17 september 2015

TUUPE TEGOERE VUIR RONSE

DE KINDEREN VAN RONSE
VERDIENEN VEEL BETER
DAN HAATPROZA




Mijn blogpost waarin ik concrete vragen stel over de verontwaardiging van Liesbeth Homans omtrent scheldmail van een Ronsese schooldirecteur is inmiddels gretig gedeeld op Facebook. Met ruim 1000 hits zorgt hij voor verpulvering van alle tellerrecords op éénzelfde dag op deze blog. Een triest record is het echter: als Ronsies auteur had ik het liever gehad over pakweg mijn zoektocht naar de betekenis van Hermes.

Het nieuws wordt vandaag nationaal opgepikt door de traditionele printmedia en hun digitale vertakkingen. Om alle twijfel over de echtheid van de mail weg te nemen out de betrokken schooldirecteur zich vandaag zelf in Het Nieuwsblad als de auteur van de mail waarvan hij zo te lezen geen woord terugneemt. Daarbij licht hij integendeel zijn houding terzake toe waarbij zijn bewoordingen nog een stuk scherper geformuleerd blijken dan minister Homans ze aangeeft in Dag Allemaal . Hieronder in extenso zijn mail (op schooladres) aan Homans:

‘NV-A staat voor mij gelijk aan NAZI en afgietsels van oorlogsmisdadigers. Indien u de geschiedenis grondiger kende, zou u wellicht beschaamd zijn deel uit te maken van een dergelijke partij, die niet meer en ook niet minder is dan een verkapt vlaams belang. Leerlingen van onze school vonden dat meneer de wever (ik gebruik opzettelijk geen hoofdletters)nog slechts een hitler-snorretje tekort heeft…En het zijn nog kinderen, die echter bijzonder scherpzinnig zijn.’ …‘Iedereen is van harte welkom op onze school. NV-A’ers niet, ze doen me onophoudelijk denken aan GESTAPO’ers. Neem me niet kwalijk…’

Dat laatste zal een illusie blijven. De N-VA kondigt immers prompt een klacht aan tegen de man die schoolhoofd is van de Basisschool Decroly. Dr.Ovide Decroly, dat is de verheven en geroemde Ronsese pedagoog wiens standbeeld het plein voor de school siert doch dit terzijde. Het Gemeenschapsonderwijs zegt de zaak te zullen onderzoeken en sluit tuchtmaatregelen niet uit.

A DEEPER WAVE THAN THIS

Leerlingen, leerkrachten, ouders, grootouders, àlle Ronsenaars van welke partij, overtuiging, godsdienst of obediëntie ook verdienen veel beter dan deze lamentabele vertoning. Telkens weer opnieuw wordt aldus immers het oprecht gezamenlijk streven naar meerwaarde voor Ronse onderuit gehaald door contra-productieve polarisering, stemmingmakerij, scheldproza op de sociale media, haatmailverkeer. Aan de ene kant wordt het kwade doodgemoedereerd gebanaliseerd (herinner je Eric Zonneman als zogenaamd ‘collateraal schadegeval’) aan de andere kant wordt het aangegrepen voor het bashen van maatschappelijk andersdenkenden en rancune tegenover tegen politieke tegenstanders. Het idee van de alliantie Tuupe Vuir Ronse dat we in Ronse nu al met duizenden oprecht delen, is er integendeel een van respectvol omgaan met elkaar. Om van daaruit Tuupe Tegoere solidair meerwaarde te betrachten voor deze warme open hartelijke stad waarvan we zielsveel houden.

Wie zich daarbij als niet-Ronsenaar afvraagt waarom we zoveel van Ronse houden als stad zoals er geen ander is, hoeft maar tot boven de Fiertelmeers te trekken om daar, in de schaduw van Wittentak, naar deze wondermooie stad in het dal te kijken. Hij of zij zal begrijpen waarom wij Ronsenaars zo zot zijn van Ronse. Waarom we alleen het beste goed genoeg vinden voor onze stad. Waarom we het dan ook niemand gunnen deze stad te bezigen voor het eigen grote gelijk of zomaar te laten wegzakken in de haat.

Het verhaal van wit versus zwart dat vandaag nog maar eens opgerakeld wordt om haat goed te praten heeft deze stad gehad. Ik kan het als auteur weten. Ik heb er voor de roman ‘De Nalatenschap’ en het theaterstuk ‘Zonneman’ dertig jaar research aan gespendeerd. De prijs die Ronse voor dat grijze oorlogsverleden betaalde lag hoog zeer hoog. De prijs voor de mensen die met mij – zeventig jaar later! - van ‘Zonneman’ eindelijk het ultieme Ronsese verzoeningsymbool wilden maken ook. De Ronsenaars hebben wat dàt verleden betreft dan ook van niks of niemand lessen te krijgen in het na-oorlogs respectvol leren omgaan met elkaar, na de diepste wonden in zovele Ronsese families. En voor alle duidelijkheid: met wonden bedoel ik ook die van de Ronsese kinderen van de repressie.

Wie daar dus boven de Fiertelmeers naar Ronse kijkt, zal weten waarom Ronse beter verdient dan het lamentabele niveau waarop (of liever: waaronder) het maatschappelijke debat over openheid, solidariteit, sociale rechtvaardigheid tot op vandaag gevoerd wordt door diegenen die nog altijd persoonlijke rekeningen menen te moeten vereffenen. Dan ook nog in naam van nieuwe generaties die – zeker in Ronse - voor heel andere hedendaagse uitdagingen staan dan het rancuneus reducerend vechten tegen demonen uit het verleden.

In de coulissen van deze verbale krachtpatserij vinden ondertussen diegenen mekaar die dag na dag constructief vanuit hun eigen overtuiging voort werken aan Ronse met dat ene agendapunt: meerwaarde voor deze prachtige stad in het groenste dal van Vlaanderen.

Tuupe Tegoere Vuir Ronse.