25 mei 2016

9600 IS VERY SCHUUNE



Terwijl ik de eerste jonge kazen van de dag uit mijn helaas niet waterdichte Deuter diep aan de pétanque piste van Louise vraagt een kerel in volledige Gildegarnituur me, flyer in de hand, of ik online wil stemmen voor Sarah Van den Berghe. Zo kan ze een jaar gratis kotten door sponsoring van een bedrijf waarvan ik de naam kwijt wil er is al genoeg perifere business in de cognitieve sector.

Zo beloofd, zo gedaan en ook gelukt, zo blijkt vandaag. Sarah krijgt haar kot. ‘Dank zij Eddy Merckx’ titelt Het Nieuwsblad. Wat zou ze. Dat Merckx mee klikte is natuurlijk mooi. In werkelijkheid heeft de Stichting Emile Cuvelier van Lions Ronse zich hiervoor helemaal gesmeten zoals deze serviceclub hier ook een hoop andere studenten helpt.

Emile Cuvelier. Ik zie me daar staan aan zijn sterfbed op de Steenbrugge, een paar uur voor zijn heengaan. Hoe hij in extremis een laatste keer zijn gedrevenheid voor deze stad affirmeerde, met de laatste woorden die hem restten. Salut l’Emile. Er zijn dingen die een Ronsenaar onvoorwaardelijk deelt met al wie oprecht van deze stad houdt.

Anne-Françoise Morel, een fidele Fiertelaarster, Fiertelgangster, Fiertelesse, Fiertelinne, Fietoobloomekie (we zijn er niet uit, Paul Carteus houdt er een peiling over op Facebook) is prof Archeologische Architectuur aan de KU Leuven. Achter het schrijn, in het modderbad op de landwegel naar Rozenaken vraag ik haar of ze Soumission al gelezen heeft. (De oliesjeiks kopen de Sorbonne op. Alle profs mogen aanblijven zij het onder voorwaarden). Jawel dus , ze heeft de ophefmakende Houellebecq net achter de kiezen.

In afwachting dat deze bangelijke fictie non-fictie wordt, komt de jobbedreiging vooral door de ratrace onder de profs zelf. Wat eigenlijk al bestond in die tweestrijd tussen Hegel en Schopenhauer krijgt nu steeds meer algemene proporties aan alle universiteiten. Survival of the fittest. Struggle for life. Hoe dan ook: Philippe De Jonckeere, Anne-Françoise Morel, Hendrik Vuye: deze stad levert eruditie en kennis af.



Patrick Boel, afgetraind korpschef van de Ronsese politie, maakte federaal zijn punt door te wijzen op de overbelastende consequenties van al die bijkomende opgelegde taken in percentsgewijze sowieso al krimpende politiepersoneelsbestanden. Binnenlandse Zaken volgt onze Ronsese korpschef daarin. Je kan inderdaad onmogelijk tegelijk je manschappen delegeren om de grenzen van het rijk te gaan bewaken en hier ondertussen efficiënt de dealers plukken in de bossen rond Wittentak, de inbrekers in de parfumerie en nachtelijke BIN-gesignaleerde gemaskerden klissen aan de Stookt.

Er komen nieuwe Fiertelvlaggen. Die doorkijkdinges deugen niet, ze wapperen zichzelf constant in rollekes en zijn niet om aan te zien. Andere en betere. Dan erop inzoomen via livestream.

Acute nostalgie-aanval omtrent the wonderyears, vanwege teveel Salinger en zijn catcher op de nachttafel. Ik tour door de Steurbautstraat, de vele verhalen borrelen op. De kerel die er ’s ochtends heen en terug naar en uit Engeland fietst en ons ’s avonds doodgemoedereerd zijn 'reiservaringen' vertelt. De trompettist van Circus Pinder op zijn wiebelende paal aan den Ecole Moyenne. (John Irving heeft een nieuwe uit). Street fighting forever young men. Onder mijn valhelm denk ik aan nieuw schrijfgenoegen middels de biografie van die straten. Tot ik bij Aristoteles deze passage lees:

‘Ze leven met herinneringen, niet met hoop. Wat hun nog aan levensdagen rest is maar weinig vergeleken bij hun verleden. Hoop is iets van de toekomst, herinneringen gaan over wat voorbij is. Daarom zijn het ook zulke kletskousen. Ze praten aan een stuk door over vroeger, want ze vinden het fijn om daaraan terug te denken.’

Oei best niet (meer) aan beginnen dus. Dankjewel Aristoteles.

Rik Van Looy komt - helaas - niet naar Anneke Kestelijns veelbelovende foto-expo in TIO3. Herentals ligt niet bij de deur. Zo lang Het Nieuwsblad er maar mee ophoudt Rik op het web dood te verklaren.



Een schrander mens vraagt me hoe het toch komt dat de media (volg de blik hij priemt me recht in het hart) al die stommiteiten ventileren: de collaterale schade daarvan is toch niet te overzien? Tja, het is zoals bij de proffen en de politie: geen middelen en dus geen tijd meer om expertise te laten groeien en renderen. Haastwerk. Als het Comité Louise berichten rond stuurt over het gifstort horen daar dus bewijzen bij, Zonder riskeer je een schadeclaim.

Leve de slechtvalken, van Ouwnorde.

'Fiertel 2016' met dank aan Rémi Deroose (6j.).
Foto Trommel & Fluitje: met dank aan Xavier Vancoppenolle & Rondom.