03 december 2015

PASSAGES

DE VERMINKING VAN RONSE



Het was een droomhuis zoals je het op illustraties bij sprookjes ziet. De mensen in de buurt noemden het de Struutie Villa. Deze week kwam de vernielmachine, gisteren hing er een bordje (voor twee penthouses, tien appartementen) vanochtend moest het tuinmuurtje er aan. Ooit brandde het strodak af bij verfwerken. Het nieuwe leien dak verpletterde de stijl en drukte de oude charme weg in onze herinnering.

Madame Delacroix woonde er lang, meer dan negentig werd ze. Ik zie haar voor me in haar machtige Mercedes cabrio de Glorieuxlaan in-en uitzoemen. Een en al elegantie. Chanel-sjaaltje in de wind. Met haar rijzige grijze kaarsrechte ‘beau’ ernaast, een Curd Jurgenstype. Zilveren kop, marineblauwe blazer, écusson van de Royal Yacht dinges.

De elegantie van Madame Delacroix straalde ook af op haar modezaak ‘La Boutique’, hoek Place en Hoogstraat en - zo hoopte ze toch- op haar klanten, zeg maar vriendenkring . Grand chic, beau monde. Op het laatst woonde haar schoonzoon bij haar in. Ze wilde wel ’s in slaap vallen bij een rood wijntje, in de ‘transat’ van haar mooie tuin. Vanaf vandaag een Syrië-landschap.



Met de Zoute-villa van dokter De Veyt wat verderop aan de overkant en de fraai gerenoveerde cottage van Villa Roumat daarnaast was haar huis tot gisteren één van de parels aan de in wielerkringen wereldberoemde Glorieuxlaan die het Ronsese bestuur als ‘de nieuwe Champs-Elysées’ van Ronse wil doortrekken naar de Stadstuin aan de Veemarkt om meer betere twee-verdieners naar Ronse te lokken.

De ‘Champs-Rasés van Ronse' zullen ze bedoelen. Naast de kazerne van de brandweer staat een nagelnieuw flatgebouw al jàren leeg te verloederen. Het vroegere vredegerecht ernaast kreeg een schreeuwlelijke 'gevangenis'-entree om er de stek van het Regionaal Landschap mee te ontsieren. Pure symboliek. Ons Regionaal landschap, gevangen in de algehele verminkingswoede.

Ik ben blij dat Paul Van Butsele (1921-2015) het niet meer meemaakt, dat het toverhuis naast zijn deur nu tegen de vlakte ligt. De Ronsese ingenieur weefkunde schopte het met zijn historisch papieren monument tot laureaat van diverse Geschiedkundige Kringen én ereburger van Oudenaarde. Het laatste zegt vooral veel over Ronse. Maar het werk dat Paul neerschreef blijft tijdloos. Geen bulldozer krijgt het ooit plat.

Wie in de nieuwste ‘Annalen’ bladert vindt er in een prachtige fotoreportage van Pascal Havenne en Philippe Duponcheel de afgesmeten Patria die wijken moest voor die flattoren van Amelinckx. Jij en ik willen niet weten of de hardnekkige verhalen over ‘cadeauflats aan zee’ die deze gruwel mogelijk hebben gemaakt kloppen. Het interesseert ons niet vanwege té zielig te minabel te schandalig omtrent het Ronsese materieel en immaterieel erfgoed dat we koesteren.

Iemand heeft me op zijn laptop getoond dat mijn erfje hier op Broeke al op de Ferrariskaart staat, anno 1700. De eerste die me hier in mijn schrijfstekje nog spreekt van een 'flat of penthouse' die stuur ik spoken in het kasteel van Jan van Nassau.

Blogboeknotities voor hardnekkige lezers.
(Foto's met dank aan Christine Vandenhoucke en Nathalie Vunck).