18 mei 2015

REVUE RAVAGE IN RONSE



Geen gedenkplaat voor oorlogsslachtoffers of ze plakken ertegen met bloemen. Geen koningskoppel ten stadhuize of ze applaudisseren ‘onderdanig’ vanop de eerste rij. Geen Buitenspeeldag of ze smijten zich tussen de kinderen. Zie toch eens hoe hip we zijn, als dansmariekes. ‘Revue Ravage – Dood van een politicus’ het stuk van Tom Lanoye gaat over hun zieligheid. En over de verlorenheid van hun entourage.

Beter dan zich in de Gemeenteraad onledig te houden met al dan niet een gasboete voor een bierblik en volgende keer over alweer een historische Strategische Stapsteen naar de Renaixance zouden ze de nieuwe voltreffer van Tom Lanoye gaan bekijken. Wie weet, worden ze dan weer bereikbaar voor familie, vrienden en de mensen van Ronse. Zouden ze beseffen wat politiek met hen doet.


Ne revue ? Gelek Tavi? Van dienen Lanoye toch niet zeikerst?

Jawel. Niet zomaar fictie.
En helemaal niet vrijblijvend.
Niet na Steve in het kanaal.
Niet na de moord op Cools.
Niet na 28 onopgeloste moorden door de Bende van Nijvel.



Tien heel intense jaren heb ik dat bal masqué zelf geobserveerd voor het magazine Spectator in een van mijn negen journalistieke levens. Hun koningsdrama’s. Hun verhalen. Hun suites. Hun spuiten. Hun pillen. Hun drankgebruik. Hun spindoctors. Na mijn terugkeer naar Ronse of all places hier in het mooiste dal van Vlaanderen dacht ik dat het er lokaal best wel wat gemoedelijker zou aan toe gaan. Vergeet het, fidele lezer. Deze blog met zijn dra 800.000 clicks ontstond ooit omwille van net het omgekeerde: ontspoorde belangenvermenging die deze luis in de pels wel een keer het zwijgen opleggen zoude.

Op drie jaar van de titelrace om de Ronsese sjerp volgt nu alweer de ene elleboogstoot na de andere. Deze keer van de geroepenen des volks onder elkaar. De ene die de andere het licht in de ogen niet gunt en in de weg loopt voor het dra te begeven burgemeesterschap.

'Tuupe vuir Ronse? Vergeit het, Steef.
Ze goen hier alemoele tuupe
vuir heur oagen'.


Zei iemand me die het als insider als geen ander verdomd goed weten kan. Op een voor de rest mooie zondagmiddag.

In Het Laatste Nieuws, Het Nieuwsblad, de bussenbladen, de digitale media al gretig pronkend met het (privé-)initiatief van anderen. En elke muggenscheet van zichzelf. Ja natuurlijk doen ze toch zo hun best meneer en iemand moet het doen. Ze laten zich hiervoor wel veelvoudig vergoeden met een collectie cumulatiezitjes. En dit in de door henzelf verklaarde tijden van grote schaarste der publieke middelen en ‘hoogstnodige besparingen’ via het hardnekkig schrappen van leefloners, het pesten van parkeerders en winkelklanten, het uitpluizen van de sociale kaboezen.



Met zijn meesterlijke pen toont Tom Lanoye ons in zijn ijzersterke theatertekst met Josse De Pauw, Els Dottermans, Frank Focketyn & co op de planken hoe de gekozenen des volks allemaal als beginners dan wel starten 'tot nut van ’t algemeen' en met de allerbeste bedoelingen. Hoe ze gaandeweg echter gegrepen worden door hun ijdelheid en door gevaarlijke normenvervaging. Een financiële constructie hier. Een vergunningske op het randje en net niet buiten de lijntjes daar. Verwenning van de eigen vriendenclub ginder. Het geheel verpakt als doos pralines vol belangeloze inzet.

Gaandeweg wordt hun digitale show op Facebook en Twitter één grote egotrip waarbij softies, ‘stille werkers’, doe-mensen, actiegroepen weggedrukt worden als ‘emmerdeurs'. Het middenveld moet weg . In afwachting is het net nog goed voor een haastige handdruk mèt selfie en zwelgfie. Dat spreekt. Een vlugge présence op de kaasavond. Dan op naar de atletiekbekers en het mosselsouper. Want ze komen van ginder en ze moeten nog naar daar. Nog een fijne avond verder. Ze zijn overal en nergens tegelijk. Ze doen aan bi-locatie zoals Jezus Christus op Pinksteren. Vooral zijn ze daar te vinden waar de boterpotten staan, voor de vermenigvuldiging der vette vissen.

Hun eigen Ronsese ‘Revue Ravage’ laat zich bij dit alles opmeten in steeds meer pestgedrag alhier en onbetaalbare luiers aldaar. Bedreigde stadskribbe. Ondoordachte privatisering van catering. Afgedankte poetsploegen. Maar zie poets wederom poets mèt legionella. Want wat na een tijd overblijft van al die goede bedoelingen is de zieligheid van mensen die zich vastklampen aan spierballenvertoon en macht om de macht, lokale glitter en efemere glorie. Met een grafperkje apart erna op Hogerlucht.

Wat je in afwachting krijgt als gepeste en beboete Ronsenaar, is een clubje van ons-kent-ons dat alleen nog gevleid wil worden door het eigen netwerk. Check de cheque... voor de serviceclub die het altijd al vertikte simpelweg de (bestuurs)taal van de gewone Ronsenaar te gebruiken.

Les amis du Beau Langage
ont changé de copains
mais gardé le langage.
pourvu que les grands
les forts et les meilleurs
comme avant fassent
leur beurre.


‘Beste vrienden! Zal ik vrienden zeggen? ‘Dat klinkt warmer dan kameraden’. Zo start - een ronduit indrukwekkende - Josse De Pauw zijn speech als politieke krokodil. Vul zelf in wie hij speelt. Vrijdag zit ‘Revue Ravage- De dood van een politicus’ gratis bij De Standaard. Een aanrader voor al wie zichzelf wil redden van de ravage en de collaterale schade van politiek.

(Foto's: Geertje Franssen, Fabrice Gevaert en KVS)