28 mei 2017

DAG BOEK

ADIEU MADAME
MARIE-MATHILDE
KETELS




Of ze écht de oudste perscorrespondente was, laat ik in het midden. Marie-Mathilde Ketels is niet meer. De courtoisie gebiedt me haar leeftijd niét mee te geven. On va dire: ze was op weg naar de eeuwigheid. Letterlijk en figuurlijk.

Het joyeus journaille van Ronse
van vroeger en nu is in de rouw.

Op de Fiertel wachtte ze ons jaar na jaar op in de buurt van de Kruistegod van Woettripont en Monsieur Le Prince d’Hesigneul de Béthune & d'Huppeldepup en zijn gratis verworven peperkoek. Ik zie ze daar zitten voor me in haar picknick plooistoeltje à l'ombre des gloires du moment. Met voor ieder van ons een koel glaasje Rosé d’Anjou uit haar Cuvée Frigobox in de autokoffer van Marie-Ange of Jean-Yves haar twee kinderen. Bij wijze van eigen tradition. Ach, ze had er al zovelen zien komen en gaan, gewichtigen van het moment.

Ze gaat nu onze herinnering in met haar eeuwige minzame glimlach. Ronse verliest een punttaart goedheid, openheid en zachtheid.
In haar geliefde Ronsese Persbond putte ze al haar onwrikbaar onbetwist gezag uit haar immer verzoenende taal. Die van het hart. Haar eigen idioom? Een onnavolgbare mix van Schuun Vloms, Ronsies en Beau-Langage.

Ik meende eigenlijk dit Dag Boek hier pas op te starten na deze zomer van ‘Hermes’. Straks dan weer helemaal klaar voor nieuwe schrijfavonturen in de marge van de waan. Doch nood breekt wet. Voor haar onderbreek ik even mijn godsvrede om Hermes. Neem ik mijn pen hier nu alweer even ter hand, ietwat eerder dan gepland. Met iets van haar zachtmoedigheid voor altijd mee in de inkpot.

Adieu Madame,
je t’aimais bien.
Tavi Buuneklaker: uuk.


Mor, Madame
noog 'n klien
vroogske
't es veuren de
Courrier de l'Escaut:

Hoe goette gij
daadde nui
an de Ronseniers
ver-ex-pli-kai-ren?


(Foto met dank aan Rebecca - Clémentine - Verhellen).