper van de misstap verkettert dan daar zelf de juiste consequenties van te dragen en de voor de hand liggende conclusie uit te trekken.

Doet hij datlaatste niet, dan lijkt het erop dat er twee maten en twee gewichten worden gehanteerd. Want als de lat van het bestuurlijke fatsoen(terecht) hoog wordt gelegd, dan wel voor iedereen.

Zoniet zet je de geloofwaardigheid van dat nobel streven naar correct bestuur door de burgemeester op het spel.

Goed dat bij dit alles de kiezer dan maar zelf op tijd en stond voor aflossing van de wacht zorgen kan. Tuupe vuir Ronse. Als het moet: met andere en betere.

BLOG NOTE

2011-09-09T09:22:00.000+02:00

EIGEN NIEUWS

2011-09-09T09:01:00.002+02:00

OOK AVA INVESTEERT IN RONSE

AVA Papierwaren investeert in Ronse. Dat verneem ik uit goede bron. AVA Papierwaren heeft ondermeer al vestigingen aan het K-Koopcentrum in Kortrijk, achter de Veldstraat in Gent en wil binnen de vier tot vijf jaar 50 winkelpunten in commerciële centra.
Bij AVA zijn ze opgetogen over de ondersteuning die ze kregen vanuit het stadhuis. Een studie toonde aan dat het de moeite was om te investeren in Ronse. Binnenkort opent ook MATCH een totaal nieuw winkelconcept op de voormalige Carrefour-site.

FREDDY CORNELIS SCHRIJFT ONS ZELF

2011-09-08T15:26:00.012+02:00

HIERNA ONVERKORT
EEN UITGEBREIDE TOELICHTING
DIE HIER ZOPAS BINNEN LOOPT
VAN FREDDY CORNELIS ZELF.

'ONMENSELIJK SCHANDALIG EN ONTERECHT'.

Ronse, woensdag 07 september 2011.

Op maandagmorgen 05 september 2011 werd mij, na een korte, onaangekondigde interpellatie, mondeling mijn direct ontslag als directeur van Cvba De Nieuwe Haard medegedeeld door de Heer Luc Dupont, Burgemeester van de Stad Ronse en Voorzitter van de Raad van Bestuur van sociale huisvestingsmaatschappij. Gisterenavond, 06 september 2011, werd deze beslissing tijdens een zitting van de Raad van Bestuur van de Cvba bekrachtigd. Op generlei wijze werd ik op deze zitting uitgenodigd om gehoord te worden, hetgeen een absolute schending is van mijn logische verdedigingsrechten en waarbij een eventuele éénzijdige verslaggeving niet correct en rechtmatig kan weerlegd worden.
Ik wil langs deze weg uitdrukkelijk stellen dat de gronden waarop de Raad van Bestuur zich gebaseerd heeft om deze beslissing te nemen, door mij op alle punten worden betwist. Mijn verwijdering als directeur van De Nieuwe Haard ervaar ik dus als onmenselijk, schandalig en onterecht. Bij de aangevoerde argumenten die de grondslag vormen voor mijn ontslag valt meer dan één vraagteken te plaatsen. Dat geldt evenzeer voor het verloop van de gebeurtenissen sedert ik vorige maandagmorgen per direct de toegang tot mijn kantoor werd ontzegd.
Daarom zal ik de volgende dagen en weken alles in het werk stellen om te onderzoeken hoe ik de vermeende bewijslast kan weerleggen. Bovendien zal ik de aangewezen weg volgen om dit onderzoek aanhangig te maken, opdat mijn relaas naast dat van de Voorzitter van de Raad van Bestuur kan worden gelegd. Ik heb het volste vertrouwen in de instellingen die zich over deze zaak moeten buigen, en ik weet daarbij ten stelligste dat mijn integriteit onaangetast is.
Naast de verbijstering en ontgoocheling over dit meer dan onterechte onslag, overheerst momenteel de gedachte aan 19 jaar tomeloze inzet voor deze bouwmaatschappij. Sedert mijn aanstelling in 1992 is het patrimonium van de maatschappij uitgegroeid van 517 tot 662 huur-/koopwoningen, hebben moderne, duurzame, kwaliteitsvolle en energiebesparende inbreidingsprojecten bijgedragen aan de heropwaardering van de Ronsese stadskern en heeft de bouwmaatschappij, ondanks de moeilijke socio-economische situatie van de stad Ronse, steeds uitstekende prestaties voorgelegd binnen het peloton van de erkende Vlaamse sociale huisvestingsmaatschappijen. Hierbij heb ik persoonlijk uren en uren gemaakt, ook tijdens het weekend en vanaf pril in de morgen tot heel laat in de avond en bij momenten vaak ´´s nachts, om de chronische onderbezetting inzake personeel op te vangen en zodoende de kwaliteit van de algemene dienstverlening tov. de kandidaat-huurders, huurders, overheid, bestuurders, aannemers edm. te garanderen en te verbeteren. De voorbije jaren alleen al werden 12 inbreidingsgerichte en stadsvernieuwende projecten voltooid. Momenteel zijn nog 4 projecten in opbouw, ondermeer 72 wooneenheden in de wijk Floreal en 35 totaal gerenoveerde appartementen in de Bredestraat. 8 andere projecten staan in de steigers, ondermeer ook in de gemeente Kluisbergen. Voor 9 andere projecten zijn de voorontwerpen reeds goedgekeurd en kunnen de eerstvolgende 3 jaar verwezenlijkt worden. Ook aan het eigen patrimonium wordt vanaf nu en de komende jaren ruime en belangrijke aandacht besteed voor totale en afdoende renovatie.
De mensen die mij kennen weten dat ik de stad Ronse hoog in het vaandel voer, en dat ik via De Nieuwe Haard mijn steentje bijdroeg aan het Ronsese project.
Momenteel is het zo, onafhankelijk van mijn wil en doorzettingsvermogen, dat ik dit project, spijtig genoeg niet tot het einde zal kunnen leiden en voltooien.
Daarom des te meer herhaal ik met klem dat de motieven voor mijn ontslag totaal ongegrond zijn. Het is daarbij heel betreurenswaardig dat de Raad van Bestuur er gisterenavond voor koos mij niet eens te horen vooraleer een beslissing te nemen.
Het is eveneens meer dan te betreuren dat het algemeen imago van de Nieuwe Haard hierdoor zware schade oploopt.

Freddy Cornelis

(Foto Het Nieuwsblad/Peter Malaise).

FREDDY CORNELIS PLEIT ONSCHULDIG

2011-09-08T10:42:00.023+02:00

‘DIT IS OPGEZET POLITIEK SPEL.'
'DUPONT WIL EIGEN MANNETJE OP MIJN STOEL'.
LUC DUPONT: ‘IK WIL CORRECT BESTUUR’.

Freddy Cornelis (64), die al bijna twintig jaar als directeur aan de top van Ronsese sociale woningmaatschappij 'De Nieuwe Haard' staat, zou over enkele maanden met pensioen gaan. De dinsdag ontslagen directeur schreeuwt zijn onschuld uit. Hij ontkent met klem alle hem ten laste gelegde feiten en vecht zijn ontslag aan. Volgens hem is hij het slachtoffer van een opgezet politiek spel waarbij de poten van zijn stoel moesten worden gezaagd om zijn vertrek te bespoedigen en een nieuwe directeur op zijn plaats te zetten. Hij wijst daarvoor met de beschuldigende vinger naar burgemeester Luc Dupont, voorzitter van De Nieuwe Haard. Luc Dupont volgde (volgens een eerdere politieke afspraak onder de bestuurspartijen) onlangs voormalig voorzitter Walter Kerckhove op. Zowel in 'Het Laatste Nieuws' als in 'Het Nieuwblad' bijt Freddy Cornelis vanochtend bikkelhard van zich af. Hij ontkent formeel alle aantijgingen. Hij plaatst ook vraagtekens achter de manier waarop hij is ontslagen. Hieronder het hele verweer van Freddy Cornelis en de reactie op dat verweer door Luc Dupont.

De manier waarop

‘Maandagochtend kwam gedelegeerd bestuurder Luc Dupont me mondeling meedelen dat ik zou ontslagen worden. Ik mocht zelfs mijn bureau niet meer binnen om mijn persoonlijke spullen op te halen. Ik ben toen nog gehoord door het directiecomité waar ik heb aangetoond dat ik geen fraude heb gepleegd. Ik kreeg maar een half uur om mij te verdedigen en dat enkel tijdens het directiecomité. Daarna moest ik mijn sleutels afgeven. Ik mocht nog net afscheid nemen van mijn collega's. Mijn privé-spullen moest ik achterlaten, die zouden ze mij later wel bezorgen.'

De kassa

'Het is waar dat de boekhouding van de huurgelden een warboel is. Maar we waren die net in orde aan het brengen. Er waren tot 50 situaties die moesten worden bekeken. Een echt titanenwerk is dat, maar tegen het einde van het boekjaar 2011 zouden we die klus hebben geklaard. Het blijkt dat er inderdaad wel documenten zijn gemanipuleerd, maar dat is zonder mijn medeweten gebeurd. Ik heb wel een vermoeden wie daarvoor verantwoordelijk is, maar wens daarover geen uitspraken te doen. De Raad van Bestuur heeft dan dinsdagavond het ontslag bekrachtigd op basis van wat Luc Dupont er heeft verklaard. Waarom mocht ik daar niet aanwezig zijn om me te verdedigen? Ik sta recht in mijn schoenen, want ik heb niét gefraudeerd'.

Het bedrag'

'Ik heb trouwens geen idee hoe ze aan het verduisteren van 5.000 euro komen. Als ik de zaken samentel die mij worden aangewreven, kom ik uit op 2.000 euro of wat meer. En dan nog: er hééft nooit een euro te weinig in de kas gezeten. Dat is tijdens de verschillende periodieke controles ook telkens vastgesteld'.

De schriftvervalsing

‘Ik ontken dat ik schriftvervalsing heb gepleegd. Ik heb geen documenten zelf ondertekend. Wel heb ik de naam van betrokkenen boven de plaats geschreven waar ze moesten tekenen. Hun handtekening moest daar gewoon nog bijkomen'.

De politiek

'Sinds Luc Dupont begin dit jaar voorzitter werd, heb ik steeds het gevoel gehad dat er aan de poten van mijn stoel werd gezaagd en dat hij elke gelegenheid zou aangrijpen om mij weg te krijgen. Hij heeft het nu voor het zeggen en wil dat zijn eigen mannetje directeur wordt van De Nieuwe Haard'.

Het waarom

'Ik sta op negen maanden van mijn pensioen. Waarom zou ik het in mijn hoofd halen om plots 5.000 euro te stelen? Ik ga de redenen van mijn ontslag aanvechten en overweeg klacht in te dienen wegens smaad en eerroof. Ik zal tot het uiterste gaan om het onrecht dat mij is aangedaan te bevechten. Ik heb niét gefraudeerd, maar ben het slachtoffer van opgezet spel en heb niet de kans gekregen me te verdedigen. De waarheid komt wel naar boven tijdens het gerechtelijk onderzoek.'

LUC DUPONT: IK STA OP CORRECT BESTUUR.

Luc Dupont reageert op zijn beurt dan weer op het verweer van Freddy Cornelis.

Luc Dupont: ‘Terwijl de directeur met vakantie was, zijn documenten opgedoken die aantonen dat er financieel gesjoemeld was. Ongeveer 5.000 euro is verdwenen. Wij hebben aanwijzingen dat de betrokkene dat geld heeft achterover gedrukt'.

'Op basis van die vaststellingen én de verklaringen die hij maandag heeft afgelegd aan het vijfkoppige directiecomité, heeft de Raad van Bestuur dinsdagavond objectief en goed ingelicht geoordeeld dat die man op staande voet moet ontslagen worden'.

'Ik sta op correct bestuur en vind dat wie zich aan het tegendeel bezondigt maar de consequenties moet dragen'.

'Freddy Cornelis mag zeggen wat hij wil, maar er zijn meer dan voldoende redenen gevonden om hem op die manier te ontslaan. Dit is overigens niet mijn beslissing, maar de unanieme mening van de Raad van Bestuur'.

'Ik ben er 200 procent zeker van dat de dwingende reden door het parket zal worden bevestigd.'

Bij dat parket heeft De Nieuwe Haard tegen Freddy Cornelis een strafrechtelijke klacht ingediend wegens oplichting, het gebruik van valse stukken en misbruik van vertrouwen.

Freddy Cornelis van zijn kant is vastbesloten om zijn eer te verdedigen en zijn onschuld te bewijzen. In dit land bestaat het vermoeden van onschuld tot bewijs van het tegendeel.

Ronse heeft er hoe dan ook een nieuwe affaire en een lange procedureslag bij.

(Foto Freddy Cornelis: Het Nieuwsblad/Peter Malaise).

GESJOEMEL BIJ DE NIEUWE HAARD

2011-09-07T09:02:00.013+02:00

DUPONT ONTSLAAT DIRECTEUR FREDDY CORNELIS

Freddy Cornelis is gisteravond bij hoogdringendheid ontslagen als directeur van de sociale huisvestingsmaatschappij "De Nieuwe Haard". Dat heeft de Raad van Bestuur onder voorzitterschap van Luc Dupont tijdens een spoedvergadering beslist. Burgemeester Dupont had de zaak maandagavond al aangekaart op het schepencollege.

Bij nazicht van de kassa zou er 5.000 euro weg zijn. Volgens de Raad van Bestuur van De Nieuwe Haard zou dat kastekort te wijten zijn aan financieel gesjoemel. Op de spoedvergadering van gisteravond stond maar één punt: ontslag van de directeur om dringende redenen omwille van onregelmatigheden.

Freddy Cornelis zou eerst verhoord zijn door het directiecomité. Op basis van dat verhoor oordeelde de vergadering gisterenavond dat er genoeg aanwijzingen waren om de directeur op staande voet te ontslaan. Er is ook klacht ingediend bij het parket.

Het goed bestuur van 'De Nieuwe Haard' kwam eerder al eens zwaar onder vuur te liggen toen bleek dat de brandblussers in De Scheldekouter al jaren niet behoorlijk waren nagezien. Freddy Cornelis belde me toen zelf spontaan op om welke vorm van wanbeheer ook ten stelligste te ontkennen en zijn grote inzet voor een goed bestuur van De Nieuwe Haard te beklemtonen. Of het hier gaat om slordigheden dan wel opzettelijke malversaties zullen zowel het verdere onderzoek als de verdediging van Cornelis dienen uit te wijzen. Bijzonder pijnlijk is deze zaak alleszins voor alle betrokkenen. Wie 5.000 euro weinig vindt voor een topambtenaar met een behoorlijk salaris en een lange staat van dienst moet er ook bij bedenken dat dit voor heel wat mensen, bijvoorbeeld voor bewoners van sociale woningen wel veel geld is.

Het nieuwe Ronse van de Renaixance heeft er alle baat bij een keer en voorgoed een punt te zetten achter elke vorm van dubieus affairisme ten koste van de Ronsese belastingbetaler.

HET TESTAMENT

2011-09-06T10:57:00.016+02:00

Elke ochtend bidden de kinderen tot God dat hij hen de genade gunnen zou binnen het jaar te sterven. Hun ouders leren hen dat zodra ze genoeg woordjes kunnen prevelen voor de dagelijkse schietgebeden. Zo wanhopig zijn ze. Zo arm. Zo hongerig.

Ik vertel mijn parochianen niet dat hun zogenaamde God niet bestaat. Als mens onder mijn mensen wil ik hen die enige ijdele hoop op verlosssing niet afnemen. Wat ik vooral hoop is dat die bevrijding uit hun lijden dan niet van de wolven komt. Dit jaar zijn hier al zeventien mensen verscheurd, van wie vier kinderen uit mijn zangkoor. De wolven zijn even hongerig als de mensen. Ze vallen ons aan vanuit de bossen van Mazarin en Elan. Aan het Wolfgat, aan de Wolvengracht, tot in de huisjes. De Sint-Hubertusgenootschappen hebben niet eens genoeg brood om alle parochianen te zegenen. Alleen de rijken krijgen er. Tegen betaling.

De wolven hebben vrij spel. De huisjes zijn zo broos als de vele gaten in het riet van de al te lage daken. De mensen sterven verkleumd van de kou, van de honger, als weerloze prooien van uitgehongerde meutes. Wolven. Hele nachten hoor ik ze huilen. In de ochtend ga ik de lijkjes zegenen voor het armengraf. De overlevenden benijden hun doden.

Gods immanente gerechtigheid zwijg mij erover. Er is geen gerechtigheid en er is geen God. Alle gebeden die ik zeg, alle missen die ik lees dienen tot niks. Eén landbouwer die de hand aan de ploeg slaat, zorgt voor meer eten dan alle pasters van dit bisdom bijeen. Wat zijn we met al onze gezangen in het kerkje hier? We mogen nog duizend jaar zingen en bidden, we worden er voor geen halve korst brood beter van.

De clerus speelt het spel mee. Vleit de groten der aarde. Kroont hen tot oppermachtige halfgoden. Serveert hen op tijd en stond een Te Deum in de kathedralen van Laon en Reims.

Vanop de kansel bedreigen en vervloeken de herders van de Heer in het paradijs de sukkelaars op aarde. Maar ze knijpen wel de ogen dicht voor de tirannen die het volk laten verhongeren. Meer dan wie ook heeft de Zonnekoning van zijn onderdanen slaven gemaakt. Zijn edelen vrijen hem op en verlagen zichzelf tot een edelstand van willoze marionetten. Versailles is een bastion van pure verspilling, grenzeloze corruptie en grootheidswaanzin.

Als je dit testament na mijn dood onder ogen krijgt zal je je allicht vooreerst afvragen waarom ik dan tot de laatste dag van mijn leven zelf priester en dus dienaar van de grote leugens gebleven ben. Omdat je in de tijd van waaruit ik mijn testament nalaat die leugens beter doorprikken kan vanuit je graf dan dat je zoals zovele anderen ervoor in de vlammen wordt gemikt. Op drie veilige en zekere plekken leg ik dit testament neer. Zo dat je het vroeg of laat onder ogen krijgt.

De hel? Bestaat niet. Of toch wel. De hel is wat ik om me heen zie. De hel is wat de groten en machtigen der aarde de anderen aandoen. De hel is hier en nu. De mensen verdienen een andere verlossing dan het fictieve hiernamaals. Dan die zogezegde voorbestemde genade voor de enkele uitverkorenen van kerkvader Augustinus. Dan die zogeheten zaligmaking die alleen in de verbeelding van goedgelovigen bestaat.

De enige bevrijding die soelaas brengen kan, is dat we onszelf als mensen samen bevrijden van al het onrecht waarin de ene alles heeft en de ander van honger sterft. De echte erfzonde van de armen is dat ze geboren zijn in de miserie en onder de tirannie van de heersers.

Overdag blijf ik bijgevolg pastoor. Ik speel het spel maar ik doorprik het, zoals je lezen zal, subtiel waar ik kan. ’s Nachts schrijf ik alles op. Duizend velletjes laat ik je aldus na. In drie handgeschreven exemplaren. Mijn testament. Noem het mijn maskerade. Noem het mijn dubbelspel. Noem het zoals je wil. Maar lees het en verspreid het.

Mijn kerkje hier in Etrépigny dateert van de twaalfde eeuw. Het ligt in de schaduw van het kasteel en is opgetrokken in de typische Ardense steen. Het 65 voet lang, 18 voet breed en heeft geen transept. Er zitten zes ramen in de zijkanten. Een campanile steekt uit boven het dak. Er zitten twee klokjes in. Een dodenklok, een klok voor de vieringen. Alsof er wat dan ook te vieren valt. Het kerkje staat middenin het kerkhof waar ik al lang in de vrede van mezelf rusten zal op de dag dat jij mijn nagelaten geschriften te lezen krijgt. Als een post scriptum. Hopelijk leef je tegen dan zelf in een wat betere wereld.

Naar de nagelaten geschriften van Jean Meslier.

TUUPE VUIR RONSE

2011-09-05T11:35:00.022+02:00

TAALHOFFELIJKHEID IN
RENAIX-BABELLE-OUED

J’cause pas Flamand’, bekt het meisje van Action me af. Ik ben op zoek naar zo’n bergdoos met hangmapjes erin. Hoe durf ik haar aanspreken in een taal die zij niet beheerst.

'Ha bon', zeg ik. In lichaamstaal.
'Geen probleem. Ik vraag het dan wel aan een van uw collega's'.

Taalhoffelijkheid. Begint bij wederkerige hoffelijkheid. Bijgevolg heb ik deze keer als tolerante tweetalige Vlaamse Ronsenaar geen zin om dan maar zelf de communicatiekloof dicht te rijden. Want ik weet het allemaal wel. Ze ze zijn zo jong, meneer. Ze worden niet echt overbetaald, meneer. Wees al blij dat ze willen werken, meneer. Enzovoort. Mais ceci n'est pas le propos.

'Je m’excuse', zegt het volgende meisje. In slecht Frans. Doch zeer beleefd. Dat scheelt alvast een slok op het slikken.

(Beter ware: ‘Veuillez m’excuser'.)

'…Mais j’parle pas le Flamand...'

‘C’est bien regrettable’, lach ik haar toe. In mijn mooiste lichaamstaal. Want ze is zo jong, meneer. Ze wordt niet overbetaald, meneer. Wees al blij dat ze wil werken, meneer.

Taalhoffelijk dus. Voor de duizendste keer.

‘Mademoiselle, vous n’êtes pas sans ignorer que nous sommes en Flandre.’
‘Je sais,’ zegt ze.‘Vous parlez Français?
‘Evidemment’, zeg ik.’

En ik ga door in het Frans. Taalhoffelijk. Voor de duizendste keer zet ik de stap. Breek ik het ijs. Treed ik tegemoet.

‘Mais là n’est pas le propos.’

Taal als middel van ontmoeting. Taalhoffelijkheid. Dat Ronse eigenlijk een Vlaamse stad is, zeg ik. Dat ze het nu wel treft met een tolerante Vlaming die andermaal de ogen dichtknijpt voor de bijna vanzelfsprekende onwil, de non-communicatie, de gemakzucht. Die er er geen punt van maakt om dan nog maar eens zelf over de brug te komen. Na de jaren van vernedering toen je als Vlaming hier in tijden van Renaix-Bilingue en bourgeoisie bekeken werd als tweederangs-Ronsenaar. De Beau Langage van de meesters versus het Vloms van de meiden en knechten.

Een taalhoffelijke Vlaming. Francofiel bovendien. Met frequente uitstapjes naar boekhandels als 'La Fnac' en 'Le Furet du Nord 'in Lille en 'Librairie Décalonne' in Tournai. ‘Limonov’, de bestseller van Emmanuel Carrère is nu al mijn rechtmatig bezit. En ‘La Délicatesse’ van David Foenkinos. En ‘Le Roi vient quand il veut’ van meesterlijk miniaturist Pierre Michon. En ‘Lettres à sa mère’ van Le Grand Prince Antoine de Saint-Exupéry. En ‘Enfance’ van Nathalie Sarraute. En ‘La Mort heureuse’ van Albert Camus. Zelfs Thomas Mann vermag ik in het Frans te lezen want mijn Duits ja heili heilo heila.(Dus:‘Lotte à Weimar’).

Dit alles vertel ik haar niet. Vanwege de kloof onzer twee werelden. En het zou ons te ver leiden. Het is op deze eerste schooldag ook bijzonder druk. Boeken kaften, in plaats van ze te lezen.

‘Bon’, zeg ik. Taalhoffelijk. Doch niet: ‘A la prochaine’. (Action est égal à Réaction).

Taalhoffelijkheid in Ronse. Soms wordt een mens er zo moe van. Ben al blij dat me niet gevraagd wordt of ik dan geen Oezbeeks praat. Of Lybisch Arabisch, met het accent van Sirte. Ronse. Stad met uitzicht op de toren van Babel. Renaix-Babelle-Oued.

RONDE NAAR OUDENAARDE?

2011-09-03T10:07:00.014+02:00

DE LOSLIPPIGE TAFELGESPREKJES
VAN WOUTER VANDENHAUTE

Voor de eerste keer in vijf jaar bloggen hoop ik dat de informatie die me gisteravond via een tipgever bereikte van geen kanten klopt. Volgens deze (voor mij alvast betrouwbare) eigen bron heeft Wouter Vandenhaute, (met Erik Watté de grote baas van Flanders Classics) zich zeer onlangs in een kring van intimi aan de dis laten ontvallen dat de aankomst van De Ronde van Vlaanderen naar Oudenaarde gaat.

RONSE BIEDT MEER DAN ANDERHALF MILJOEN!

Daarmee zou Vandenhaute, van wie nochtans bekend is dat de taal van het grote geld hem niet onverschillig laat, aan een supermega-aanbieding van Ronse voorbijgaan.

Los van een schitterende finaleparcours, zou die aanbieding volgens mijn eigen bronnen jaarlijks meer dan anderhalf miljoen euro bruto naar Flanders Classics draineren. Bovenop de televisierechten welteverstaan. In dat pakket zit behalve de inbreng van de Stad Ronse (100.000 euro, dat is evenveel als Oudenaarde) ook een patent op alle business omtrent de Ronde. En dit op het hele grondgebied van Ronse. Plus accommodatie voor niet minder dan 6.000 VIPS à 200 euro het kaartje.

Als Ronsenaar hoop ik voor één keer dat deze info hierboven omtrent de uitlating van Wouter Vandenhaute aan één van zijn disgenoten en intimi snel door Flanders Classics kan worden tegengesproken en rechtgezet. Wat ik dan in dat geval ook met bekwame spoed en met het grootste genoegen doen zal.

BRIEFGEHEIMEN

2011-08-31T19:32:00.026+02:00

Beste Rik

Verdoken tussen de Vlaemsche duinenstoppels probeer ik één van mijn jongens de nieuwste Dimitri Verhulst aan te praten. Meesterlijke reconstructie, zeg ik, waarin hij de laatste intrieste uren van Frank Vandenbroucke bekijkt door de gazelle-ogen van dat Senegalese hoertje zonder Carte de santé.

Doch mijn vliegerke gaat niet op. Mijn pleidooi voor alweer een nieuwe parel van Verhulst ebt weg in De Helaasheid der Dingen. Nee papa, bedankt papa. Hij heeft al 1 boek en het laat hem niet los en, Rik je gelooft het nooit: het blijkt jouw boek te zijn daar in het zand, over Museeuw de Leeuw.

Oh ja van de Rik zeg ik, gave pen. Vlot ter tale. Rad van tong. Al blij dat hij geen kooklesje tot zich neemt van Piet Huizeprut of erger zo’n klotethriller die om het even wie tegenwoordig als veredelde Wikipedia-turf op de lezers afvuurt. Ha, de Rik zeg ik. Altijd goe bezig, die Rik. Want ook je columns vermag ik te smaken. Doch, zoals Jefke Anthierens, een van mijn vijftien gewezen hoofdopstellers het zeggen zoude, was hij helaas niet alreeds de weg van alle vlees gegaan: genoeg lof. Immers:

RIKSKE RIKSKE RIKSKE WAT DOE JE NU?

Komt mijn geliefd Ronse - als kandidaat voor de aankomst van de Ronde van Vlaanderen – dan naar een weldoordacht idee van ‘Leeuw Museeuw’ voor de proppen met dat schitterend idee om liefst twee keer de Oude Kwaremont en de Patersberg in de Rondefinale te mikken en dan kom jij Rik nu doodgemoedeerd namens godbetert Oudenaarde dat idee schaamteloos wegkapen en doe je er twee keer de Koppenberg bovenop. Kijk Rik, dat noem ik nu pure zweetdieverij zie. Goedkope namaak.

Vanwege mijn eigen compleet belachelijke fietsgemiddelden als wielerfreak ga ik me hier verder niet moeien met de parcoursfinesses van kenners als Leeuw Museeuw. Maar wat ik zoals elke wielerliefhebber wel weet: twee keer de Koppenberg in de Rondefinale dat is regelrechte bullshit. Koersvervalsing in het kwadraat. Wie daar dan glijdt, valt, kantelt, kapseist, plat rijdt, zijn wiel of zijn stuur breekt, tegen de volgwagen van bijvoorbeeld Jesper Skibby knalt, die kan op twintig kilometer van de aankomst beter afstappen en frikandel gaan nuttigen bij Verkindere of een fluitse sampagne tot zich nemen in de VIP-tent van Willy Naessens. De Koppenberg maal twee?

RIKSKE RIKSKE RIKSKE DA MEEN DJE NIE!

Kunnen we even goed Roland Liboton uit zijn veldrijderspensioen halen maar bon, ik zei al dat ik me verder niet ga moeien in het debat van de kenners, rond de open haard bij Moeder Gusta. Wat me in deze vooral steekt, beste Rik, is dat je, volgens De Geruchten in Het Laatste Nieuws dit opbod lanceert …zo staat het er in vetjes: 'Speciaal op vraag van de organisatoren'.

Wat moeten we ons daarbij voorstellen? Dit doet me denken aan een aanbesteding waarin eenieder wel eerlijk meedingen mag doch waarbij één van de bieders onderweg ‘gebriefd’ wordt om van zijn aanbieding op maat hoe dan ook het beste bod te maken. Met andere woorden : aan een compleet linke boel waarin alles al op voorhand in de sacoche is. Geflikt dus. Afgesproken spel. Verkochte koers.

Wel beste Rik, ik weiger te geloven dat dit zo is. Ik kan me bijvoorbeeld niet voorstellen dat Wim Van Herreweghe, die als onze eigen Jacques Goddet van de Ronde mee de gesprekken met de kandidaten voert zich tot dergelijk schaduwspel lenen zou. Daarvoor ken ik hem net goed genoeg en al een ietsepietsje langer dan jij, vanwege onze gedeelde voorgeschiedenis bij 'Het Volk' waar Wim begonnen is als koersdirecteur van 'De Omloop'. Ik hou het dus meer op een plat georkestreerd anti-Ronsies pokerspel met de bedoeling Ronse met een mediatieke elleboogstoot eventjes in de gracht te mikken.

MET GEHEEL OUDENAARDE MISSCHIEN
DOCH NIET MET DE RONSENAARS, RIKSKE.

Mocht het echt zo grof gespeeld worden dat Ronse aldus in de zak gezet wordt met zo’n prefab-aanbesteding, dan schrijf ik je welbewust nu al: no way. Opdat je achteraf, als het spel dan inderdaad helemaal vals gespeeld is, niet ook nog eens zeggen kunnen zoude: zie je wel slechte verliezers, die Ronsenaars. Tja, de ene elleboogstoot is de andere waard. Intentieproces? Niks geen intentieproces.

Ten noeste kier
rij'k iek oa
mij oa kastanjeeten
in de graacht
goe geweiten.
(Vrij naar Eddy Planckaert).

Ofwel klopt het verhaal van 'Het Laatste Nieuws'. En dan zit er zo'n Cancellara-moteurke in de aanbesteding van Oudenaarde. Ofwel klopt het niet. Dan worden wij als Ronsenaars gaar gekookt in de mediatieke perceptie die jij als geen ander weet te bespelen en wil ik je bij deze graag eens zelf twee keer na elkaar die Koppenberg zien oprijden in de finale. Met één pedaal en zonder zadel. Allez bon. ’t Is bij deze geschreven. Laat het niks persoonlijk worden tussen ons. Armlastige schrijfbroeders zijn en blijven we. Zolang 'Het Laatsste Nieuwss' van Chrisstian Van Thillo Johan Museeuw trouwens met 'ss' blijft schrijven, gaan we ons nog niet echt zorgen maken, jij en ik.

Volgende keer onder de Walburgatoren in godbetert Oudenaarde betaal jij dan wèl de Hoorens Koffie. Dan duinenzand erover. Of ik mik dat mooie boek van jou in de grote mande van de garnaalkruiers van Oostduinkerke. Bij de wespen en de Aranespen.

(Aan Rik Vanwalleghem. Directeur Centrum van de Ronde van Vlaanderen in godbetert O.)

TUUPE VUIR RONSE

2011-08-29T10:48:00.022+02:00

PLAN B.

Ik ken Charles Vanderbecken alleen van naam. Als een succesvolle Ronsese fiscalist van aan het Astridplein. Sinds vorige week ken ik hem ook als ‘die hard’ Ronsenaar in hart en nieren. Al weet hij dat zelf niet. Dat komt zo. Langs mijn zomerse (?) fietsroute dwars door de duinen van Koksijde naar Oostduinkerke komt die ochtend een legioen rare rakkers voorbijschuiven voor de jaarlijkse Vierdaagse van den Ijzer. Wat je dan zoal ziet is een verzameling verwoede stappers. Groepsgewijze met vaste tred, een collectie Mars en een reep of twee Isostar Banaan in de heuptas, in Aigle-tenue. Kortom, de hele stappersmystiek. Waalse, Vlaamse en Duitse soldaten bruderlich bai-ein in camouflagepak met plunjezak. Stapliedekijns uitstotend van dat het toch zo schön ist van auf dem Welt zu sein. Zelfs in alleen maar regen, zonder zonneschijn. Hier en daar omkaderd door Militaire Politie. Want je weet maar nooit. Een conflictje om nen versch getapten 'Brugschen Zot' met teveel schuim ontaardt in deze lage Poldergebieden eer je het weet gauw tot het onder water zetten van de Ijzervlakte tot aan Steenkerke en de plezierhaven van Diksmuide.

En daar, tussen die bonte mengeling para’s en kaplaarzen, zie je dan één meneer helemaal in zijn eentje tussen de vaderlandsche troepen. Een wakkere stapburger uit Ronse, lichtelijk getooid en geschoeid. Als een hopliet onderweg van Sparta naar Athene. In groen t-shirt nog wel, met op de rug deze vermelding: ‘Ronse Wielerstad’. Bij nader toezien blijkt dat dus Charles Vanderbecken te zijn. Voilà. Zo zijn er dus ook nog. Ronsenaars die als ze over hun thuis spreken, geen overzees gebied bedoelen en die de kandidatuur voor de aankomst van de Ronde op hun dooie gemak en in hun eentje steunen.

Ik weet niet of het ons lukt met die Ronde. Er zou deze dagen over beslist worden. De pronostieken tussen Ronse, Oudenaarde of dan toch weer Ninove vinden met stijgende spanning hun weg naar de Facebookgroep ‘De Ronse van Vlaanderen’. Wat ik wel weet, is dat er in Ronse – tuupe- echt alles aan gedaan is om het te doen lukken. Een stevig dossier van Ronse Koerst. Veel enthousiasme van iedereen. En vooral een droomligging voor koers in en rond Ronse: zonder discussie dé wielerhistorische stad van dit land in de kering. Alles dus. We zullen nu zien wat het geeft.

Wat ik ook wél weet is dat zelfs de meest natte kille zomer van dit nieuwe millennium 'Ronse Op Scène' niet stuk krijgt. Het geniale idee van Peter Dhooge (foto) om Ronse één dag per jaar totaal muzikaal op de kaart te zetten, is uitgegroeid tot een niet meer te missen hoogdag van de rijke Ronsese activiteitenkalender.

Het was dus alweer klasse. Met dank aan Elvis en Chris Isaak zijn bijvoorbeeld de ‘No Jonnies’ erin geslaagd als Ronsese groep hun visitekaartje af te geven voor een beperkt doch zeer attent publiekje. Dat belooft voor de 'Effeta'-benefietavond waarover hieronder al iets meer. En dan Paul Michiels, de ene helft van Soulsister op de Markt. Absolute topklasse en een prima afsluiter voor een dag vol fel gesmaakte activiteiten alom. Get Ready voor het najaar, want dan komt wonderboy Michiels nog eens naar de Brouwerij (5/11). Mèt zijn spitsbroeder Jan Leyers en dus Soulsister.

Oh ja, als je het echt allemaal weten wil: het stadsbestuur gaat de oude Datragebouwen aan de Oude Vesten afbreken wat, naar een goed idee van raadslid Rudi Boudringhien, meer ruimte zal geven voor de alternatieve Markt in tijden van Ronse Kermis. Het Unizogebouw aan de Zonnestraat schiet ondertussen omhoog. En er komen verkeersdrempels op de doorgangsroute aan de Grote Markt tegen de snelheids- en andere duivels.

Nu misschien ook nog afgebakende fietspaden op de Kruissens, de Ninovestraat de Elzelesteenweg, de Zonnestraat, de Cesar Snoecklaan, de Oudstrijderslaan, de Ijzerstraat, de Olifantstraat, de Zuidstraat enzoverder enzovoort en Ronse wordt met of zonder Ronde van Vlaanderen helemaal een echte wielerstad of met andere woorden : Ronse Wielerstad, Plan B...

Op 7 oktober is er in de Muziekacademie al een eerste (echt) Groot Verkiezingsdebat met àlle partijen. Misschien kan het daar aangekaart worden door de moderator van dienst. ’s Anderendaags is er in de Volksbond een nog grootsere Benefietavond voor Effeta. Dat is de werking die de Ronsese aidspatiënten (in het voormalige klooster van de Arme Klaren) aan hun maandelijkse 1.000 euro medicatie helpt te geraken. (8 oktober. Steunkaarten 5 euro).

Tegen die tijd is ook de nieuwe Tavi Revue ‘Tavi Buirgemiester’ (op de foto met rood strikje...om de hals) helemaal uit de startblokken en gelanceerd met een dubbele presentatie-‘Swarei’ (24-25 september). Ook in de Volksbond, weliswaar enkel voor de abonnees van Theater Voor Taal & Volk maar die nieuwe abonnementen stromen binnen vandaar dus de dubbelswarei.

Dan ligt de nieuwe CD van 'De Gevuigoode Mandolinen' er eindelijk. De titel beantwoordt totaal aan de betrachtingen van al de mensen hierboven die tuupe vuir Ronse ijveren voor de Renaixance van onze geliefde stad. ’t Kloert ien Ronse.

TUUPE VUIR RONSE

2011-08-09T11:33:00.017+02:00

HERMANTJE EN ALEXANDERTJE

‘We zitten in het interbellum’, zegt me een Ronsese politicus die deel uitmaakt van de meerderheid. Wat volgt is een boekdelen sprekende grijns. Interbellum. Zoals gebruikelijk bij politiekers als ze met mediamensen praten, zit hij met dat statement ver onder de waarheid.

Van mediamensen gesproken: Herman De Croo vermag ze tegenwoordig gaarne ‘journalistjes’ te noemen. Maar we weten van waar het komt. Van een mediageile Brakelse hereboerenfamilie die vindt dat beenhouwerszonen beter geen advocaat worden kun je niks beters verwachten. Doch dit terzijde.

Wat het bestuur van Ronse betreft, zitten we niet echt tussen twee oorlogen maar in volle stellingengevecht. Twee tegen elkaar opbotsende visies op Ronse die zover uiteen lopen, dat de leden van het Ronsese schepencollege elkaar eigenlijk nog maar op één punt gedogen. Oogluikend toezien op mekaars stommiteiten, malkanders graaipolitiek, favoritisme en cliëntelisme incluis. Elkaars ontsporingen toedekken en ondertussen voortkabbelen op de bijwijlen lichtelijk stinkende walmen van de Meulebeek.

Elke Ronsese kiezer weet het onderhand wel: deze coalitie is al lang gecrasht. Dit is een bestuur van fout lopende zaken en elkaar opheffende beslissingen. Welles nietes faciliteitenbrief. Welles nietes verpampering van de quart mondiens. Welles nietes Vlaamse straatnamen.

Ook het paradepaardje van het Strategisch Plan is mislukt nog voor de verkoop goed en wel van stapel lopen kon. Met de beurs-en bankencrisis ziet het er niet echt naar uit dat 'De Stadstuin' dra vol woningen à 300.000 euro 'voor betere tweeverdieners' staat. Veeleer wacht ons een grotendeels lege werf, met hier en daar een doodlopend straatje. Opgeruimd door de ‘bevriende’ ruimers van dienst, dat spreekt vanzelf. Want ons kent ons in de schemerzone van dit bestuur en voor wat hoort wat. Wat een Hof van Eden moest zijn, dreigt aldus meer een doolhof te worden voor Dolle Kervel. Net zoals Socrates de gifbeker, zullen de bestuurders van Ronse die Kervel-kelk dienen te ledigen tot op de bodem. De Stadstuin kan nu alleen nog gered worden als het hele project wordt bijgespijkerd. Een groene long? Een 'Central Park?'

Hoewel, een park… Ronsenaars zijn tegenwoordig zeer op hun hoede voor open plaatsen. Want de openbare veiligheid blijkt hier niet echt meer wat ze was. Ook dat krijgt het bestuur maar niet onder controle. Er wordt gevochten en gepikt bij het leven. De onverlaten zijn rapper thuis dan de politiemensen die het rapport van de arrestatie moeten schrijven en de slachtoffers die in het ziekenhuis werden geklopt.

Het kanon van De Crem

Het Interbellum zou aldus voor CD&V en hun kameraden socialisten wel eens een Interregnum kunnen zijn. Veel hangt daarbij af van wat de partij van 'de slimste mens' ervan bakken zal hier in Ronse en met wie. Ze heeft haar komst al aangekondigd voor 4 september, met schaduwen. Erik Tack zal daar met zijn ziek Vlaams Belang alvast weinig last van ondervinden en genoeg die hards overhouden om de klokkenluider van Ronse te kunnen blijven. Maar De CD&V des te meer. Daar is de strijd al langer aan het woeden. Met als stoorzender en rondjesbetaler Pieter De Crem die zijn poulain Ignace Michaux pusht. De man die daarbij in de vuurlinie geduwd wordt is…gek genoeg Jan Foulon, uitgerekend de gedoodverfde opvolger van Luc Dupont. Vanwege 'niet goed te plaatsen binnen de familie' zogezegd. Je houdt het niet voor mogelijk. Wie hier dus gewoon wil gaan voor het algemeen belang van alle Ronsenaars tuupe wordt blijkbaar meteen partijpolitiek verdacht als 'concurrent in eigen partij' en 'inclassable' in de wereld van clans, kliekjes en onderlinge arrangementjes. Als de CD&V zichzelf in de voet wil schieten met het groot kanon van De Crem, dan moet ze weten dat ze zichzelf daarmee in Ronse opblaast.

Vraag het aan chauffeur Charles

De sleutel naar het nieuwe bestuur komt bij dit alles straks nog in handen van de liberalen. Al willen ze dat zelf niet beseffen. De Croo Père uit Michelbeke mag dan achter de schermen (in gezelschap van Marnic Demeulemeester jawel de burgemeester van godbetert Oudenaarde!) nog zo hard zijn best doen om in de Ronsese liberale familie eenieder te geven wat hij wil (Rudi Boudringhien de kop, Natascha Meeuws de tweede stek zo geraakt ze eindelijk eens verkozen en Patrick Dedobbeleer lijstduwer) er zitten daar blijkbaar nog altijd teveel ego’s bijeen om gewoon te doen wat voor de hand ligt: samen naar mogelijks zes tot zeven zetels en dan vanuit het bestuur verandering. Het water blijft te diep omdat er binnen het blauwe fabriekje in het verleden grove woordbreuk is gepleegd. En zoals wijlen mijn poes Mimine altijd zei, toen ze onderwijl mijn geschrijf op mijn schoot spinnen kwam: 'Chat échaudé craint l’eau froide'.

Benieuwd dus of 'Alexandertje' erin slaagt met zijn ongeschonden blazoen de verzoening te bewerkstelligen. Voor de Ronsese liberalen is het de laatste strohalm, willen ze niet totaal verdampen in de GBIC van Rudi Boudringhien . Misschien moet de Open VLD-voorzitter het eens aan zijn Ronsiese chauffeur Charles Huysman vragen. Ien Ronse ees dat iet.

(Foto: met dank aan David Stockman).

DANSEND OP DE PUNT VAN MIJN PEN

2011-08-02T11:07:00.017+02:00

MONEYGASKISTAN

Met mijn grote broerkes hadden we ’n spelletje on the road. In de wagen (een rozige Kapitan) die ons naar de kust voerde voor de zomervakantie koos elk van ons er bij de start zijn automerk uit. Elke keer dat je dan onderweg ‘jouw merk’ in het vizier kreeg, scoorde je een punt. Wie als eerste ‘IK KIES DE VW KEVER!’ riep, startte als de te kloppen favoriet. De Ondine Renault deed het ook niet slecht en met de Simca Mille of de Dafodil kon je gaan voor een podiumplaats. Als jongste en allesbehalve schranderste van het nest had ik lang niet door dat mijn voorliefde voor de betere exemplaren uit mijn collectie Dinky Toys (Studebaker, Borgward, Cadillac) me telkens weer compleet kansloos maakte voor een ereplaats. In Blankenberge wachtte me derhalve jaar na jaar de rode lantaarn.

Ik dacht eraan toen ik vorige week, gezeten op een terras aan het ‘Café de Paris’ voor het Casino van Monaco, de ene rijke Rus na de andere met zijn Bentley zag komen voorschuiven. Les Nouveaux Ballets Russes, in Moneygaskistan. Daaraan dacht ik. En ook aan de ooit bij ons thuis inwonende oude dame die me in haar werkvertrekje, moeizaam trappend op haar gietijzeren sierlijke Singer vertelde dat ik later, als ik bij ‘den Troep’ zou zijn tegen de rooie Russen zou dienen te strijden. (En wou ik in afwachting tussen haar berg modepatronen ondertussen alvast haar vingerhoed zoeken want die was ze alweer kwijt en haar ogen tegenwoordig mon dieu).

Haar voorspelling in verband met de Russen is gelukkig niet uitgekomen en bij 'den troep' ben ik nooit geweest (zelfs dàt niet) vanwege de wet op niet meer dan twee broederdiensten in hetzelfde gezin. Laat ons zeggen dat John Fitzgerald Kennedy de Russen in zijn eentje heeft tegengehouden ter hoogte van Cuba. Van de Russen zelf is vandaag zo te zien alleen nog de Bentley bordeauxrood.

Daaraan dacht ik zoal in het land van de sprookjesprins met zijn kindsies her en der (hoeveel precies weet hij zelf niet) en zijn afwezig ogende kersverse bruid. En aan de finale ondergang van alle grote verhalen waarmee ik in de tweede helft van vorige eeuw ben opgegroeid. Op een andere planeet dan deze. Want achter het casino met de voituriers en de Bentleys: de blauwe zee. En in de blauwe zee wat verderop : de blauwe vluchtelingen. Dood in de boot, voor de kust van Berlusconi-land Lampedusa.

Elke vijf seconden sterft buiten de muren van dit belastingvrije paradijsje in de rotsen, iets lager op de kaart, een kind van honger. Eerst geraken zijn suikerreserves op. Dan verdwijnt het vet, kantelt zijn immuniteit. Na de ontstekingen volgt de infectie van de ademhalingswegen. Tenslotte verschrompelen de spieren en eindigt het kind als oude man op een World Press Photo.

Er is geen geld meer voor een intraveneus dieet dat het kind met de grote ogen er binnen enkele dagen bovenop had kunnen helpen. De VN vroeg begin deze zomer 180 miljoen euro, kreeg er 62. Het budget van het Wereldvoedselprogramma is gezakt van nog 6 miljard dollar drie jaar geleden tot 2,8 miljard nu omdat de rijke landen van Europa, Verenigde Staten, Canada en Australië miljarden euro’s en dollars moesten betalen aan hun lokale banken om het interbancair krediet weer op gang te krijgen en de speculanten hun ding te laten voortdoen.

Na de ineenstorting van de financiële markten hebben de hefboomfondsen en de andere grootspeculanten zich op de landbouwgrondstoffenbeurzen gestort. Met hun termijncontracten en futures drijven ze de basisvoedselprijzen naar astronomische hoogten. Een ton graan kost nu 270 euro op de wereldmarkt, vorig jaar nog de helft daarvan. Rijst steeg met 110 procent. Mais met 63 percent. De grootbankiers met hun megabonussen zijn de meesters van de nieuwe kannibalistische wereldorde, zo lees ik van de Zwitserse socioloog Jean Ziegler die naar eigen zeggen over dit alles vorige week in Salzburg het zwijgen is opgelegd….door de grote sponsors van de Festspiele aldaar .

Ongecontroleerde winstmaximalisatie is de strategie van de grote concerns die samen meer dan de helft van de wereldrijkdom controleren. ‘Onsterfelijke reusachtige mensen’, zo noemt Noam Chomsky hen. Maakt niet meer uit wie er aan de top staat: het gaat niet om zijn gevoelens of zijn kennis. Het gaat om het structurele geweld van het kapitaal. Is de CEO onvoldoende productief, dan wordt hij gewoon van het directieniveau verdreven.

In het radionieuws meldt een reporter vanochtend dat Tom Boonen en Philippe Gilbert volgend seizoen wel eens zouden kunnen samen fietsen in een nieuwe ploegalliantie van Omega Pharma & Quick Step. ‘Dat is een goede zaak, want zo blijft al dat geld voor de renners in eigen land’, zo klinkt het bij de ochtendkoffie. Als Belgenmop kan ze tellen.