16 oktober 2015

PASSAGES

HET GLAZEN HUIS
VAN WANTROUWEN




Ik heb te doen met de redactie van de VRT. Blijven functioneren tussen verzet en verraad , tafelspringers en arrivisten met hidden agenda’s. De aandeelhouder wint altijd. Bij de VRT is dat de politiek. Je kan er voorzitter van de raad van Bestuur worden als afgedankt Vlaams Minister-President, of Kamervoorzitter van N-VA signatuur als gewezen journalist of is het socialist. Schrappen wat niet past.

'Chaos bij de VRT' kopt De Standaard vandaag. Motie van wantrouwen van de nieuwsdienst tegen de algemene hoofdredacteur. Bijna was ik vergeten hoe het eraan toe gaat tussen redacties, hun hoofdredacteuren en de baronnen van de mediaperceptie met hun CIM- cijfers, kijkersmarkt en of lezersaandelen.

Na twee krantenherstructureringen waarbij ik honderden collega’s van de werkvloer had zien verdwijnen, werd mijn krant Het Volk opgekocht door de baas der Vlaamse bazen van de toen nog zo genoemde ‘Standaardgroep’. Initieel was Spectator, het magazine waarvoor ik jaren de Wetstraat afdweilde eigendom van Het Volk, zelf eigendom van de christelijke vakbond. Doch niks kon me nog verbazen in de rijkelijk besprenkelde salons aan en om de Wetstraat.

Aan mijn laatste algemene hoofdredacteur dacht ik terug toen ik op Facebook selfies zag met Willy Sommers die vorige week als een leeuw in een kooi de Hotondcross kwam opvrolijken. Willy is een koek van een kerel. In een van mijn vorige levens ontmoette ik hem vaak voor wat ze toen een pulpblad noemden, nu een boekske. Mijn laatste hoofdredacteur riep me in zijn kantoortje, liet me weten dat hij Het Geheim van Willy Sommers kende en dat morgen in de krant wou.

Ik trok naar de personeelsdienst. Er zat alweer een zoveelste herstructurering aan te komen. Een mannetje van Mc Kinsey had op de kadervergadering twee cijfers in zijn power point gemikt. 7 was de winst die de aandeelhouders wilden, 340 de jobs die daartoe dienden geschrapt te worden.

Ik vroeg de personeelsdirecteur hoe het zat met mijn dossier. Ik kwam net in aanmerking voor vrijwillig opkrassen zo bleek. Ik had het helemaal gehad. Ingrid Vanderveken, nu auteur maar in een vorig leven chef cultuur bij Het Laatste Nieuws had me op ‘Vers van de Pers’ in het Antwerpse Crest Hotel gemeld dat ze haar krant verliet ‘omdat je wereld gaandeweg mee vervuilt met wat je geacht wordt in de krant te mikken.’

Willy haalde de één van de krant. Hij had een geheime dochter bij Truus. Op de beeldschermen van de redactie zag ik twee Boeings door torens vliegen in New York.

Ik ruimde mijn desk op. Mijn oorkonde van Brussels Kart als ‘Snelste karter van de krant ‘ liet ik in de la. Souvenir van mijn passage in het Glazen Mediahuis van Groot-Bijgaarden.

‘Passages’. Blogboeknotities voor hardnekkige lezers.