04 februari 2015

TELEFACTS EN DE LOF DER ZOTHEID

DE ENE WONDERDOKTER IS DE ANDERE NIET



Telefacts zien we nooit wanneer de Ronsenaars met hun massale steun aan de Levensloopactie nationale records verpulveren in de strijd van de traditionele geneeskunde tegen kanker. Gisteren wel dus. Voor een sensatiegerichte ‘undercoveroperatie’ die de genaamde Guy Leta een keer genadeloos ontmaskeren zou als kwakzalver. Ik laat het aan de bevoegde medische wereld over om te oordelen over de praktijken van de man, in zijn Centra van Ronse en Noord-Indië. Het ontbreekt die medische wereld echter aan een klare houvast. De wet Colla uit 1999 zou dat eens mooi kaderen. Die wet is tot op vandaag dode letter.

Tot zo lang lopen radeloze patiënten verloren in het doolhof van zogenaamd ‘alternatieve therapieën’, een keer ze het pad van de klassieke aanpak verlaten. Onbeschermd door de wet en op eigen risico gaan ze dan te rade bij diegenen aan wie ze hun laatste hoop ophangen. Onze- Lieve- Vrouw -Van Lourdes in de hemel. Of ‘genezers’ hier op aarde. De wet behoedt hen daarbij niet tegen misbruik van vertrouwen door praatjesmakers.

Mensen geloven nu eenmaal graag wat hen soelaas, genezing, beterschap brengt. Wat hen zelfs, waarom niet het eeuwig leven belooft. Zo ken ik er die ‘traditioneel’ geloven dat miswijn en hosties worden omgezet in het lichaam en bloed van Christus waarvan je als een soort kannibaal een stukje neemt. De gelovige zegt daarbij tot zijn eigen zieleheil en eeuwig voortbestaan van zijn lichaam in de hemel: ‘Heer, spreek en ik zal gezond worden…' Een soort levensverzekering overheen de dood. Ticket to heaven.

Wat het hier en nu betreft: zelf laat ik de homeopathische druppeltjes en wonderpillen liever voor de believers. Want al heeft klassieke geneeskunde diverse vroegtijdig gestorven dierbaren om me heen niet kunnen redden: ik was er getuige van hoe ze alleszins hun leven heeft verlengd, hun lijden heeft verminderd, hun heengaan heeft verzacht. Ze blijft, dank zij verder onderzoek, daarbij dagelijks nieuwe successen boeken met steeds hogere kankervrije percentages.

Hoop is wat een zieke drijft. Ik heb dan ook alle begrip voor mensen die buiten de lijntjes van de klassieke behandeling gaan zoeken wat de ‘traditionele’ geneeskunde, hen in de terminale fase van de zieke niet meer bieden kan. Voor hen is het echter nog al te vaak tasten in de duisternis in dat kluwen van alternatieve therapieën, de ene al meer ingeburgerd (en terugbetaald!) dan de andere.

Als beroepsjournalist heb ik ze veertig jaar lang bezig gezien en gehoord, de wonderdokters met hun toverpillen en reddende handen. Van de dure poeiers in het Centre Azaire in Flobecq, tot de handoplegging van ‘gebedgenezers’ op wielerkampioenen.

Ooit was ik bij Rotary Vlaamse Ardennen de pretbederver met kritische vraagstelling aan de gastspreker van de avond. Mijn vragen aan de inmiddels lang veroordeelde ‘gebedsgenezer’ had ik simpelweg geplukt uit de rijk gestoffeerde map van het krantenarchief, afdeling rechtszaken.

Het is de verantwoordelijkheid van de wetgever om klaarheid te scheppen in dat amalgaam van wonderdoktoren, marabouts en mamadoe’s. Onwettige beoefening van de geneeskunde is strafbaar. Maar zo simpel is het niet. De grenzen van die geneeskunde dienen daarom nu maar eens te worden getrokken..

Dat geldt trouwens ook voor de klassieke geneeskunde zelf. Wie daar aan twijfelt, raad ik aan de RTBF-reportage te herbekijken ‘Tout ça ne nous rendra pas le Congo’. Daarin neemt een flamboyante esthetische chirurg van de kliniek in Ronse ons mee op zijn reis ver voorbij de grenzen van esthetische herstelchirurgie. We toeren er letterlijk doorheen het rariteitenkabinet van vertimmerde fake-schoonheid. Of wat daar wil voor doorgaan. Eeuwige jeugd op bestelling. Betaling vooraf. Zoniet blijf je wie je bent. Zonder botox, opgeblazen lippen, megaboezem .

Of je er als aldus opgeblazen karikatuur gelukkiger van wordt, is een vraag die Lollo Ferrarri alvast niet meer kan beantwoorden. Het is in de klassieke geneeskunde dus niet allemaal wit en in het alternatieve ‘soelaas’ niet allemaal zwart.

In afwachting van een klare wetgeving kan ‘De lof der Zotheid’van Desiderius Erasmus dienen als praktische gids. Voor alle gezondheidscircuits.