05 februari 2014

HET RONSE VAN NILS & ABDERRAHIM



Welk Ronse willen we? Een waarbij het lidgeld bij de jeugdploegwerking van KSK door het ene gezin wel betaald wordt, door het andere niet? Een waarbij het stedelijk zwembad de ene keer openbaar en dus voor eenieder toegankelijk is, de andere keer niet? Een waarbij de ene zich aanpast aan de Ronsese bestuurstaal, de andere niet?

Een dat zich aan de ene kant laat vertegenwoordigen door de daartoe gemandateerde instanties, aan de andere kant door n’importe qui die ten stadhuize doodgemoedereerd komt vertellen dat hij wel al twee decennia in Ronse woont maar nog altijd geen woord verstaat – laat staan begrijpt - van wat de burgemeester zegt, als die de bestuurstaal hanteert?

Welk Ronse willen we? Een waarbij elk er zijn eigen Schepper of Boek der Openbaringen bij sleurt om de verworvenheden van onze geavanceerde vrije democratische rechtsstaat (met gendergelijkheid, homohuwelijk, abortus en euthanasie) ondergeschikt te maken aan de eigen oude geboden en verboden?

Welk Ronse willen we? Een Ronse waar de ene gemeenschap zich opsluit in eigen handelscircuits, geldtransfers , verdwijnt voor constante navettes naar het ‘thuisland’ en tegelijk klaagt dat het zich niet aanvaard voelt door ‘de rest van de Ronsese gemeenschap?’



Het voordeel van die scherpstelling rond ‘de eigen Vlaamse normen en waarden’ door de lokale N-VA ondervoorzitter Nils Deschrijver (om het wat te kaderen: straks als jurist aan de slag in het advocatenkantoor van inkomend N-VA-schepen Brigitte Vanhoutte) is dat hij binnen de eigen bestuursmeerderheid het echte Ronsese samenlevingsdebat op gang trekt. Al dan niet met het oog op de moeder van alle verkiezingen op 25 mei.

Dat Abderrahim Lahlali, woordvoerder van CD&V-Groen in de Ronsese raad en straks allicht mee in de grote verkiezingsrunning die scherpstelling van de eigen meerderheidspartner N-VA met medeweten van zijn eigen CD&V-Groenfractie niet pikt (tot jolijt van oppositiepartij S.PA) is voorspelbaar.

Maar wat schieten wij er als tolerante Ronsenaars mee op? Zo lang die oude politieke stellingenoorlog van stoere statements omtrent ‘de eigen Vlaamse normen en waarden’ enerzijds en het afgezaagde stereotiepe Calimero-antwoord erop anderzijds nooit eens doorbroken wordt met een echt Strategisch Samenlevings Plan voor Ronse.

Willen we als Ronsenaars dat eindeloze spel van welles-nietes eigenlijk nog wel? Schieten we daarmee op de lange duur niet in eigen voet? Dulden we die sluimerende escalatie met snelle straatmobilisaties nog langer? Zoals onlangs na een rel in de Spinstersstraat: toen de burgemeester uit de begrotingsronde werd gebeld voor het blussen van de zoveelste confrontatie?

Welk Ronse willen we? Als ik luister naar de Ronsenaar op straat, in het verenigingsleven, bij commercanten, in en om schoolgemeenschappen: een Ronse van gelijke rechten en plichten voor iedereen. Dàt Ronse willen we. Met participatie van eenieder. Ook als het noch gratis noch gesubsidieerd is.

Tuupe vuir Ronse.