04 augustus 2014

BRIEFGEHEIMEN

BACK TO THE FUTURE



It is the evening
of the day
I sit and watch
the children play
Doing things
I used to do
They think
are new


Een zonovergoten binnentuin vol geïmproviseerde waterpret van jonge Ronsenaartjes om me heen. Van onder de plataan bereiken me hun vreugdekreten tot hier in mijn schrijfstek onder de balken. Dertien zal ik geweest zijn toen ik het voor het eerst onder het borstbeeld van de alziende Gezelle aandurfde de harde haperende toetsen aan te raken van grootvaders indrukwekkende Remington.

(Bij gebrek aan vaderfiguur in huis fungeerde mijn grootvader als onze pater familias. Zijn engagement zindert tot vandaag nog door).

Meer dan voorzichtig rolde ik stiekem, (terwijl hij naar een of andere vergadering was in ‘Den Tap’) mijn eerste schijfjes papier rond de koker. Hard papier was het, van bij René Messiaen wat verderop aan de Steenbrugge. Wat volgde, was een moeizaam schrijvend bestaan als journalist van hier tot in Brussel Stad, Gent en tenslotte Groot-Bijgaarden.

Naast die lange zwerftocht van negen mediatieke levens, dat schrijven om den brode (met literaire uitstapjes - voor de vrijwaring van het pure schrijfgenot - naar romans en theater), daagde me plots het hele overzicht van veertig jaar parallel geschrijf in de marge van de Ronsese petite histoire. Mijn eerste controversiële columns voor De Ronsenaar , 750 vermaledijde Pluspunten , clandestiene Walter Ego-schrijfsels in AZ en Passe-Partout, tenslotte deze blog, tien jaar straks en 750.000 clicks verder.

Hoogtijd dacht ik om die eindeloze observatie van het lokale gekissebis maar eens aan anderen (en betere) over te laten: aan de eindeloze onoverzichtelijke stroom van propaganda posts op Facebook, aan de elkaar bestrijdende tunnelvisies naar de bevestiging van het eigen grote gelijk. Hoogtijd om afstand te nemen van dat kluwen en deze blog voortaan, met mijn meest fidele lezers, te bewaren voor wat me vandaag meer dan ooit drijft.

‘Schrijven is mijn grootste vreugde’.
Het staat op een notitieboekje op mijn desk.
Onder een prachtige foto van Albert Camus.
Met Jerome David Salinger mijn lievelingsauteur.

Schrijven dus. Uitziend al, naar ‘Zonneman’ de bewerking van mijn roman ‘De Nalatenschap’ : bij VTV op de planken in november. Voort schrijven ook aan de ‘Nadagen van Dees’. En nu en dan nog eens een nief lietsie voor mijn makkers van de Gevuigoode Mandolienen, Wie weet nog een keer een nieuw Tavi-avontuur met mijn schrijfbroeders Geert en Koen. LOL vooral.

Dàt dus. Met daarnaast een totaal andere invulling die ik geven wil aan mijn maatschappelijk engagement voor ons geliefd Ronse. Je kan immers niet eindeloos aan de kant blijven schrijven hoe het moet.. Op een dag moet je je conclusies trekken, en je keuzes maken .

Bij deze dus , fidele lezer laat ik mijn politieke comments hier definitief voor wat ze zijn of niet waren. Het is genoeg geweest. Ik heb het opstekend extremisme en het platte populisme in Ronse lang en hard genoeg bestreden.. Samen met anderen die dat ook willen, streef ik verder naar pure Meerwaarde Voor Ronse. Ik kies daarvoor de moeilijke middenweg en laat Ronse daarbij noch rechts noch links liggen.

Voor alle duidelijkheid: met de recente perikelen bij Groen heeft het weinig te maken: ik blijf de zorg om ons groene dal en de bedreigde planeet onverminderd genegen. Al heeft het gedoe daar me wel verder geholpen in de nieuwe stap die ik nu zet. De keuze die ik maak, wordt me tegelijk aangereikt door respectvolle herinnering en een vastberaden rationeel streven naar een betere toekomst voor die jonge Ronsenaartjes in mijn tuin. Hierboven: Albert Park Ronse. 1914-2014. Samen naar meerwaarde voor Ronse vanuit dankbare herinnering. Eigen foto.

(Aan mijn fidele lezers. Met dank).