03 september 2014

SMARTIES



Op het strand van Sint-André lees ik de bio van J.D. Salinger. Hang er in zo’n regisseur-plooistoel die me tot bij jou brengt, cameraman . Jouw petekind stuurt me een vakantiebeeld vanuit een glazen kooi aan de overkant van de Atlantische. Hij zit gehurkt hoog en droog boven Chicago zo blijkt uit de begeleidende comment. Torent er als Spiderman tegen een wolkenkrabber. Als een duivel uit het doosje ontvang ik het beeld pal in het gezicht. Plaatsvervangende hoogtevrees snijdt dwars door mijn middenrif. Achtendertig jaar behoedzaam opvoeden in de lucht van Michigan. Achtendertig. De eeuwige leeftijd van papa. Jouw leeftijd forever young. Je zou voor minder dan een luchtfoto…



Later op de avond stuurt hij nog meer foto’s. Hopper-landschappen uit Cape Cod . Hij kent mijn liefde voor de tovenaar van de vervreemding en de melancholie. ‘Madame Valentine’ die wezenloos naar haar verste herinneringen tuurt. Zonnekloppers: compleet onverschillig voor mekaar, in het licht van de eeuwigheid. Toeschouwers net voor het doek open scheurt, op hun leven als schouwtoneel. Een Esso-station zonder tijger in de motor van de old timer. Maar wie weet een overvaller die om de hoek gluurt naar zijn moment suprême.

Ik kies voor de doorgeseinde glazen kooiscène een ‘Old Lens’- bewerking. Toets er een geglazuurd kadertje rond met de app Snapseed die hij me zelf heeft aanbevolen eer hij vertrok. Mik de foto tenslotte op mijn Facebook status. Wat een smartphone al niet kan.

Van smart gesproken: in de herinnering, in het hart. Zie je ons nog bezig in je donkere zolderkamer, daar aan de Steenbrugge van onze wonderjaren? Ik maar rommelen met jouw gevoelige Ilford-films. Jij aan de slag met de ontwikkeltrommel, spoelbaden, wasspelden?

We’ll meet again.
Don't know where,
Don't know when
But I know
we'll meet again
some sunny day
Keep smiling through,
Just like you always do
Till the blue skies drive
the dark clouds far away.




Ik probeer weg te scrollen van Facebook. Ze snijden er tegenwoordig mensen de kop af. Gooien ijsemmers over zichzelf. Ik googel wat naar Hopper. Welke ik zelf zijn mooiste vind, vraagt me Spiderman (terug op de begane grond in onze Oude Wereld ). Hij heeft er zoveel zeg ik. Eigenlijk val ik tegenwoordig voor Jasper Johns. Zijn variaties op Stars and Stripes vooral.

Spiderman maakte er natuurlijk een stuk On the Road van. De trip die jij en ik altijd al planden. 'Le poids des mots, le choc des photos'. Maar je ging dood. De donkere kamer van Damocles in. Soulbrother has left the building.

Ik stuur je nu en dan mijn 'Smarties' vanuit dit efemere digitale hiervoormaals.'Selfies' bespaar ik je. Ik wil je grijnslach voor zijn.