05 oktober 2015

PASSAGES

DE KOERSVELO
VAN JOS VANDELOO




Ik wou ‘Madame Valentine' schrijven, cérémonie des adieux vanuit het perspectief van een oude dame en de dierbaren om haar heen. Bij Manteau zegden ze me dat tederheid niet verkoopt. Of ik na ‘Zonde van Nini’ niet veeleer wou tekenen voor Het Grote Koersboek. Nee zei ik. Tederheid of niks. Ik hield vol. Madame Valentine kreeg haar verhaal en dank zij de goede Roger Bolders een nieuw leven op de planken. Een hommage aan de verzonken wereld van Valentine. Zij die dweepte met ‘Het Land van de Glimlach’, die van 'Toujours Sourire' haar vuistregel had gemaakt, dwars door alle ravages van het bestaan heen.

Jos Vandeloo, met Jef Geeraerts en Ward Ruyslinck één van de drie dino’s die het grote Manteau als een soort bedreigd literair erfgoed overeind hielden, zag zo’n koersboek best wel zitten. Jos had me verteld hoe zijn koersvelo hem in leven hield nadat zijn hart was gaan sputteren en zijn schrijversfaam ook. Dit vanwege Mooie Jonge Goden en de dingen die voorbij gaan in het literaire circus.

Met zijn voorbeeldige fietsdiscipline zette Jos me zelf aan het fietsen in en om mijn geliefd Ronse of all races. Met 16.000 de Koppenberg op zonder omver te schuiven. De Muur zonder dood te vallen. De Ballon d’Alsace. Belachelijke gemiddelden waarvoor echte freaks in een deuk gaan liggen. Want voor minder dan ‘iets met den Eddy in Canada’ krijg je ze niet meer op hun karbonvezel.

Jos Vandeloo schreef ‘De beklimming van de Mont Ventoux’. Het was lang voor de Ventoux-gekte alom en Bordeaux-Parijs met Koen Wauters en Tom Waes als fake reality. Het boek werd wat een bestseller heet, maar bleef helaas steken tussen twee cols genaamd Koers en Literatuur in. Het sterkte De Vijanden in het extra natrappen naar de bijzonder faire mens die Jos Vandeloo zelf altijd was geweest in letteren land.

Zoals ik het zelf ondervinden zou met 'La Dolce Vita' later had Jos beter kunnen weten. Geen wielerboek zal ooit beter zijn dan ‘De Renner’ van Tim Krabbé. Je kan dus maar zelf beter je eigen koppige koers volgen. Het beste wat ik daarnaast - over de ommekant van koers - gelezen heb, is een pareltje van Dimitri Verhulst over de laatste uren van Frank Vandenbroucke in Senegal. Een Ventoux van een verhaal.

Vaarwel Jos. Doe Jef en Ward de groeten.
In de afdaling voorbij De Muur.