04 oktober 2016

RESPECT FACTUREER JE NIET

BETALEN VOOR
JE EIGEN REALISATIE?
IEN RONSE EES DAT IET...




De steen ligt er inmiddels wat verdoken. Ik ben hem vandaag nog eens gaan bekijken. Hij dateert van 16 september 1988. Ik herinner me die dag als was het gisteren. Ik stond er bij met de verzamelde Ronsese Persbond toen hij werd ingehuldigd. Er was daar toen niks. Behalve een steen met notabelen er rond in een winderige vlakte. Maar toch was er al dit : de hardnekkige droom van een man met visie, burgemeester Orphale Crucke.

Met 5000 stemmen tot op vandaag de meest populaire Ronsese politicus ooit. Kiezers of liever fans in alle lagen van de bevolking. Een man van en voor alle Ronsenaars. Bescheiden van afkomst, rijk van hart. Ver voorbij kliekjes, clans, clubs, wars van enge partijlijntjes. Gewezen djeef van huize uit, sociaal voelend van hart, breeddenkend van rede, Ronsese Vlaming van vurige overtuiging.

Een Ronsenaar met één objectief: Ronse op de kaart. Meerwaarde voor alle mensen van Ronse. Een burgemeester, ik zag hem daar dag en nacht mee bezig, die de opgelegde strenge besparingen en de nationale voogdij van Ronse doorbrak en wist te overstijgen met zijn alomtegenwoordigheid, van op het stadhuis van Ronse tot in de wachtkamers van elke mogelijke en onmogelijke vaak dwars liggende administratie. Van het kastje naar de muur? Dwars door de muur als het moest.

Hij wou de kinderen van Ronse, àlle kinderen van Ronse hun sportzone schenken. Een sportcomplex waarop elke Ronsenaar fier zou zijn. Fier en blij om er op een dag kinderen en kleinkinderen aan touwen te zien klimmen bij sportstages, te zien basketten met de Blue Rocks, te fitnessen, te spinnen, te joggen en jawel te voetballen.

De eerste stap zou een voetbalstadion worden die naam waardig. Daartoe had Orphale Crucke eerst werk gemaakt van een aanvankelijk door eenieder onmogelijk gewaande fusie tussen ASSA Ronse en Club Ronse. Er was veel verzet. Er kwam veel pendeldiplomatie en tenslotte een loting bij te pas waar er dan - in afwachting van een nieuw stadion - door de fusieclub KSK gespeeld zou worden om het seizoen. Maar er was geen andere uitweg meer. Wie vandaag de beide oude voetbalsites bezoekt, weet dat het toen de enige juiste weg was.

Het voetbalstadion kwam er dus eerst. De rest volgde. Oefenvelden. Een parel van een sportcomplex. Een Finse looppiste. Skateveld. Petanquebaan. Krachttuigen. Speeltuigen. Tegen 2018 een zwembad, daarna een atletiekpiste. Nieuwe toegankelijke parkings, ruimte voor bussen. Kiss & Ride zones. Plaats voor mensen met een beperking. Een schitterend cafetaria, straks in dubbelgebruik voor het zwembad.

Namen noemen.
Nooit namen vergeten.

Wie namen denkt te kunnen schrappen, die schrapt de geschiedenis. En die wordt gemaakt door de mensen van de stad. Mensen met visie. Mensen met meerwaarde. Mensen met klasse. Met de wislkracht om de visie te implementeren. De weerstanden te overstijgen. Ideeën, initiatieven en strategische plannen op lange termijn (overheen verkiezingen) erdoor te krijgen voor de Ronsenaars van vandaag en morgen.

Park Lagache.
Villa Portois.
Park De Malander.
Site Delbar
Cypriaan de Rore.
Buunie.


De Ronsese geschiedenis heeft behalve haar rechten ook haar waardigheid. Die gooi je niet te grabbel voor zilverlingen. Dat de dienstdoende KSK voorzitter naar financiële middelen zoekt, valt perfect te begrijpen en te plaatsen. Zeker na de vele grote inspanningen die de man zich al jaren getroost om het Ronsese voetbal hogerop en overeind te houden. Zeker nu al zijn inspanningen sportief hun vruchten beginnen af te dragen met een hecht team onder vakkundige sportieve sturing van trainer Carl Deviaene. Mooi, dat zal wel.

Maar de brief die op 13 oktober 2014 naar Orphale Crucke is gestuurd en die ik hierbij afdruk is er ver over. Toen ik de informatie daarover (die me zeer onlangs via een gunstige wind bereikte) checkte bij Orphale Crucke zelf, bleek ze veel meer dan te kloppen. Bijgevoegd de beschamende brief die Orphale Crucke twee jaar geleden al in de bus blijkt te hebben gevonden. Pas vanavond kreeg ik hem zelf in bezit. Incluis de toestemming van de bestemmeling om hem hier te publiceren.



Al zal hij dat zelf - vanuit terechte trots en zelfrespect - nooit toegeven: ik ken Orphale Crucke té goed om niet te weten hoe zoiets hem diep treft. Want nee je doet zoiets niet als je de voorzittersstoel van KSK met stijl bezetten wil. Derhalve:

Geachte,

Zonder Orphale Crucke: geen KSK.
Zonder Orphale Crucke : geen ROSCO.

Met sportieve groeten,

Ieke.


Stel ik schrijf een boek. Stel ik bedenk het verhaal. Ik zet me daar jaren voor in. Dag en nacht. En op een ochtend krijg ik een brief van de nieuwe uitgever van dienst. Of ik voortaan wil betalen voor mijn naam... boven het verhaal dat ik zelf bedacht, geschreven en gepubliceerd heb.

Nog dit. Volgens de brief was en is er voor deze démarche overleg met het stadsbestuur. Ik kan me echt niet voorstellen dat burgemeester Luc Dupont meegaat in het aldus schofferen van de stichter van de Ronsese Sportzone, zijn voorganger burgemeester Crucke. De eerste verbouwereerde spontane reacties vanuit het schepencollege geven alvast aan van niet. Respect factureer je niet.