14 juni 2018

DE WEG VAN DE (V)REDE



Luc Dupont is in Ronse opgegroeid, liep hier school, volgde zijn vader Adiel op als advocaat, ging net als zijn verwekker in de politiek en werd burgemeester. Als geen ander kent hij het wordingsverhaal van de Ronsese Tunesische gemeenschap ('Vivre et travailler en Belgique') en de instroom van de Marokkaanse gemeenschap. Hij is burgemeester van een stad met bijzonder taalstatuut en inmiddels 81 nationaliteiten uit de binnen-en buitengrenzen van Europa.

Als burgemeester bewandelt Luc Dupont de gulden middenweg. Die van de redelijkheid, de leefbaarheid en de haalbaarheid. Altijd vanuit een principieel beginselvast, behoedzaam en bezadigd burgervaderschap. Met 2000 stemmen is hij niet de populairste burgemeester maar zoals eenieder in Ronse ondertussen weet: hij zoekt dat ook zelf niet echt. Geen tafelspringer dus en nog minder een goedkoop populist. Maar hij wordt inmiddels wel alom gewaardeerd om zijn standvastig en degelijk beleid, zijn ambitieus strategisch plan, plus de nu ook grondwettelijk aangevochten claim waarmee hij Ronse vastberaden wil klaarstomen voor de volgende fusieronde die er zit aan te komen. Een cruciale uitdaging wordt dat voor hem. Dit als mooie afsluiter van een nu al vruchtbare politieke loopbaan ten dienste van zijn stad.

Redelijkheid en haalbaarheid. Dit typeert zijn attitude. Zowel tegenover de ooit in Terzake zwaar overroepen ‘degoutante geweldcultuur’ (die tv-camera’s brachten hem toen duidelijk op een idee: meer camera’s alom) als tegenover het wurgend taalstatuut dat Ronse als historische centrumstad in de klem wil houden tussen de inmiddels gefusioneerde buren van Oudenaarde, Kluisbergen, Maarkedal en Frasnes.

En dus ook nu vandaag weer tegenover een door de Tunesische en Marokkaanse gemeenschap publiekelijk aangeklaagd verkeersconflict waarschuwt Luc Dupont ten stadhuize voor overhaaste publieke polarisering waar niemand wat aan heeft.

Luc Dupont sluit geen mensen van elders uit. Doet hij niet. Doet hij nooit. Als burgemeester wil hij integendeel dat iedereen zich aan de wettelijke en maatschappelijke werkbare regels houdt. Hem zal je als burgemeester geen Waalse schoolkinderen uit bussen doen schudden. Hem zal je geen stoere quotes toedichten over ‘geradicaliseerde kleuters’. Hem zal je geen aparte loketten ten stadhuize horen voorstellen. Hem zal je niet horen pleiten voor verwijdering van het Franstalige boekenaanbod uit de Ronsese bib.

De gemeenschappen van Ronse, àlle gemeenschappen van Ronse van waar ook en in welke taal ook, doen er dan ook goed aan de raad van de ervaringsdeskundige burgemeester van het vreedzame en redelijke Ronse niet zomaar overhaast te gaan vergooien aan polarisering waar niemand beter van wordt.

Niemand in Ronse
wordt geacht
zich minder te voelen
dan een ander.

Niemand in Ronse
wordt geacht zich
meer te voelen
dan een ander.


Zaterdagvoormiddag presenteert deze Luc Dupont in de Salons Remington de volledige lijst van zijn CD&V-ploeg voor oktober. Op 2 staat ‘een sterke vrouw’. Verderop gevolgd door meer 'knappe jonge en minder jonge' vrouwvriendelijke meerwaarde kandidates. Zo wordt toch al een tijd voorgehouden. De top 5 wordt voorts ingevuld door de drie CD&V schepenen Ignace Michaux, Joris Vandenhoucke en Jan Foulon.

Over het doorgeven van de sjerp in de loop van de volgende bestuursperiode is er géén afspraak. De keuze van de kiezer is de boodschap. Lijstduwer is voormalig schepen van Openbare Werken Yves Deworm.

De sfeer tussen de huidige coalitiepartners is 'werkbaar goed'. Dus niet meteen van die aard dat er een wissel in zit. Sauf accident. De kiezer krijgt het laatste woord over de diverse kandidaten op de lijst en beslist welke bestuurspartner aan zet zal zijn. Met extreme partijen wil de CD&V niet besturen. Aan de lezer om zelf uit te maken welke dat zijn.

Om Ronse voort te sturen en te besturen is de sjerp van Luc Dupont voor de CD&V hoe dan ook conditio sine qua non. Om het in de dode taal van de zeer levendige Hermes te zeggen.