18 oktober 2016

HET KOMT CARITAS GOED UIT



Armoede staat haaks op de triomfkreten van hoe goed we bezig zijn als Fernand Hutskes of Couckses in zakformaat. Armoede is niet iets wat je vlot gaat liken op Facebook. Armoede is verdacht. Armoede torst het vermoeden van eigen schuld dikke bult. Deze tijd wil succesverhalen. Ongestraft in verre paradijzen onbelaste fortuinen wegstoppen. Met de dooddoener je moet zelf ook maar zo'n linkerd zijn.

De nijvere kleine of middelgrote zelfstandige, de loyale werknemer, het bikkelhard werkend kaderlid ligt in de VIP-tent langs de Gentse Graslei op de kapblok tussen ‘die onderklasse van luiaards’ en de would be Donald Trumpjes van deze wereld. Grab the money and the pussy. Dit liken op Facebook!

Wie voortijdig wandelen wordt gestuurd bij ING, er op zijn eigen bankrekening in moeilijkheden komt met de zware aflossingen, de studies van de kinderen, de alimentatie die valt van vandaag op morgen uit het succesverhaal.

Die tuimelt uit het ideale plaatje van ‘betere tweeverdieners’ die het imago van een stad als Ronse horen op te krikken maar in De Stadstuin al snel het gezelschap krijgen van de betere …huisjesmelker die vier huizen tegelijk koopt.

Dit is een wereld voor de toppoliticus die op uw en mijn kosten in Harvard rondhangt, studeren zogezegd , liever dan zijn job te doen in het Parlement. Die ‘bij wijze van straf’ met de koning mee ‘moet’: op galavertoning bij de keizer van Japan.

Van de vijf initiële geïnteresseerden voor de privatisering van de hele Ronsese zorgsector blijven er vandaag nog twee Caritaskandidaten over: De vzw Glorieux en de vzw Sint-Vincentius.

Het gaat hier dus om het inpalmen van de hele zorg: het rust- en verzorgingstehuis De Linde, de Dienst Gezinszorg en aanvullende Thuiszorg, de Dienstencheques , het Dienstencentrum De Hoge Linde, Kinderdagverblijf Het Sprookjesbos en Buitenschoolse Opvang. Een complete Ronsese leefgemeenschap op zich: die van de broze Ronsenaars en hun omkadering.

De zorg die ik me daarbij als onafhankelijk Ronsese blogger maak, slaat behalve op de toekomstige kwaliteit en betaalbaarheid voor de zorgbehoevende ook op de jobs van de 170 omkaderende personeelsleden.

Caritas heeft twee gezichten van barmhartigheid. Eerst het meer zichtbare gezicht. Dat van keihard werkend personeel dat met voortdurende screenings onder grote prestatiedruk staat en daardoor begrijpelijk al eens flipt. Dat van een directie die steeds flinker hoort te scoren, hoge zorgnormen hanteert en steeds performanter presteert met bijvoorbeeld een nieuwe scan.

Maar tegelijk ook met een schandalig veel verdienende medische elite die zich tegenover al die besparingen en inspanningen vrolijk meent te kunnen blijven veroorloven wat zelfs de schrandere goedmoedige minister-arts Maggie tegenwoordig in de gordijnen jaagt als ze geconfronteerd wordt met pakweg de excessen van de grenzeloze erelonen in de plastische chirurgie.

En dan is er het andere, veel minder zichtbare gezicht. Dat van het machtsblok, het netwerk . Hier gaat het om stille topbenoemingen in en om de kliniek met tentakels van en naar de lokale politiek. Een benoeming hier, een wederdienst daar. Dan gaat het ook om de schemerzone tussen palliatieve sedatie en euthanasie en de stille strijd daar rond.

Vandaag wordt 1 op 5 Ronsese kinderen in armoede geboren. Wat dit in deze compleet geprivatiseerde zorg van Ronse geven gaat, is wat er voor elk rechtgeaard Ronsenaar tuupe echt toe doet. Maakt niet uit van welke partij of vanuit welke godsdienstige of filosofische levenshouding.

Aan de oprechtheid van de betrokken Ronsese bestuurders om de Ronsese zorg overeind, kwalitief en betaalbaar te houden wordt niet getwijfeld. En voor alle duidelijkheid: ik ga niét mee in cowboyverhalen over verdoken Caritas-dienaars . Als normen voor de Ronsese zorg nooit meer kunnen worden gehaald zonder zware investeringen, dan kan je nu eenmaal niet anders dan het geld te halen waar het zit om de zorgverplichtingen van een stad als Ronse overeind te houden.

Meer dan voor bijvoorbeeld een Sint-Martenskerk is dat geld blijkbaar nu wel te vinden bij de welbekende Ronse congregaties. Nee allicht hadden Luc Dupont, Leo Verstichel en hun entourage met de Ronsese zorg géén hidden agenda voor ogen om na het Burgerlijk Ziekenhuis nu ook de rest van de zorgsector naar de katholieke Congregatiewereld toe te schuiven. Maar hadden ze er wél een gehad, zo’n verdoken agenda, ze hadden het niet anders of beter kunnen aanpakken.