01 juni 2015

WERELD WATER ZWERFGOED

VIJFTIGDUIZEND STAPPEN
DICHTER BIJ DE STERREN




Links van mij loopt er toch wel een te Fiertelen met om de pols Hermes beware me : een stap-pen-tel-ler. Vanavond zal hij uitkomen op zo’n 50.000. Schat ik. Wat moet je er mee? Elke stap brengt je hoe dan ook dichter bij je allerlaatste. Hoe meer stappen op de teller, hoe minder te gaan. Wat telt, is onderweg blijven. De eindbestemming is door eenieder bekend. Met of zonder drone boven je kop voor die promofilm van Ronse Uw Stad Met Uitzicht is de Fiertel gewoon 32,600 kilometer Beschermd Regen Zwerfgoed. Punt.

Rechts van mij loopt er ook al eentje met een polshorloge die de hoogtepunten telt, het hiervoor geleverde calorieverbruik en een ingebouwde Gasboete- radar. Gelukkig net niet je hartepijn die niemand ziet. Zelf heb ik een bus Nivea hy-dra-te-ren-de Sun Spray factor 50 in de rugzak zitten. ‘Water Resistant’. Zo staat het er. ’t Is echt. Dit is dus duidelijk de Grote Sint-Hermes Zotten Bezwerings Tour.



Met andere woorden: De Gekkenronde van Ronse. Misschien moeten we Wouter Vandenhaute vragen dat hij er wat mee doet. Een extra ronde of twee rond de Muilie zonder Wieken Bauvenop den Huutond bij wijze van finale. In een woud van Vip-regententen dat spreekt. (Voor Suzanne van Interlabor en Marie-Jeanne van Willy Naessens. Ver van de onderklasse).

Mijn vijfenvijftigste Fiertel, schat ik. Wat maakt het ook nog uit? Eerst het vuur zelf beleven, dan gaandeweg door geven. Dingen doen en dingen maken, dan los laten en uw pakske maken. De Fiertel is een metafoor. Na de zomerkermis, de winter in.

In Lorette vergeet mijn goede vriend de kanunnik André De Wolf voor even zijn pateen die ik me net voorneem deemoedig te kussen. Een mens kust wat hij kan. Ik verwacht van mijn volkse vriend een ferme reprimande voor al mijn stoute schrijfsels. Wat zou het? Ik krijg integendeel een warm complimentje, met stevige Ronsiese arm knuffel erbovenop. Eat this, nieuwbakken toerismediva Brigitte Vanhoutte. Ien Ronse ees dat iet.

‘Zonet mijn volle aflaat gekregen’, fluister ik Luc Dupont toe bij het verlaten van de Lorettekapel. ‘Het zal nodig zijn’, zegt de burgemeester van Ronse. Dupont is een politicus, geen kerkprins. Met het oog op de moeilijke opvolging van zijn eigen beschikt de opper tjeef van Ronse voortaan over een misstappen teller. Jan Foulon, Ignace Michaux en Joris Vandenhoucke horen zich een beetje te gedragen met malkander. Of ze komen op de teller van Dupont, kunnen het schudden voor diens sjerp. Wim Vandevelde zal het worst wezen. Zo lang die Streep Door Ronse er maar komt, is hij als chef van de dragers zelfs bereid om een godbetert rooie! band over de schouders te verdragen de tijd van een Fiertel.

Aan de Groene Boom zitten er twee kerels met handboeien om langs de kant op de knieën politiewapens op hen gericht. Ernaast wordt hun vluchtwagen met Franse nummerplaat aan grondig onderzoek onderworpen. Ik vraag me af of mijn vriend de stappenteller volgend jaar niet beter enkelbanden moet gaan uit testen. Een goudmijntje.



Onder het Kruis van Wattripont lanceert de burgemeester van Ronse de suikerloze dieetweek en schenkt hij bij wijze van startsignaal onze suikerkoek weg aan de graaf van Béthune. Dat is de afstammeling van Gérard de Waudrupont in rechte en kromme lijn. Misstappen van de voorvaderen meegeteld.

Wat verderop krijgen wij zelf ondertussen - wij als verzameld journaille en gezelschap - van ‘Oes Madam’ de immer minzame kranige 92-jarige Marie-Mathilde Ketels traditiegetrouw ons glaasje Rosé de Provence geserveerd. Iemand in het gezelschap gooit daarbij vluchtig een blik op de energiebommenteller om de pols. Help! Ik word omringd door dwangmatige dwepers. Al dan niet van N-VA signatuur. Ook dat zal me worst wezen.

Op naar Rozenaken, voor nog een min of meer bacterievrije pateenkus. Dan langs het hof van het Hermes Kapittel naar de Karnemelkbeekstraat waar Jan Van Nassau ooit de mooiste eik van heel het graafschap liet kappen voor zijn Leuvense stoof en dat was dan geen kachelke. De eikel.

Bovenop de Kraai krijgen we als volgers van het schrijn de meest reguliere belders-ritmiek ooit. Met al die metriek verwacht ik voor volgend jaar een metronoom bovenop het schrijn. Pal boven dat vingerkootje. Maar positief denken tot de laatste regendruppel. En dus: dankbaar applaus want mijn knieschijven beginnen ondertussen zelf met klikgeluiden de stappen te tellen.

Het was een heel mooie Fiertel.
Geloof me vrij. Geen beetje zon of niks.
De hele dag gratis hydraterende spray op je ketel.
En alweer 50.000 stappen dichter bij de sterren.


’s Avonds op de kermis aan de hijskraan heb ik dan eindelijk na jaren proberen toch dat stressmanneke te pakken. Ik ken er een die wreed content gaat zijn van zijne papoe. Het zal hem van pas komen. Hij heeft dan ook nog vijfenzeventig stressbestendige Fiertels te gaan. Wil hij ooit het stappenrecord van Jeanot, Jean et les autres breken.

Volgend jaar, bij leven en welzijn, ondernemen we als Ronsenaars wederom een nieuwe poging om de waanzin van ons af te wenden: richting Oudenaarde en Frasnes. Tegen dan heb ik mijn regendruppelteller.

Foto's met dank aan Philippe Vanderdonckt (Belleman)
Rebecca Verhellen (Marie-Mathilde Ketels en journaille).
Aquarel 'Fiertel 2015': Anne Meersschaert.