29 mei 2014

VAN WITTENTAK TOT ZWARTENTAK

MISSELIJK MAKENDE LINK N60
OP DE VALREEP GOEDGEKEURD
DOOR VLAAMSE REGERING


GEWESTELIJK RAMPEN UITVOERINGSPLAN
VERNIETIGT DE STAD MET UITZICHT




Welgeteld twee dagen voor de verkiezingen, allicht om lange regerings-palavers voor te zijn, heeft de Vlaamse Regering het Gewestelijk Ruimtelijk Uitvoerings Plan (GRUP) Missing Link N60 Ronse goedgekeurd. De begeleidende uitgebreide nota (in mijn bezit) brengt daarbij alle opmerkingen en bezwaren nog eens in kaart. In de gebruikelijke, totaal verontmenselijkte droge bestuurstaal (‘overwegende dat' enz.) mikt de regering het terechte verzet tegen een verpletterend viaduct over het mooiste landschap van Ronse naar de Annalen van de Geschied- en Oudheidkundige Kring. Was ik Milieu-schepen van Ronse, ik zoude bij deze de velo van Maurizio Fondriest van de muur plukken uit het kantoor van de Sportschepen wat verderop in de Stadhuisgang en ermee gaan fietsen in Montreuil-sous-Bois. De ongerepte schoonheid van de Collines bewonderen en er grondig gaan nadenken over natuurbehoud. Stilstaan bij de vraag waarom gehaaide makelaars er de immomarkt aanprijzen bij welstellende Vlamingen op zoek naar nog zeldzame restanten natuurschoon.

De nota heeft het – cynischer kan je het echt niet bedenken - over de ‘significante effecten’ van een tunnel (zodus: liever zo’n vernietigend hangding), over het ‘risico voor grondverschuiving’ en….belooft ons als kroon op het werk: natuur-en landschapsherstel.

Landschapsherstel. Man man man. Iek kome schliecht... Onze-Lieve-Vrouw van Wittentak staat nog maar één ding te doen: opkrassen naar Lourdes. Het bestuur van Ronse laat haar letterlijk stikken. Ter herinnering aan haar en ter ere van haar zal ik dit onding kortweg genaamd GRUP (dat Ronse niet eens doeltreffend ontsluit laat dit duidelijk zijn) voortaan aldus herbenoemen:

Gewestelijk Rampen
Uitvoerings Plan
Misselijk Makende Link N60.


(Mag naar believen gebruikt en gedeeld worden. No copyright).

Natuurlijk kan u er nu al van op aan, 750.000 ste fidele bezoeker van deze onafhankelijke blog, dat al wie zich hiertegen verzet, elke Ronsese schrijfbroeder of -zus die deze ene waarheid evenmin als ik schuwt, als het aan onze bestuurders ligt nog het liefst van al aan dat viaduct boven de Fiertelmeers zal worden opgehangen. Bengelend aan de brug van de schande. Met op de buik geprikt in letters van roet: het laatste bekroonde poëemke van de Gedichtendag.

van Schavaert tot Schalkaerd.
van Noordstraat tot Moordstraat.
van Wittentak tot Zwartentak.


Vermaledijd zullen we deze keer weer zijn, wij de pennenlikkers en mediawatchers die de gehaaide perceptie van goed bestuur in glimmende toeristische brochuurkes en filmpjes keer op keer verknallen. Zo was het. Zo is het. Zo zal het altijd zijn. Elk zijn p(r)etje. Ik geef het u hier al op een blaadje, deze keer zal de akte van beschuldiging luiden: ‘Verzet tegen de ontsluiting en het navenante economisch herstel van Ronse.’

En al die dooddoeners waarachter ze zich verschuilen om ons natuurschoon te verknallen, ons leven te vergiftigen en de gewone mensen van Ronse een oor aan te naaien. Om dan ook nog eens aan de index te zitten en onze koopkracht naar omlaag te doen duiken. Om dan, een paar dagen nà de verkiezingen plotseling bijkomende begrotingsputten te ontdekken, vanwege dure megalomane beslissingen als deze voor de Misselijk Makende Link N60 Ronse op vrijdag 23 mei 2014...

Dat ze dit alles vooral niet afdoen als goedkoop populisme of anti-politiek (al zal het mij zelf worst wezen). Populisme is het pas gemakzuchtig mee te surfen op de waan van de affairistische tijd. 'Orde op Zaken!' En van die peptalk voor Leading Succesfull People uit de club van het verdovende verlammende vernielende 'Positief Denken' dat mensen met de positieve glimlach uit hun huisje jaagt en hun omgeving verknalt voor duizend containers uit het buitenland van Gent Zeehaven naar Valenciennes.

Populisme is het de mensen de hemel in Vlaanderen te beloven, ondertussen van hun biotoop een hel te maken en hun verdriet om deze ravage van hun groen erfje hooghartig te negeren, hen gauw gauw te ontvangen op de stoep van het Ronsese stadhuis en voor de rest nietszeggend te laten staan schilderen. Het is allemaal buiten de waard(e) gerekend. De waarde van elke mens die volgens hen tellen zou. Tot voor de verkiezingen toch.

Geloof ze niet...om één van hen - over anderen onder hen - te citeren. Geloof ze niet als ze je vandaag willen wijs maken dat ze gaan voor het minste kwaad. Geloof ze niet als ze je doen geloven dat er geen andere en betere oplossingen waren.

Wat je daarbij deze keer ook (schouderophalend) horen zal: ‘Wat konden we anders doen? Géén ontsluiting? En daarbij alle alternatieven deugden niet. Te megalo? Te duur? Te ondoeltreffend? En dat verzet? Dat is toch om te lachen? Een paar omwonenden. Dat beheren we wel. Collaterale schadebeheersing. Als het moet, laten we die Groene schepen opdraaien, kan onze eigen fractieleider schepen worden, mooi meegenomen.



Nee, al te voorspelbaar allemaal. Te doorzichtig. Te gemakkelijk. Met één Groen zoenoffer komt dit bestuur van Ronse niet weg. Nooit. Niemals. Jamais. Never. Hoe het in het Latijn luidt, weet ik niet. Zou ik eens aan de tekstschrijver van BDW moeten vragen. In het Nederlands klinkt het zo:

Wie het kleine verzet van Ronse niet respecteert,
die is morgen het grote werk voor Ronse niet weerd.


Dit alvast voor diegenen die zich geroepen voelen de sjerp van deze stad ooit om de buik te hangen. Ik doe hier vandaag dan ook mijn fietshelm af voor dat kleine dappere verzet. Ik doe mijn wandelpet af voor alle wandelaars langs de Weg der Vlamingen. Ik scherp mijn pen voor al die omwonenden met hun zogezegde beheersbare controleerbare 'collaterale schade'. Voor al die machteloze mensen uit het echte leven van Ronse. Het leven ver van de salons en de vet betaalde cumul kampioenen in hun mandatenclubs (zie hiervoor de webstek Cumuleo). Voor al die vandaag radeloze Ronsenaars die met één pennentrek op de vooravond van de verkiezingen met hun hele hebben en houden worden weg gewalst onder die ene brug te ver.



De komende Fiertels worden de laatste van Een Stad met Uitzicht. Of de Belleman op de Zandstraat zijn ritme kwijt geraakt van pure commotie bij het zien van zoveel vergooide schoonheid daar beneden in het (nog even) mooiste dal van Vlaanderen, zullen we binnenkort horen achter het schrijn. Ik stel voor dat de Fiertelkoetsen dit jaar gevuld worden met als ere-genodigden : De voorzitter van de Belgische Beton-en Baggerfederatie, de president van de Poolse Vrachtvervoer Federatie, de burgemeesters van Frasnes en Valenciennes. Roetzwarte koetsen, dat spreekt.

Prettige Fiertel.
Fijne Rerum Novarum...
Tuupe vuir Ronse.