12 december 2014

EEN KWESTIE VAN VROUWONVRIENDELIJKHEID

DE IDENTITEIT VAN INKOMEND
SCHEPEN BRIGITTE VANHOUTTE




In ‘Ronse uw stad’ doet Brigitte Vanhoutte haar intrede als vierde schepen van Ronse ter vervanging van Agnes Van Crombrugge. Die blijkt zomaar - zonder verdere uitleg - van het toneel verdwenen. De werkelijkheid achter de perceptie is natuurlijk weer eventjes anders: Agnes viert haar afscheid voor de goede vrienden met gezelligheid eind deze maand in Het Kapittel. Met haar verdwijnt een minzaam, positief en populair mens uit de grote Ego Run en vette mandatenjacht die de politiek van Ronse geworden is. Hieronder leest u waarom 'Agneske' weg moest.

Toen Brigitte Vanhoutte als CD&V raadslid haar zinnetje niet kreeg op de lijst meldde ze in de media dat ze ‘de politiek vaarwel zegde’ met de uitleg 'dat ze zich niet vinden kon in de lijst'. Volgens Vanhoutte ‘miste de CD&V een duidelijke identiteit’ en pakte de partij bovendien volgens haar uit met 'een vrouwonvriendelijke lijst’.

Voor alle duidelijkheid: op die kartellijst stonden zomaar eventjes veertien vrouwelijke kandidates. De reden lag natuurlijk niet bij de partij maar bij Vanhoutte zelf. Ze voelde zich namelijk geremd in haar ambities, vooral toen bleek dat ze op plaats vijf ook nog eens Ignace Michaux diende te laten voor gaan.



Gebrek aan identiteit van de CD&V? Leuk was wel even anders voor Agnes Van Crombrugge, Luc Dupont, Jan Foulon, Joris Vandenhoucke Ignace Michaux, Yves Deworm, Leo Verstichel, Isabelle Stockman, Patrice Dutranoit en de anderen op en om de lijst die er toch maar voor zorgden dat de partij aan zet bleef voor de sjerp.

Haar uitleg over dat zogenaamd gebrek aan identiteit stond ook haaks op de publiek verkondigde mening van voormalig schepen Bernard Van Den Daele die zelf overstapte naar de N-VA 'om er het goed bestuur van burgemeester Luc Dupont te steunen’ . Een kronkel waarin de kiezer hem niet volgen kon. Van Den Daele werd er als lijstduwer niet verkozen.

Brigitte Vanhoutte zelf werd door de N-VA onthaald met triomfkreten (bijna schreef ik leedvermaak). Voor haar werd de rode loper uitgerold. Bij manier van schrijven, dat spreekt... Ze werd voor haar overstap bovendien beloond met plaats twee. Ze zegde prompt haar besluit om de politiek vaarwel te zeggen …vaarwel. Want in de gazet van vandaag wordt de vis van morgen verpakt, zodus.

Bij de bestuursonderhandelingen kreeg ze dan pas helemaal de bonus die ze eigenlijk van den beginne beoogd had. Agnes Van Crombrugge diende volgens het akkoord met CD&V's nieuwe bestuurs-'partner' N-VA na twee jaar plaats te maken voor jawel…Brigitte Vanhoutte.

Een kwestie van
vrouwvriendelijkheid
ongetwijfeld.




Bij de CD&V konden ze destijds bij die draaimolen niet veel anders dan te melden ‘dat de N-VA actief haar CD&V mandatarissen en leden rekruteerde voor de lijst'. En dat Vanhoutte overeenkomstig de statuten door haar overstap prompt haar lidmaatschap kwijtspeelde, waardoor ze tot haar herverkiezing voor haar nieuwe partij als onafhankelijk raadslid diende te zetelen. (Niet echt iets om wakker van te liggen allicht).

Overigens had de CD&V zelf weinig marge hieromtrent. De toenmalige partijleiding had immers de groene Wouter Stockman van bij de socialisten weggehaald toen de opwarming voor de verkiezingsmatch eigenlijk al goed bezig was. Stockman was bij verkiezing een schepenambt beloofd. Wat hij ook kreeg. En wat nadien voor danige interne spanningen zorgen zou gezien de mandatenschaarste en de vele gegadigden.



Zowel bij de CD&V zelf – Abderrahim Lahlali vond dat de zetel van Stockman hem toekwam - als bij Groen waar door de inmiddels opgestapte voorzitster Myriam De Feyter prompt gemeld werd dat de partij er beter aan deed in 2018 weer met een aparte lijst op te komen. Even slikken was dat voor de aanwezige CD&V kopstukken die kordaat hun woord hadden gehouden ten aanzien van Wouter Stockman. Diens positie als Groenschepen is inmiddels overigens bijzonder precair geworden. Klem als hij zit tussen het verzet tegen de Missing Link N-60 vanwege Groen-lady Elisabeth Meuleman, het behoud van zijn eigen schepenambt en het onderschreven engagement tegenover het bestuursakkoord.

Schepen Vanhoutte wordt onder meer bevoegd voor de interne organisatie en integratie van de stadsdiensten. Haar eigen integratie als enige vrouw binnen het schepencollege wordt nu allicht meer een kwestie van hoffelijkheid, vanwege haar ‘identiteitsloze’ nieuwe collega’s.