19 april 2016

ON THE ROAD AGAIN

WAAR DE WEVER
DE MOSTERD HAALT
EN ANDERE KEUKENGEHEIMEN.




We willen de adrenaline door ons lijf voelen, tegelijk zoeken we geborgenheid. Van Alain de Botton heb ik hier meer moois liggen. Over statusangst, filosofische mijmeringen voor leken van mijn slag. Ik blijf graag leek in alles, het leven incluis. Hierna wat wijsheid van de Botton, om de dag mee op te vrolijken. Het werkt als een Italjet met of zonder verdacht moteurke tussen de pedalen.

‘Je moet voortdurend keuzes maken en voor welke keuze je ook gaat, je betaalt ervoor met de andere’. ‘De kost van trouw is verveling en verstikking, de kost van ontrouw is chaos en eenzaamheid’. ‘De prijs voor een stabiel familieleven, is het verlies van seksuele opwinding'. 'Je moet dus echt weten voor welke kost en welk lijden je kiest’.

Op het lentefeest van mijn kleinzoon zie ik de lentekinderen trouwen voor de show, hoop dat ze dit sprookje zo lang mogelijk koesteren. Het is voor hen nog heel lang voor middernacht valt. Isn't it, JJ. Cale?

After midnight, we're gonna let it all hang down
After midnight, we're gonna chug-a-lug and shout
We're gonna stimulate some action
We're gonna get some satisfaction
We're gonna find out what it is all about
After midnight, we're gonna let it all hang down.


In Le Furet du Nord op de markt van Rijsel open ik mijn rugzak voor een meer dan potige kerel met aan zijn glimmende achterkant een transparant rubberen slangetje dat uit zijn kraag komt krullen, tot aan het oor klimt. Hij staat in communicatie met wie ik vraag het aan. ‘C’est bon’, stelt hij me gerust en verwekt tegelijk onrust in mijn hart. Bovenop mijn rusteloosheid.

Ignaas Devisch, 'mateloos filosoof' publiceert daar boeken over.

Devisch: 'Het genetische paspoort dat er aankomt, zou je zicht kunnen geven op alle risico's die je als mens loopt. Of op alle risico's die je nog als ongeboren kind zal lopen. De fundamentele vraag is: willen we dat wel weten? De mens is altijd een vat vol risico's geweest maar we kunnen dat hoe langer, hoe minder aanvaarden. We laten ons toch vooral testen om gerustgesteld te worden, maar als ze ons op alles kunnen screenen, kun je nooit meer gerustgesteld worden. Je zult altijd dingen te weten komen waardoor je je zult afvragen: en nu?'

De enige zekerheid is dat er geen is. Een tikkende tijdbom in je hart, of in de rugzak naast je. Zes hoog in 'Le Furet du Nord' ver van alle kommer en kwel speur ik naar nieuwe dingen omtrent Spinoza. Er zijn er geen. Hij is dan ook al een tijdje dood. Spinoza is de filosoof van de scheppende en geschapen natuur, noodzaak en gevolg. De ouderen van zijn religieuze gemeente vervloeken hem om zijn klare kijk tot in de zeventiende generatie. Hij denkt er voort het zijne van, wordt lenzenslijper ver van de zeloten. Van metafoor gesproken. Nee ze hebben niks nieuws over Spinoza. Tenzij wat we al weten. Dat we het kunnen schudden, met of zonder sterrengruis, wij met al ons wetend-niet weten omtrent het Moment Suprême net voor de oerknal.

Op het gelijkvloers blijf ik hangen aan schitterende nieuwsoortige notitieboekjes. Rouge et Noir op roomkleur. In 1911 gelanceerd onder auspiciën van Gaston Gallimard hemzelve. Op de voorplaat: Feuilles de Route. Binnenin: blanco, gelijnd en lenig als de liefde. Net wat ik zoek voor dit dagboek. Verwacht het onverwachte.

Onverwacht is bijvoorbeeld dat fotograaf Michiel Hendryckx verdomd ontroerende dingen schrijft als hij het over zijn dode compagnon de route en vriend Laurens de Keyzer heeft. Fotografen, dan bedoel ik die van voor het mobieltje, blijven toch aparte kerels. Door lenzen zoeken ze naar de zin van hun zijn. Spinoza’s op hun manier.

Wie is die kerel door wie Bart De Wever zich laat inspireren? Ik wil het weten. Edmund Burke dus. Een Ier, dat kan al niet mis. 1729-1797. Voor de publieke opinie van zijn tijd is de Franse Revolutie de overwinning van rede en democratie op corruptie, ongelijkheid en tirannie. Maar is ze tegelijk niet de snelste weg naar anarchie? Burke (In zijn ‘Reflections on the Revolution in France’) is de eerste om zich dat af te vragen. De revolutie blaast niet alleen de monarchie en de rijke elite omver, maar ook een hoop instellingen die het samen leven mogelijk maken. De hoop dat de revolutie de samenleving democratischer, rationeler en rechtvaardiger maken zal, rolt verder weg bij elke nieuwe kop onder de guillotine.

De gevolgen van de revolutie sterken Burke in zijn conservatisme. Een zinvolle maatschappelijke verandering kan niet ineens worden doorgevoerd zonder tegelijk te vernietigen wat voorgaande generaties bereikt hebben. Zo kunnen instellingen, wetten en praktijken van een land alleen geleidelijk - en met wettige middelen - veranderd worden. Burke prijst daarom de tendens tot handhaving van uit eigen of andermans opgedane ervaring opgedane overtuigingen die de generaties overleefd hebben. Die dus waarschijnlijk enig nut bezitten. Die dus niet lichtvaardig opgegeven mogen worden. Traditie is daarom hét middel waarmee wijsheid van de ene generatie aan de andere wordt doorgegeven. Het is gevaarlijk om dat mechanisme te negeren. Sterke mosterd.

Waarom denk ik nu aan Hermes en de Fiertel Ommegang die we horen te koesteren als ons mooiste erfgoed?

‘On the road again’. Dagboek voor hardnekkige lezers.